Image

Την τελευταία 20ετία –τουλάχιστον- πρωταγωνίστησαν στην οικονομική και κοινωνική ζωή της χώρας. Έγιναν πρωτοσέλιδο… όχι τόσο για τα επιχειρηματικά τους επιτεύγματα όσο για την «γκλαμουριά» που εξέπεμπαν.

Περιοδικά στήθηκαν στο «όνομά τους» τηλεοπτικές εκπομπές ασχολήθηκαν για χιλιάδες ώρες μαζί τους και μια στρατιά ανθρώπων ζούσαν γύρω από αυτούς. Και όλοι εμείς (κάποιες φορές με ζήλεια) παρακολουθούσαμε τα «επιτεύγματά τους»: Το σπίτι στη Μύκονο, τις χειμερινές διακοπές στην Ελβετία, τη συλλογή συνοδών (ανδρών ή γυναικών) τη συλλογή με τα αυτοκίνητα τα κότερα και τις πανάκριβες τουαλέτες.

Στη ζωή μου γνώρισα πολλούς από αυτούς και κάποιους εξαιρετικά καλά. Σε κάποια στιγμή δούλεψα και για κάποιους από αυτούς και σίγουρα (όπως και πολλοί άλλοι) διάβασα γι’ αυτούς. Έξυπνοι, πολύ καλά «διαβασμένοι» και υπερόπτες (τουλάχιστον οι περισσότεροι από αυτούς). Εξέπεμπαν αυτό το «είμαι στην κορυφή του κόσμου και κανείς δεν μπορεί να με αγγίξει»

Δεν ήταν λίγες οι φορές που αναρωτήθηκα: «κάνουμε εμείς (οι κοινοί θνητοί) κάτι λάθος οι αυτοί είναι πολύ πιο ικανοί από εμάς;»

Και ύστερα ήρθε η κρίση… Κρίση οικονομική αλλά και κρίση αξιών. Ανακαλύψαμε βίαια  την παρακμή που ζούσαμε και σε ένα πολύ μεγάλο βαθμό, τους εκφραστές της. Έτσι η χρυσόσκονη «έκατσε» και το μακιγιάζ χάθηκε (όπως συμβαίνει και με τις ψεύτικες γυναίκες το πρωί όταν ξυπνάνε), σε κάποιο αστυνομικό τμήμα μιας «χάι» περιοχής.

Οι επιχειρήσεις των «γκλαμουράτων» έκλεισαν, χιλιάδες εργαζόμενοι έμειναν στο δρόμο (σοκ και για κάποιους εργαζόμενους οι οποίοι είχαν την ίδια έπαρση με τα αφεντικά τους) και σιγά σιγά, ένας ένας, έπεσαν από «την κορυφή του κόσμου»  για να βρεθούν με χειροπέδες στο αυτόφωρο για χρέη δεκάδων εκατομμυρίων…

Τους τελευταίους μήνες, πολλοί από αυτούς που φιγουράριζαν για χρόνια τα πρωτοσέλιδα των lifestyle περιοδικών και των αντίστοιχων τηλεοπτικών εκπομπών, έγιναν μονόστηλο του αστυνομικού ρεπορτάζ με ένα επταψήφιο νούμερο στο «παθητικό» τους…

Τους ακούσαμε να μας εξομολογούνται τον πόνο τους και να ρίχνουν την ευθύνη στην «άτιμη κρίση», ή να περιφέρονται από δευτεροκλασάτα κανάλια σε αναξιόπιστα blogs και να βαφτίζουν πολιτική δίωξη την ανικανότητά τους ή τις κακοστημένες λαμογιές τους. Και στην μια και στην άλλη περίπτωση οι πάλαι ποτέ «ισχυροί “ένοικοι” της κορυφής του κόσμου» έγιναν απλά μία κακή απομίμηση (ηρωίδας του Δ. Ψαθά) της μαντάμ Σουσού.

Αυτούς τους τελευταίους μήνες σταμάτησα να αναρωτιέμαι… διότι αφενός, εγώ δεν έκανα κάτι λάθος και εφετέρου, η «ικανότητα» είναι κάτι πάρα, μα πάρα πολύ σχετικό και εύθραυστο…

Advertisements