«Από παιδάκι τον στοίχειωνε μία φράση που άκουγαν οι γονείς του από τους δασκάλους του και τους καθηγητές του:

«Καταπληκτική η έκθεσή του γιού σας… Όμως είναι πάλι εκτός θέματος!»

Τι πάει να πει εκτός θέματος ρε φίλε; Πώς είναι δυνατόν η σκέψη σου, η άποψή σου, τα συναισθήματά σου να είναι εκτός θέματος; Αλλά το άκουσε, έστω και αν δεν συμφωνούσε! Και προσπάθησε… Τελικά, έκανε επάγγελμα το «θέμα» και παρέμεινε «εκτός θέματος» στην προσωπική του ζωή…

Δημοσιογράφος λοιπόν στο επάγγελμα… Μην ακούτε αυτά που λένε μερικοί «συνάδελφοι» περί λειτουργήματος. Λειτούργημα κάνουν οι γιατροί, οι δάσκαλοι, άντε και οι παπάδες!

Οι δημοσιογράφοι είναι πληρωμένοι δολοφόνοι, Ταλιμπάν, Μουτζαχεντίν πως το λένε…

Ο Ιονιστής λοιπόν, ξεκίνησε πριν από 20 περίπου χρόνια (επικαιροποιήθηκαν τα χρόνια)… Είχε γράψει το κομμάτι του, είχε φύγει από την εφημερίδα και βγαίνει ντιρεκτίβα από το αφεντικό, ότι όλα τα κομμάτια πρέπει να έχουν όνομα ή έστω ψευδώνυμο (Η αλήθεια είναι ότι σιχαίνεται τα ονόματα κάτω από τα γραπτά)!

«Τι είμαι εγώ ρε;» έλεγε, «μπουζουξού, να βάζω το όνομά μου στη μαρκίζα;».

Έτσι, μία συνάδελφος τότε (μετέπειτα γυναίκα του) σκέφτηκε: «Ίων, άρα Ιονιστής!». Και έτσι γεννήθηκε ο Ιονιστής…

20 χρόνια μετά λοιπόν, ο Ιονιστής, μεγάλωσε αλλά δεν ενηλικιώθηκε και έτσι πετάει ακόμα σαν τον Πίτερ Παν και αρνείται πεισματικά να προσγειωθεί (άσε που δεν βρίσκει μέρος που να τον χωράει), γράφει… (συνήθως τα «εντός θέματος» στα παλιά του τα παπούτσια) και γράφει… και γράφει, τις νύχτες σαν τον Μπάτμαν και ονειρεύεται σαν τον Δον Κιχώτη.

Και γράφει… γράφει… γράφει!

Τα ζόρια, οι χαρές, οι έρωτες, οι λύπες, οι παρέες και τα ξενύχτια, θέλουν χαρτί και μολύβι… οκ, τώρα θέλουν πληκτρολόγιο και οθόνη, αλλά δεν το κάνουμε θέμα!

Και βέβαια γράφει πάντα αυτό που ζει και τίποτα παραπάνω… Δεν τα δημοσιεύει όλα, κάποια τα κρατάει για τον εαυτό του! Ε, και που ξέρεις ίσως στο μέλλον να τα δεις κάπου δημοσιευμένα!

Δύο γάμοι, δύο διαζύγια (επικαιροποιήθηκαν τα διαζύγια), δύο υπέροχα παιδιά!

Ότι του αρέσει το κάνει τουλάχιστον δύο φορές, μη σου πω και τρεις… Έχει δουλέψει στα καλύτερα και στα χειρότερα μαγαζιά της έντυπης δημοσιογραφίας, του ραδιοφώνου και της τηλεόρασης!

Έχει δουλέψει με τους καλύτερους και με τους χειρότερους… Έχει γνωρίσει ανθρώπους, πολλούς ανθρώπους! Άλλους τους λάτρεψε, άλλοι τον γοήτευσαν και άλλους που μίσησε…

 Και στο τέλος όλα τα κάνει με πάθος αυτό το παιδί! «Σωστό ή λάθος κάντο με πάθος» είναι το μότο του και συνεχίζει να είναι «εκτός θέματος», αρνούμενος να επιλέξει το μέτριο, όταν υπάρχει και το καλύτερο!

Και πιστέψτε με η ζωή του είναι βασισμένη σε… αληθινή ιστορία!»

Υ.Γ.
Αυτό το κείμενο το χρωστάω σε μία πολύ αγαπημένη -πρώην- συνάδελφο την Άννα, που για λόγους που δεν κατάλαβα ποτέ αποφάσισε κάποια στιγμή να μου πάρει μία συνέντευξη και αυτό ήταν το «εισαγωγικό » κείμενο!
Η Άννα τώρα είναι μανούλα και σύζυγος, ζει στην Ολλανδία με τον υπέροχο άντρα της και τα τρία της παιδιά, έχοντας γυρίσει πια την πλάτη στη δημοσιογραφία!
Αννούλα, σε σκέφτομαι πάντα με νοσταλγία και αγάπη

Advertisements