Τελικά είμαστε ρεμάλια; (θεμελιώδες ερώτημα…)

Εικόνα

Ναι, ναι σε μας τους Ελληνες αναφέρομαι, που με σύνθημα το «Ολι Ρεν, Ολι Ρεν δε θα μας πάρεις τα Καγιέν» μπήκαμε αισίως σε –δεν θυμάμαι ποια- μία ακόμη χρονιά ύφεσης, κρίσης, φτώχειας, ανεργίας και μουρτζουφιάς…

Στο ίδιο έργο θεατές, με τους ίδιους ψεύτες πολιτικούς να κατευθύνουν (ή τουλάχιστον έτσι να νομίζουν) τις τύχες ενός λαού ολόκληρου, με τα ίδια προβλήματα αφραγκίας (ή λίγο χειρότερα) αλλά και τον Αντώνη Ρέμο να βγάζει νέο cd που γίνεται γρήγορα γρήγορα πλατινένιο και ένα Παντελίδη που μας δίνει απλόχερα «πόνο» και μας παίρνει τα σεκλέτια από το στόμα…

Τελικά είμαστε ρεμάλια; Και αν ναι, πώς διάολο επιβιώνουμε, έστω και αν ο Ολι Ρεν μας πήρε τα Καγιέν, ή έστω αν μας τα έκλεισε στο γκαράζ και πέταξε τα κλειδιά στη λίμνη…

Όοοοοχι! Μπορεί να πέταξε τα κλειδιά στη λίμνη, εμείς όμως έχουμε αντικλείδι, διότι ως γνωστόν Ελληνάρας και καβάτζα πάνε πάντα μαζί.

Τι είναι όμως η καβάτζα;
Καβάτζα είναι το κομπόδεμα, το απόθεμα, το κάτι τις για μια δύσκολη ώρα βρε αδελφέ, η τουλάχιστον, έτσι νομίζουν!

Μη φανταστείτε ότι η δικιά μας καβάτζα είναι φράγκα… Καμία σχέση! Άλλωστε αυτά έχουν τελειώσει προ πολλού…

Είναι άλλα πράγματα και όσο και αν προσπαθήσουν οι ξενέρωτοι οι Ευρωπαίοι να το καταλάβουν θα αποτύχουν

Και αυτό γιατί η δικά μας καβάτζα (αυτό που την τελευταία στιγμή σου χώνει το καλαμάκι στο στόμα όταν έχεις βουλιάξει και προσπαθείς μάταια να αναπνεύσεις, αλλά τελικά, τσουπ, νάσαι ξανά στην επιφάνεια) λέγεται φίλοι, συγγενείς, οικογένεια, αισιοδοξία, ωχαδερφισμός, ολίγον από σταρχιδισμό, αλλά πάνω απ’ όλα πείσμα…

Ποιος είσαι συ ρε μεγάλε, που μου έρχεσαι ντάλα Αύγουστο στη χώρα μου με πεδιλάκι, άσπρη κάλτσα και θες να σου κάνω και τεμενάδες γιατί με επέλεξες να κάνεις διακοπές; (αν μπορούσες ας έκανες και αλλιώς αμόρφωτε)

Ποιος είσαι εσύ ρε μεγάλε, που έχεις άποψη, όταν δεν έχεις ψυχή να μπεις στο Υπουργείο Οικονομικών από τη μπροστινή πόρτα και μπαίνεις από την πίσω γιατί φοβάσαι να αντιμετωπίσεις αυτούς που άφησες άνεργους;

Ποιος είσαι εσύ ρε μεγάλε, που θα πεις ότι ήρθες στη χώρα του καφέ και θα κοιτάξεις υποτιμητικά, εμένα, που για να κάνω δεύτερο παιδί, για να πιώ τους καφέδες μου, για να βοηθήσω τους φίλους μου και να ευχαριστήσω το γυναικάκι μου δουλεύω σε 2 (καμιά φορά και τρείς) δουλειές, όταν εσύ δεν βλέπεις την ώρα να πάει 5 για να σχολάσεις και να πας να χωθείς στη μίζερη τρύπα σου;

Λυσσάς -το ξέρω- ξενέρωτε Ευρωπαίε, γιατί όταν εσύ κλείνεις ραντεβού (1 μήνα πριν) με τους «φίλους» σου για φαγητό στις 7 ακριβώς, εμείς εδώ χτυπάμε τα κουδούνια στις 12 το βράδυ και φωνάζουμε «πάμε για καμιά μπύρα» και αν κάποιος από εμάς δεν έχει λεφτά, κερνάμε γιατί είμαστε «λαρτζ»…

Λυσσάς -το ξέρω- ξενέρωτε Ευρωπαίε, γιατί εμείς ρεφενέ «πνίγουμε τον πόνο μας» και αναστενάζουμε πάνω σε τραπέζια, (φροντίζοντας να αναστενάξουν και τα τραπέζια) ενός άθλιου μπουζουκάδικου και ρίχνουμε και μία ζεμπεκιά έτσι για να πάνε κάτω τα φαρμάκια που μας ποτίζεις χρόνια τώρα… Και λυσσάς ακόμα περισσότερο, γιατί αν σε πετύχω στη χώρα μου να ψάχνεις απεγνωσμένα το δρόμο σου, θα προσπαθήσω να μιλήσω τη γλώσσα σου, να σου εξηγήσω και -γιατί όχι- να σε κεράσω και ένα ποτήρι ούζο!

