Image

Το γραφείο μου στην Απογευματινή έβλεπε στο διάδρομο… Όποτε είχα τα μάτια μου στα χαρτιά μου και ένοιωθα ότι τα φώτα του διαδρόμου που οδηγούσε στο γραφείο του ελεύθερου «χαμήλωναν» ήξερα ότι στο κτίριο είχε μπει ο Αντρέας Αναγνώστου.

Θηριώδης, βαρύς με ένα παιδικό χαμόγελο πάντα και μία βροντερή φωνή. Με το ζωνάρι του πάντα λυμένο, όχι για καυγά αλλά για να υπερασπιστεί τα δικαιώματά του αλλά και τα δικαιώματα των συναδέλφων του, να υπερασπιστεί την άποψη του και να χαρεί που σε έβλεπε . Δεν φοβήθηκε ποτέ να βοηθήσει, δεν φοβήθηκε ποτέ να διαφωνήσει, δεν φοβήθηκε ποτέ να ρισκάρει… Δεν φοβήθηκε ποτέ να «τσαλακώσει» την εικόνα του, αλλά δεν τσαλάκωσε ποτέ την αξιοπρέπειά του! Δεν φοβήθηκε να εγκαταλείψει τον έρωτά του, τη δημοσιογραφία,  όταν βρέθηκε στο δρόμο του ένα οικογενειακό πρόβλημα και να επιστρέψει πίσω για να ξεκινήσει ξανά από το μηδέν.

Image

Γενικά ο Αντρέας δεν φοβόταν! Ο Αντρέας ήταν πάθος… Με πάθος δούλευε, με πάθος αγαπούσε, με πάθος διασκέδαζε, με πάθος τσακωνόταν, με πάθος ζητούσε συγγνώμη όταν είχε άδικο. Φορούσε παντελόνια. Το παντελόνι για τον Αντρέα δεν ήταν κομμάτι της ενδυμασίας του. Ήταν άποψη, ήταν στάση ζωής ήταν οδηγός στις φιλίες του, στη δουλειά του, στην οικογένειά του και στους έρωτες της ζωής του. Τη γυναίκα του και την κόρη του.

Μηχανόβιος (όπως και εγώ) και μια μέρα τον βλέπω με τζιπ… «Τι έγινε ρε Αντρέα, γέρασες;» τον ρωτάω. «Όχι ρε, αλλά με την κοράκλα τώρα, τέλος οι μηχανές…». Αυτός ήταν ο Αντρέας. Καθαρός, με ένα βλέμμα που μπορούσε να σε κάνει να φοβηθείς, αλλά και να νοιώσεις τη σιγουριά ότι αυτός ο άνθρωπος δεν θα έπαιζε ποτέ παιχνίδια πίσω από την πλάτη σου.

Αρκούσε μία κουβέντα… «Αντρέα θέλω τη βοήθειά σου» και ο Αντρέας ήταν εκεί, γιοα εχθρούς και φίλους… Ήξερε ο Αντρέας να προσφέρει τη βοήθεια που κάποιοι δεν του την έδωσαν όταν την είχε ανάγκη!

Έζησα τον Αντρέα για πολλά χρόνια από πολύ κοντά… Θαύμασα την αξιοπρέπειά του, τη δύναμή του και τις αδυναμίες του. Θαύμασα τον τρόπο με τον οποίο σεβόταν και νοιαζόταν για την οικογένειά του, θαύμαζα τον τρόπο με τον οποίο κοιτούσε και μιλούσε για τον έρωτα της ζωής του τη Λουΐζα και αργότερα για την κόρη του…

Είναι γραφικό να πούμε -όσοι τον γνωρίσαμε- το πόσο πολύ θα μας λείψει. Το βέβαιο είναι ότι αν είχε εχθρούς, Θα έλειπε και σε αυτούς!

Καλό δρόμο φίλε…

Advertisements