Εικόνα

Ήταν μεσημέρι Πρωτομαγιάς… Μίας Πρωτομαγιάς ηλιόλουστης όπου όσοι είχαν ξεμείνει στα Εξάρχεια, γελούσαν, γλεντούσαν, μιλούσαν δυνατά έκαναν αστεία…
Στις 2 το μεσημέρι συναντηθήκαμε στη «Ροζαλία». Ένα υπέροχο ταβερνάκι πασίγνωστο, στο οποίο ομολογώ ότι δεν είχα πάει ποτέ. Το τραπέζι ήταν τεράστιο και το κάλεσμα ήρθε από τον αγαπημένο μου φίλο και συνάδελφο Αχιλλέα Πεκλάρη (@Achilles M. Peklaris)

Ούτε σε τέτοιο κάλεσμα δεν είχα βρεθεί ποτέ… Η παρέα απαρτιζόταν από τον Khalaf, τον Tony, τον Ari, τον Haussman, την Πόπη, την Χριστίνα, την Μαρού, την Juliana και τόσους άλλους που δεν θυμάμαι τα ονόματά τους… Οι περισσότεροι μετανάστες! Από την Συρία, το Αφγανιστάν, την Αλβανία, τη Σενεγάλη, το Τόνγο, την Αμερική (μάλιστα και την Αμερική)…

Με μάτια πεντακάθαρα, πρόσωπα λαμπερά και χαμογελαστά να μου απλώνουν το χέρι και να μου λένε στη γλώσσα μου: «Χαίρομαι που ήρθες…»

Παραξενεύτηκα για τα ελληνικά τους… Μα τι λέω! Οι περισσότεροι είναι μαθητές στο «Στέκι» όπου ένας από τους δασκάλους είναι ο Αχιλλέας, (γνώρισα και έναν ακόμη δάσκαλο, αλλά -ας με συγχωρέσει-, δεν θυμάμαι το όνομά του)

Και όλοι αυτοί οι μετανάστες είχαν μία ζεστή κουβέντα να πούμε και μία ιστορία να διηγηθούν…

Ο ένας ήρθε από το Αφγανιστάν 8 χρονών… μόνος του! Του πήρε δύο χρόνια να φτάσει στην Ελλάδα αλλά τώρα είναι καλά. Έχει χαρτιά, δουλεύει, πάει σχολείο και έχει κάνει την ιστορία του video…

Ο άλλος έχει τα 24 ελληνικά γράμματα πάνω από το κρεβάτι του! Γιατί είναι από τη Συρία και η Ελληνική γραμματική τον δυσκολεύει. Αλλά δεν το βάζει κάτω. Πάει στο «Στέκι» και τον βοηθάει πάρα πολύ η δασκάλα του, η κυρία Ελένη…

Ο τρίτος είναι ο πιο παλιός… Ξέρει τους πάντες και κάνει τις «δημόσιες σχέσεις» (αν μπορούμε να το πούμε έτσι) φέρνοντας αυτούς που έχουν ανάγκη στο «Στέκι» για να μάθουν τη γλώσσα και για να τον βοηθήσουν οι υπόλοιποι να βρει δουλειά!

Και όταν ακόμα σου λένε: «τώρα δεν δουλεύω» δεν στο λένε μίζερα, στο λένε περήφανα και με αξιοπρέπεια…

Η ώρα περνούσε… Γέλια, τραγούδια (μόνο ελληνικά παρακαλώ) και κάθε τόσο ένας από τους μετανάστες σήκωνε το ποτήρι και έλεγε με χαμόγελο: «Στην υγειά μας» και τσούγγριζε με όποιον ήταν δίπλα του… Έλληνα, Σενεγαλέζο, Αλβανό, Σύριο, Αμερικάνο, Γάλλο…
Κάθισα πολλές φορές αμίλητος, παρατηρώντας έναν έναν τους μετανάστες και τους εθελοντές! Δεκάδες σκέψεις στο μυαλό μου και άλλα τόσα συναισθήματα…

Ντράπηκα, ζήλεψα, θύμωσα, συγκινήθηκα, ένιωσα περήφανος, ένιωσα λίγος…

Ντράπηκα που κάποιοι όμοιοί μου (και ως εθνικότητα και ως επάγγελμα) έχουν βάλει ετικέτες σε αυτούς τους ανθρώπους περνώντας το μήνυμα του «πας μη Έλλην, βάρβαρος»…
Ζήλεψα τον φίλο μου τον Αχιλλέα και τους υπόλοιπους εθελοντές που μπορούν να χαμογελάνε τόσο πλατιά προσφέροντας -χωρίς να κερδίζουν απολύτως τίποτα- τη δυνατότητα της αξιοπρέπειας σε κάποιους ανθρώπους, που -εμείς οι υπόλοιποι- θεωρούμε «βαρβάρους» (ο χαρακτηρισμός είναι καθ’ υπερβολή)…
Θύμωσα, γιατί προβάλουμε ταπεινές πράξεις ταπεινών ανθρώπων και δεν μπαίνουμε στον κόπο να διαβάσουμε να παρακολουθήσουμε και να στηρίξουμε (έστω μέσα από τις σελίδες κοινωνικής δικτύωσης) αυτό που κάνουν κάποιοι ηλεκτρονικοί φίλοι μας…
Συγκινήθηκα γιατί αυτοί οι τόσο διαφορετικοί άνθρωποι μπορούν να χαμογελάσουν και να νιώσουν αξιοπρεπείς με μια καλή κουβέντα, μια καλή παρέα και ένα παρεΐστικο γεύμα σε ένα ταβερνάκι στα Εξάρχεια…
Ένιωσα περήφανος, γιατί ακόμα και σε εποχές κρίσης κάποιοι άνθρωποι κάνουν -αθόρυβα και με σεβασμό προς τους ανθρώπους που βοηθούν- ότι μπορούν για να στηρίξουν κάποιους άλλους ανθρώπους με τους οποίους καλά καλά, δεν μπορούν ούτε μία καλημέρα σε κάποια κοινή γλώσσα να ανταλλάξουν…
Ένιωσα λίγος γιατί έπρεπε κάποιος να με πιάσει από τους ώμους και να με ταρακουνήσει (τόσο γλυκά η αλήθεια είναι, καλώντας με σε ένα «τραπέζι αγάπης» όπως του αρέσει να το ονομάζει) και να μου πει: «Ξύπνα… κάνε κάτι και εσύ!»

Φίλε μου Αχιλλέα, σε ευχαριστώ πολύ για την τόσο «διδακτική» Πρωτομαγιά

Εικόνα Εικόνα Εικόνα Εικόνα Εικόνα

Advertisements