Λυσσάς -το ξέρω- ξενέρωτε Ευρωπαίε, γιατί ακόμα και με 1 ώρα ύπνο εμείς θα πάμε στη δουλειά μας (τη μία από τις 3) και θα είμαστε κυριλέ και παραγωγικοί γιατί την προηγουμένη κάναμε χαβαλέ με τους κολλητούς μας, κάναμε ομορφιές με το γυναικάκι μας ή πωρωθήκαμε με τον Ολυμπιακό που τσάκισε τους βρωμιάρηδες…

Λυσσάς -το ξέρω- ξενέρωτε Ευρωπαίε, γιατί όταν εσύ βάζεις τους γονείς σου στους οίκους «φροντίδας» και πάς μία στις 15, για την προγραμματισμένη σου κοινωνική επίσκεψη, εμείς εδώ τους κρατάμε σπίτι, όχι γιατί δεν έχουμε λεφτά αλλά γιατί γουστάρουμε να τους φροντίζουμε όπως μας φρόντιζαν όλη τους τη ζωή…

Λυσσάς -το ξέρω- ξενέρωτε Ευρωπαίε, γιατί όταν έχεις προβλήματα τρέχεις στον ψυχαναλυτή σου και ξοδεύεις μια περιουσία για να σε επαναφέρει στη μίζερη ζωή σου, ενώ εμείς τρέχουμε στους κολλητούς μας για τζάμπα ψυχοθεραπεία και άμα λάχει μας δίνουν και ένα 10ρικο να πιούμε δυο μπύρες στη υγειά τους!

Λυσσάς -το ξέρω- ξενέρωτε Ευρωπαίε, γιατί προσπαθείς χρόνια τώρα να καταλάβεις τη διαφορά του «τρώω γιατί πεινάω» από το «κάθομαι γύρω από το τραπέζι τρώω τον άμπακο, πίνω ένα καφάσι μπύρες, τσακώνομαι, αναλύω την πολιτική κατάσταση για να βάλω και λίγο μυαλό στους άθλιους πολιτικούς μου» και στο τέλος, ανυπομονώ για την επόμενη μάζωξη με όλα τα παραπάνω, άντε και κανένα φαγάκι μαζί!

Λυσσάς -το ξέρω- ξενέρωτε Ευρωπαίε, γιατί δεν κατάφερες ποτέ (άντε μόνο σε τίποτα ταινίες) να κάψεις το «μπαι δε μπουκ» και να ξεφύγεις από τη «γραμμή παραγωγής» (άσε που και για να έχεις γραμμή παραγωγής σε κάτι τύπους σαν και μένα βασίστηκες, αλλιώς ακόμα στα δέντρα θα ήσουνα)

Τελικά είμαστε ρεμάλια; (θεμελιώδες ερώτημα…)

Ναι ρε, είμαστε ρεμάλια και το γουστάρω… Μπορεί να ξεκινήσαμε από τη Φωκίωνος Νέγρη (όπως είχε προβλέψει και η ταινία), αλλά φτάσαμε να αντέχουμε τα πάνδεινα και όμως να γελάμε ακόμα…

Γιατί είδαμε και κάποιους άλλους που δεν ήταν ρεμάλια (ξέρετε τους εκφραστές του «λαιφ σταιλ» και της –μη χέσω- επιχειρηματικότητας) και έχουν φεσώσει, όποιον μιλάει ελληνικά και που μας έμαθαν -μη χέσω- τι σημαίνει χλιδή και επιτυχία (με τα δικά μας λεφτά και τη δικιά μας δουλειά)…

Για βρείτε μου ρε, ένα ρεμάλι, σαν και εμάς που έχει φεσώσει ή έχει κλέψει εργαζόμενους, δημόσιο, κράτος… Βρείτε μου ένα που να έχει καταθέσεις στο εξωτερικό. Βρείτε μου ένα, και εγώ θα κάτσω να με…

Δεν θα βρείτε, και ξέρετε γιατί;
Γιατί τα ρεμάλια έχουν καβάτζα… Δεν έχουν ανάγκη από κλεμμένα φράγκα!

Advertisements