Image

Πριν από λίγες ημέρες είδα σε κάποιο από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης αυτό το «στικεράκι» (σταματήστε να κάνετε τους ηλίθιους ανθρώπους διάσημους)… Χαμογέλασα και σκέφτηκα: «πόσο δίκιο έχει ο εμπνευστής του».

Σήμερα το επιβεβαίωσα κάνοντας και μία ανιαρή (αλλά χρήσιμη) αναδρομή στο ένδοξο παρελθόν των αδιάφορων «σελέμπριτις». Κάνοντας ζάπινγκ λοιπόν σε πρωινές ενημερωτικές εκπομπές και όχι μόνο, εστίασα στους καλεσμένους. Πολιτικοί, καλλιτέχνες, δημοσιογράφοι.

Ένα παιδαρέλι, που τον τελευταίο καιρό απολαμβάνει την δημοσιότητα που (δεν) του αξίζει, κάθεται χαλαρά με ύφος «δοξάστε με» σε μία πολυθρόνα, περήφανος για τη «στιγμή» του, τα αθλητικά του παπούτσια και τον σεβασμό που εμπνέει (ε! αν δεν ταιριάζανε δεν θα συμπεθεριάζανε), αναλύοντας το απέραντο «εγώ» του, κρίνοντας και κατακρίνοντας πρόσωπα και καταστάσεις που έγραφαν ιστορία όταν ακόμα εκείνος ήταν ένα κομπλεξικό παιδάκι στο δημοτικό…

Κάποια άλλα (λίγο μεγαλύτερα) παιδαρέλια, κάθονται (κατ’ επάγγελμα) στα διάφορα ενημερωτικά τραπέζια προσπαθώντας, με όποιο κόστος, να δημιουργήσουν τις αναγκαίες συνθήκες ώστε να παίξουν στο δελτίο των 8…

Και μόλις τελειώσει αυτό το «πρόγραμμα» έρχεται μία άλλη στρατιά «αναλυτών» να δείξει ξανά και ξανά, τα λεγόμενα των «εκλεκτών» καλεσμένων και να τα κουβεντιάσει με μία άλλη στρατιά «εκλεκτών» σχολιαστών και με μύχιο στόχο ο συνεντευξιαζόμενος να βρεθεί καλεσμένος στην επόμενη εκπομπή ώστε η δημοσιότητα να κρατήσει λίιιιγο ακόμα! Πολύπλοκο, ε; Τι να κάνουμε, έτσι είναι αυτά τα πράγματα…

Και εμείς, το κοινό, σηκωνόμαστε όρθιοι, χειροκροτάμε και ζητάμε “ancore” όπως κάποτε έκαναν οι θεατές στο τέλος της παράστασης του Χορν, του Μυράτ, της Καρέζη, της Παξινού και τόσων άλλων…

Σηκωνόμαστε όρθιοι, χειροκροτάμε και ζητάμε “ancore” από τις στρατιές ημιμαθών, ανίκανων και ηλιθίων που παρελαύνουν από τις οθόνες μας για έναν πολύ απλό λόγο:

Είμαστε αναπόσπαστο κομμάτι αυτού του ξεπεσμού και δεν αντιλαμβανόμαστε πλέον τη διαφορά και την απόσταση από το γελοίο παιδαρέλι στον Χορν…

Advertisements