Image

Ένας λαός απρόβλεπτος, που λατρεύει τον πρωινό ύπνο και το αραλίκι, αλλά έρχεται δεύτερος σε εργατικότητα στον κόσμο μετά τα Japόνια (δες τι μαθαίνεις μαζί μου)!!!

Ένα έθνος καταχρεωμένο, με καταθέσεις όμως στην Ελβετία (sic). Ένας λαός που πεινάει (θεωρητικά), αλλά το καλοκαίρι μένει στο πολυτελές ξενοδοχείο, στη διπλανή σουίτα με τον Άγγλο που έκανε οικονομίες όλον τον χρόνο για να ’ρθει διακοπές εδώ, που είναι καλά και φθηνά.
Και του πηδάμε και την γκόμενα ( του ξενέρωτου Εγγλέζου που έκανε οικονομίες όλον τον χρόνο για να ’ρθει διακοπές εδώ ) και τον σπάμε και στο ξύλο, άμα ζητήσει τα ρέστα του, και τον στήνουμε και στο αεροδρόμιο μερικές μέρες, για να εμπεδώσει τη δύναμη του εργατικού κινήματος στην Ελλάδα, που διεκδικεί περισσότερα λεφτά και λιγότερη δουλειά.

Η Ευρώπη θέλει να βάλει την Ελλάδα στο ένα της παπούτσι, αλλά το πιο πιθανό είναι να καταλήξει η ίδια (η Ευρώπη) να περπατάει ξυπόλητη.
Ποιος άλλος λαός έβγαλε ποτέ άσμα, με ενδεικτικούς για την ψυχολογία της βαριεστιμάρας στίχους: “Θα πουλήσω το ρολόι και θα πάρω κομπολόι”; (ΜΠΟΡΩ;)
Που να το πεις αυτό σε Γερμανό; Θα πέσει κάτω λιπόθυμος και θα χρειαστεί να κάνεις έναν μικρό Παγκόσμιο για να τον συνεφέρεις.
Τη ρεμαλοσύνη μην την κλαις! Αλλά, ναι, να τη φοβάσαι, γιατί δεν ξέρεις ποτέ τι θα σου ξημερώσει. 

Τα ρεμάλια είναι παντοτινά κι εμείς χρόνια τώρα επιβιώνουμε ως έθνος χάρη στην τσαχπινιά και τη ρεμαλιά μας (σκίσε τη γάτα!).
Ο Έλληνας έχει την ψυχολογία του αμετανόητου ρεμαλιού γραμμένη στο DNA του. (ΕΠΙΣΤΡΟΦΕΣ ΔΕΝ ΓΙΝΟΝΤΑΙ ΔΕΚΤΕΣ!) 
Εγωιστές, καλοπερασάκηδες, ζεμανφουτίστες, τεμπέληδες (έχουμε και τις αρετές μας), άστατοι, απρόβλεπτοι (προσέχεις, για να έχεις), τσαμπουκάδες, αιώνια ανώριμοι (όχι, δεν το μετράω για ελάττωμα).
Και, παρ’ όλα αυτά, γοητευτικοί. (ΕΝΑΝ ΚΑΘΡΕΦΤΗ ΠΑΡΑΚΑΛΩ!) 
Mια χώρα φτωχή, που τα παίρνει από τους πλούσιους συγγενείς της, για να πληρώσει τα βερεσέδια στον μπακάλη και καταλήγει να τρώει στα μπουζούκια τους λογαριασμούς ΔEH, OTE και EYΔAΠ, για τα μάτια της απέναντι ξανθιάς (τις μελαχρινές, ως γνωστόν, τις παντρεύονται, οπότε περιμένουν στο σπίτι με τα μωρά)…

Εμείς είμαστε Βαλκάνιοι κι αν κάτι θα ’χαμε να υποστηρίξουμε ως μοντέλο, θα ’ταν αυτό που είναι γραμμένο στο DNA μας.
(Γι’ αυτό ακριβώς εκνευρίζομαι με τους απέξω –και με τους μέσα μερικές φορές–, όταν δεν δείχνουν το σέβας που έχουν υποχρέωση να εκφράζουν. Γονυπετείς, δηλαδή, και με ταπεινότητα.)

