Image

Από μικροί μάθαμε να αντιδρούμε με βάση τη «γλώσσα του σώματος»…
Στο σπίτι, όταν ήμασταν μικροί και βλέπαμε τη μαμά να μας κοιτάει άγρια και να σηκώνει το φρύδι, η «γλώσσα του σώματος» μας φώναζε: τιμωρία…
Στο σχολείο, όταν ο μεγαλόσωμος συμμαθητής σούφρωνε τα χείλη και έσφιγγε τις γροθιές η «γλώσσα του σώματος» μας φώναζε: μπουνιά…
Στη δουλειά όταν ο προϊστάμενος μας κοίταζε πάνω από τα πρεσβυωπικά γυαλιά με ένα ειρωνικό χαμόγελο, η «γλώσσα του σώματος» μας φώναζε: σκατά τα έκανες πάλι ηλίθιε…
Και τέλος, στο σπίτι μας πια, όταν η σύντροφός μας, έβαζε το χέρι στη μέση στένευε τα μάτια και χτυπούσε ρυθμικά το πόδι, η «γλώσσα του σώματος» μας φώναζε: μη πεις κουβέντα γιατί τώρα μιλάω εγώ…

Με τη «γλώσσα του σώματος» μάθαμε να ζούμε, μάθαμε να αμυνόμαστε, μάθαμε να διαλέγουμε και να επιλέγουμε, μάθαμε να ερωτευόμαστε, να «εξιταριζόμαστε»… Μάθαμε όμως και κάτι άλλο: Μάθαμε να σεβόμαστε και να εμπιστευόμαστε…

Καθ’ υπερβολή όλα αυτά, βέβαια, αλλά ποιος αντιστέκεται, σε έναν άνθρωπο (δεν έχει σημασία αν είναι γυναίκα ή άντρας, δεν έχει σημασία αν είναι όμορφος ή άσχημος) που μιλάει και κρέμεσαι από τα χείλη του, που μπαίνει σε αν χώρο και τον «γεμίζει», που σε κοιτάει στα μάτια και σου λέει: «πίστεψέ με γιατί αυτό που σου υποσχέθηκα θα το κάνω»…

Θα μπορούσα να αναφέρω ονόματα πολιτικών που είχαν το «χάρισμα» (άσχετο αν το σπατάλησαν). Θα μπορούσα να αναφέρω ονόματα διανοούμενων που έχουν καθηλώσει γενιές και γενιές. Θα μπορούσα να αναφέρω ονόματα καθημερινών ανθρώπων που όλοι μας, βάλαμε στη ζωή μας και μοιραστήκαμε μαζί τους στιγμές και συναισθήματα…

Σήμερα είδα τον κ. Αντώνη Σαμαρά, εγγονό μία τεράστιας προσωπικότητας -της Πηνελόπης Δέλτα- και εσχάτως πρωθυπουργό της Ελλάδας. Τον είδα να στέκεται δίπλα στην ισχυρότερη γυναίκα του πλανήτη, να εκθέτει το Ελληνικό πρόβλημα και –ούτε λίγο ούτε πολύ- να δηλώνει έτοιμος να πείσει τους Ευρωπαίους ότι η Ελλάδα θα τιμήσει τις υποχρεώσεις της.

Χωρίς να το θέλω σταμάτησα να τον ακούω (σε αυτό βοήθησε και το πολύ κακό voice over) και τον παρακολούθησα σαν να βλέπω ταινία του βωβού κινηματογράφου. Και έτσι, ως δια μαγείας, η «γλώσσα του σώματος» ήταν εδώ…

Αμήχανος, ταπεινωμένος, «με την πλάτη στα σκοινιά» ικετεύοντας για «λίγες ανάσες και λίγο χρόνο». Δεν ξέρω αν έπεισε την κ. Μέρκελ. Το βέβαιο είναι ότι δεν έπεισε εμένα. Έψαξα να βρω τον ηγέτη, τον άνθρωπο που θα μπορούσα να εμπιστευτώ ώστε να υποστώ και άλλα καθημερινά «βάσανα», αλλά δεν τον βρήκα. Έψαξα να βρω αυτόν που θα με έκανε να φωνάξω αυθόρμητα: «κουφάλα γερμανέ, δε θα πεθάνουμε ποτέ», αλλά δεν τον βρήκα… Και απογοητεύτηκα!

Τελικά δεν αρκεί κάποιοι να σε «βαφτίσουν» ηγέτη… Πρέπει και να το πιστέψεις!

Υ.Γ. Δεν κατηγορώ. Καταλαβαίνω απόλυτα τη δύσκολη θέση στην οποία βρίσκεται ο κ. Σαμαράς και την εξαιρετικά δύσκολη κατάσταση που πρέπει να διαχειριστεί για την οποία ευθυνόμαστε όλοι μας. Όμως καλό θα ήταν να θυμάται -όταν συναντάει τους «εταίρους» μας- μία σοφή παροιμία του λαού: «Κερδισμένος είναι αυτός που δεν έχει να χάσει τίποτα»…

Advertisements