tra

Κάποιοι λένε ότι για να μπορέσεις να καταλάβεις τι συμβαίνει γύρω σου πρέπει να ανέβεις σε ένα ψηλό κτίριο και να κοιτάξεις κάτω. Όταν καταφέρεις με μια ματιά να δεις ολόκληρη την εικόνα τότε μπορείς να καταλάβεις τι συμβαίνει γύρω σου.

Κάποιες φορές είναι δύσκολο να βρούμε ένα ψηλό κτίριο. Κάποιες άλλες φοβόμαστε αυτό που θα αντιληφθούμε βλέποντας την εικόνα. Και κάποιες άλλες δεν θέλουμε να πάμε στο ψηλό κτίριο γιατί απλά χάνουμε σημαντικά πράγματα από αυτά τα οποία συμβαίνουν ή πρόκειται να συμβούν γύρω μας κατά τη διάρκεια της διαδρομής…

Καμιά φορά, όμως, είναι αρκετό  να βρεθούμε στο «κεφάλι» ενός τραπεζιού, κάποιο βράδυ του Αυγούστου σε κάποιες ολιγοήμερες διακοπές. Εκεί που τα προβλήματα είναι χιλιόμετρα μακριά, η διάθεση είναι πιο χαλαρή, ο ήλιος έχει κάμψει τις αντιστάσεις  και οι πρωταγωνιστές της εικόνας γύρω μας πιο ήρεμοι…

Είναι όμως ήρεμοι; Ή αυτό είναι μία ακόμη ψευδαίσθηση ώστε να προσπεράσουμε όλα αυτά που μας πειράζουν ή μας ενοχλούν στους συνδαιτυμόνες αυτού του τραπεζιού;

Από τα νιάτα μου είχα μία τάση να κάθομαι στο κεφάλι του τραπεζιού. Όχι από εγωισμό, ούτε από μεγαλομανία. Απλά για μένα τα μεγάλα «υποχρεωτικά» τραπέζια της νιότης μου ήταν ιδιαίτερα βαρετά. Άλλωστε με τα «πρέπει» δεν τα πήγαινα ποτέ καλά…

Έπρεπε να περάσουν πολλά χρόνια να στερηθώ αγαπημένα πρόσωπα, να αποκτήσω παιδιά για να αντιληφθώ πόσο σημαντικά είναι κάποια από αυτά τα τραπέζια…

Έτσι λοιπόν (παιδί ακόμα) όταν η «κεφαλή» του τραπεζιού έμενε κενή, αυτά τα βαρετά και «υποχρεωτικά» μεγάλα τραπέζια, γινόντουσαν ενδιαφέροντα… Μεγαλώνοντας επέλεξα τα τραπέζια της ζωής μου να μην είναι πλέον «υποχρεωτικά» αλλά ούτε και μεγάλα παραλληλόγραμμα… Επέλεξα να είναι τετράγωνα ή ροτόντες…

Όμως όσα χρόνια κι’ αν περάσουν (διένυσα ήδη μισό αιώνα ζωής) πάντα στη ζωή μας θα υπάρχουν μεγάλα «υποχρεωτικά» τραπέζια. Αλλά πάντα θα υπάρχει μία κεφαλή για να γίνουν ενδιαφέροντα…

(Ο συντάκτης του άρθρου είναι -δυστυχώς- άγνωστος…)

Advertisements