Και δεν είναι ότι δεν μας γουστάρουν ή ότι δεν τους λέει η χώρα μας. Είναι το αιώνιο κόμπλεξ που θα νιώθουν πάντα οι χθεσινοί γι’ αυτούς που τους φωτίσανε. Έτσι η Κατρίν –δημοσιογράφος εκ Παρισίων, πρώην γκόμενα φίλου μου, διαμένουσα εν Eλλάδι–, πίνοντας τη φραπεδιά της κάτω από μουριά στην Πλάκα, με τα ποδαράκια της ακουμπισμένα σε δυο καρέκλες και τα χεράκια της σε άλλες δύο, έβριζε με τα σπαστά Ελληνικά της την Eλλάδα και τους Έλληνες. Τα καμάκια, τους σερβιτόρους, τους ταξιτζήδες, τον Παπανδρέου –γιατί τραβιότανε (από τότε) με τη Mιμή–, τις συνήθειές μας, εμένα, τον γκόμενό της και έχουν περάσει από τότε 15 χρόνια κι ακόμη ζει και δουλεύει στην Aθήνα.
Στη χώρα της δεν θα τόλμαγε να απλώσει την ποδάρα της στην καρέκλα και τον καφέ της δεν θα τσακιζόντουσαν να της τον κεράσουν. Στη χώρα της ο Γάλλος είναι… Γάλλος κι ο Ξένος είναι Ξένος! 

Όταν οι Ευρωπαίοι κοιμούνται κι ονειρεύονται τις καλοκαιρινές τους διακοπές στην Ελλάδα, εμείς αναστενάζουμε πάνω σε τραπέζια, φροντίζοντας να αναστενάξουν και τα τραπέζια! 
Δημιουργούμε κυκλοφοριακό χάος στις 4 το ξημέρωμα στην παραλιακή, παρκάρουμε μες στη μέση στην Ομόνοια για να πάρουμε εφημερίδες, πλακωνόμαστε στα φιλιά και, αν τύχει –όχι σπάνια–, πλακωνόμαστε και στις μπουνιές μεταξύ μας.
Όλοι μας θέλουμε να ’μαστε πρωθυπουργοί, γιατί εκτός από τη δόξα θα βάζαμε και τάξη σ’ αυτόν τον τόπο κι όλοι μας έχουμε άποψη για όλα.

Πουθενά στον κόσμο δεν βγαίνουν στους δρόμους οι γαύροι για να πανηγυρίσουν που έχασε ο ΠΑΟ, και δυο γειτονιές παραπέρα να πανηγυρίζουν οι Παναθηναϊκοί που, έχασαν μεν, αλλά έφτασαν πολύ κοντά στη νίκη.
Εκτός όλων αυτών των αρετών, πίνουμε, καπνίζουμε –τα φουγάρα της Ευρώπης–, βρίζουμε και ζούμε και παραπάνω απ’ όλους τους Eυρωπαίους.  Τελικά είμαστε θεοί; Ναι! Θεοί είμαστε!!! 

Όποια πέτρα κι αν σηκώσεις σ’ όλον τον κόσμο, βρίσκεις από κάτω Ελληνάρα (και αν δεν είναι εκεί μην ανησυχήσεις… «επιστρέφει αμέσως!»), ο οποίος διαπρέπει κιόλας σ’ αυτή τη χώρα που ξέπεσε.
Δεν ξέρω αν φταίει το κύτταρό μας, αλλά αυτόν ακριβώς που διαπρέπει τον φθονούμε, σπανίως τον στηρίζουμε –εκτός κι αν έχει γίνει μακαρίτης– και συνήθως, πριν διαπρέψει έξω, εδώ τον έχουμε πετροβολήσει.
Στα μεγαλύτερα ινστιτούτα ερευνών, στα πανεπιστήμια, στα καζίνο, ακόμη και στις φυλακές, οι καλύτερες – και πρώτες – μούρες (που κάνουν καριέρα ή εκτίουν πολυετείς ποινές) είναι ελληνικές.

Γι’ αυτό γουστάρω που ’μαι Έλληνας και Βαλκάνιος, που λιάζομαι στο Aιγαίο, που πηδάω την γκόμενα του ξενέρωτου Εγγλέζου (που έκανε οικονομίες όλον τον χρόνο για να ’ρθει διακοπές στην Ελλάδα), που διασκεδάζω όταν γίνεται τσαμπουκάς στα διπλανά τραπέζια του σκυλάδικου για τα μάτια (και όχι μόνο) μιας ξέκωλης ξανθιάς, που κλαίω όταν ο Πύρρος Δήμας χοροπηδάει στο ψηλότερο βάθρο του κόσμου με τα χρυσά κατάστηθα, που γελάω με τον Χατζηχρήστο στον «Ηλία Tου 16ου» (fake μπάτσος που, από τσιλιαδόρος, γίνεται εξουσία), με την καφετζού Βασιλειάδου.

Γουστάρω τις ΔΕΛΤΑ στις γειτονιές, εκεί που, εκτός από ντοματάκι ΚΥΚΝΟΣ, ρίχνεις και μια πολιτική ανάλυση, έτσι για να συνετίσεις τον μαγαζάτορα, ο οποίος, παρ’ όλα τα παράπονα που έχει από τον πρωθυπουργό, επιμένει να ψηφίζει το κόμμα του για να μη χάσει τις… συνήθειές του!

Advertisements