IMG_08

Τον γνώρισα πριν από πολλά πολλά χρόνια στην ψαροταβέρνα του φίλου μου του Λευτέρη στις Σπέτσες… Δεν έχει σημασία πως τον έλεγαν, γιατί όλο το νησί τον φώναζε «καπετάνιο» εκτός από εμάς τους «φίλους του» -όπως ήθελε να μας λέει» που τον φωνάζαμε «παππού»!

Ήταν πατημένα ενενήντα! Άρχοντας, λεβεντάνθρωπος και ψαράς από τα «γεννησιμιά του», όπως δήλωνε. Είχε άποψη για τα πάντα, ανακατευόταν με τους πελάτες του μαγαζιού, έκανε παρατηρήσεις στα παιδιά του πρώτα, αλλά και το προσωπικό.

Σκληρός άνθρωπος, σκαμμένος από την αλμύρα και τις κακουχίες με δύο έρωτες στη ζωή του: το ψάρεμα και την καπετάνισσα… τη γυναίκα του!

Όταν πρωτογνωριστήκαμε σε ένα ποτηράκι ούζο με μεζέ μου είχε πει…

«Ξέρεις πόσο την κυνήγησα την καπετάνισσα; Τρία χρόνια γυρόφερνα το σπίτι της και αυτή ούτε μια ματιά δεν μου έριχνε. Έφευγα για ψάρεμα Φλεβάρη μήνα, θαλασσοπνιγόμουνα και όταν γυρνούσα δεν πήγαινα σπίτι μου… Στο δικό της πήγαινα για να κλέψω μια ματιά της, ένα χαμόγελό της…

Μετά από τρία χρόνια μου μίλησε… Χάρηκα τόσο πολύ που έφυγα ταξίδι και γύρισα πίσω με το μεγαλύτερο ψάρι που είχα πιάσει ποτέ στη ζωή μου.

Μια και δυό, πήγα σπίτι της και τη ζήτησα… Δεν πήρα λουλούδια μωρέ! το ψάρι πήγα!

Τσάκα τσάκα ο γάμος και την επομένη έφυγα για τον πόλεμο… Δύο χρόνια έκανα να τη δω, αλλά δεν με ένοιαζε… είχα την καπετάνισσά μου!

Του άρεσε να λέει αυτήν την ιστορία και να λάμπουν τα μάτια του… Πάνω από 65 χρόνια παντρεμένοι, με φτώχεια, πείνα, κατοχή… 65 ολόκληρα χρόνια στα εύκολα και τα δύσκολα. Με τον κόσμο να αλλάζει αλλά με τον παππού και την καπετάνισσα χέρι-χέρι…

Η καπετάνισσα έφυγε από τη ζωή. Ταλαιπωρημένη, αλλά ήρεμη γιατί ο παππούς ήτανε εκεί όπως ήταν για τρία χρόνια έξω από το σπίτι της περιμένοντας μία της ματιά, μία της, λέξη…

Ο παππούς τους μήνες της απουσίας της, έψαχνε «καράβι» να ταξιδέψει, να πάει κοντά της να της κρατήσει ξανά το χέρι… και έτσι λίγο μετά, ο παππούς ταξίδεψε για να πάει να συναντήσει την καπετάνισσά του.

Άλλωστε όσες φορές και αν έφευγε πάντα γύριζε δίπλα της… Δεν θα μπορούσε σε αυτό το τελευταίο ταξίδι να μην πάει να την συναντήσει.

«Έφυγε ο παππούς… πήγε να συναντήσει την καπετάνισσα» μου είπε ο φίλος μου ο Λευτέρης.

Η στενοχώρια μου κράτησε δευτερόλεπτα. Σκέφτηκα εγωιστικά (όπως όλοι άλλωστε σε τέτοιες στιγμές) αλλά αμέσως μετά έπιασα τον εαυτό μου να χαμογελάει γλυκά στη μνήμη αυτού του ζευγαριού…

 «Λεβέντης και πεισματάρης ο παππούς» σκέφτηκα… ούτε ο θάνατος δεν μπόρεσε να τους χωρίσει!

 Αφιερωμένο πρώτα απ’ όλα στον φίλο μου το Λευτέρη και τον Γιάννη
που σίγουρα πρέπει να είναι περήφανοι για τους γονείς τους…
και σε όλους εκείνους που νομίζουν ότι ο έρωτας είναι αυτό
που πουλιέται κάθε 14 Φεβρουαρίου στο ανθοπωλείο της γειτονιάς
και αποτυπώνεται μερικές φορές το χρόνο
σε μία καρτούλα με μεγάλα λόγια…
 
Advertisements