Εικόνα

Μεγάλη αλήθεια… Και αυτό γιατί (έχω προσωπική πείρα και άποψη) δεν είναι λίγοι οι άνθρωποι που δεν ακούνε για να καταλάβουν, αλλά για να απαντήσουν!

Δεν έχουν περάσει ούτε δύο 24ωρα που ο Σταύρος Θεοδωράκης ανακοίνωσε την δημιουργία, της -όχι ακόμα- πολιτικής κίνησής του. Και λέω «όχι ακόμα» διότι θα δημοσιοποιήσει περισσότερες (πολιτικές) λεπτομέρειες –αν δεν κάνω λάθος- την ερχόμενη Τρίτη.

Στα δύο λοιπόν, αυτά 24ωρα, αρκετά καταξιωμένα (και μη) πρόσωπα, εξέφρασαν τις μακροσκελέστατες απόψεις τους πριν καν ακούσουν τι έχει να πει ο «εμπνευστής».

Δεν ξέρουμε τίποτα παραπάνω από αυτά που έγραψε σε ένα –κατά τα άλλα- λογοτεχνικό κείμενο, το οποίο ούτε λίγο ούτε πολύ εκφράζει την πλειονότητα των πολιτών. Και αυτό είναι όλο…

Η περίπτωση του κυρίου «Πρωταγωνιστή» (όπως πολύ εύστοχα τον χαρακτήρισε ο καλός φίλος και συνάδελφος Αχιλλέας Πεκλάρης σε ένα –επίσης- εύστοχο κείμενο) είναι απλά, η αφορμή για τον τίτλο του κειμένου. Και αυτό διότι, στην Ελλάδα είναι εθνικό σπορ να μην ακούει κανείς κανέναν και οι αποψάκηδες (επώνυμοι και μη) συνωστίζονται στο πρώτο σκαλί του βάθρου…

Πόσες φορές δεν έχουμε δει τους μόνιμους και θλιβερούς πανελίστες (στους πολιτικούς αναφέρομαι) να μην ακούνε τους συνομιλητές τους και απλά να λένε με περίσσια χαρά το ποίημά τους που δεν έχει καμία ουσία εκτός από το να χτυπήσουν τον αντίπαλό τους (είτε έχει κάνει κάτι σωστό, είτε λάθος) ή να κερδίσουν την μάχη των εντυπώσεων και της κατινιάς επίσης.

Πόσες φορές δεν έχουμε προσπαθήσει να κουβεντιάσουμε με κάποιους ανθρώπους οι οποίοι δεν ενδιαφέρονται να ακούσουν τι λέμε, απλά προετοιμάζονται για το τι θα απαντήσουν, λες και κάποιος θα τους τιμωρήσει αν δεν έχουν την τελευταία λέξη (η οποία συνήθως είναι άσχετη, αδιάφορη και εκτός θέματος).

Κρίνουμε και κατακρίνουμε τους πολιτικούς μας… Και πολύ καλά κάνουμε, αλλά ξεχνάμε. Ξεχνάμε ότι κάνουμε το ίδιο ακριβώς πράγμα, εμείς οι απλοί, ανώνυμοι, καθημερινοί άνθρωποι. Που δεν έχουμε να μοιράσουμε, να κερδίσουμε, ή να χωρίσουμε –συνήθως- το παραμικρό.

Χάνουμε την ουσία, χάνουμε το διάλογο, χάνουμε τη λύση… Το χειρότερο όμως απ’ όλα είναι ότι –μέρα με τη μέρα- χάνουμε την επαφή. Και είναι θλιβερό, γιατί δεν θα μάθουμε ποτέ να μιλάμε αφού δεν έχουμε μάθει να ακούμε…

Advertisements