Εικόνα

Συγχωρέστε με… Δεν ξέρω πως λειτουργούν οι «Μ(!)ΚΟ». Μέχρι τώρα (ιδανικά) φανταζόμουν ότι ξεκινούσαν για κάποιο λόγο, υπηρετούσαν κάποιο σκοπό και συμμετείχαν άνθρωποι οι οποίοι μοιραζόντουσαν την επιθυμία και την εσωτερική ανάγκη του ιδρυτή…

Ναι! Γνωρίζω πολύ καλά τις προβεβλημένες ΜΚΟ, εντός και εκτός των τειχών αλλά πάντα υπήρχε ένα ψήγμα αμφιβολίας για τα δισεκατομμύρια που διακινούνται πίσω από αυτά τα… brand names.  Και αυτό το «ψήγμα» με τράβηξε από την «ιδέα» και με πήγε στην «πολυεθνική»…

Και ξαφνικά (για να επιβεβαιώσουν τις αμφιβολίες μου) έρχονται στη δημοσιότητα αστρονομικά νούμερα για ΜΚΟ, οι οποίες ασχολούνται με την αναδάσωση στον Αμαζόνιο, με τα FM της Κούβας, με την εξυγίανση της οικονομίας της Αλβανίας, με ενίσχυση (!) πασίγνωστων ομάδων ελληνικού μουσικού θεάτρου και τόσες άλλες…

Δεν έχει σημασία, πόσα πήραν (είδα ανύπαρκτους οργανισμούς να έχουν πάρει χιλιάδες ευρώ, με απίθανες δικαιολογίες). Σημασία έχει πώς τα πήραν, γιατί τα πήραν, ποιοι τους τα έδωσαν και -το ποιο σημαντικό- ποιοι στερήθηκαν αυτά τα χρήματα…

Παρακολουθώ από αρκετά κοντά μία ΜΚΟ (που δεν έχει δηλώσει ΜΚΟ) που δημιουργήθηκε για τον Πάνο… Ένα παιδί που χάθηκε νωρίς… Ξέρω τους ιδρυτές, ξέρω τους συμμετέχοντες! Άνθρωποι καθημερινοί, της διπλανής πόρτας. Άνθρωποι που θέλουν να τιμήσουν τη μνήμη ενός παιδιού, προσφέροντας ότι μπορούν σε άλλα παιδιά.

Δεν βρέθηκαν ποτέ στους «διαδρόμους» κάποιου Υπουργείου ούτε «προσπάθησαν» να μπούν στις λίστες της ντροπής. Πέτυχαν όμως άλλα πράγματα πολύ πιο σημαντικά: Να φτιάξουν ένα νηπιαγωγείο για 150 παιδιά στην Κένυα (για την ιστορία να πούμε ότι κόστισε μόλις 36.000€), ένα γήπεδο βόλεϊ σε μία ελληνική φυλακή, ένα γήπεδο ποδοσφαίρου και ένα γήπεδο μπάσκετ σε ακριτικά νησιά, ένα μουσικό εργαστήρι στη Βόρειο Ελλάδα και τόσα άλλα.

Για αυτούς τους ανθρώπους η απουσία έγινε δύναμη, προσφορά και χαρά… Και τη στιγμή που όλοι μας κάπου μέσα μας (κάνοντας πικρό χιούμορ) είπαμε «ας είχαμε κάνει και εμείς μία ΜΚΟ να τα κονομήσουμε» κάποιοι πολεμάνε ακόμα… Για να φτιάξουν ένα ακόμα γηπεδάκι, για να στείλουν βιβλία σε κάποιο σχολείο, για να δώσουν φαγητό σε κάποιους άπορους…

Αν έστω και για ένα λεπτό ο Πάνος, καταδεχόταν να μας μιλήσει θα έλεγε δύο λεξούλες: «Ντροπή σας»…

Advertisements