Εικόνα

Δεν ξέρω τίποτα από ποδόσφαιρο… Είναι ένα άθλημα που ποτέ δεν μου είπε τίποτα. Και σίγουρα δεν είναι λίγοι αυτοί που θα συμφωνήσουν μαζί μου…

Είχε καμία σημασία για το άθλημα, αν θα περνούσαμε στη φάση των 16; Για μένα σίγουρα καμία, αλλά για κάποιους άλλους μεγάλη σημασία! Λόγω της σχέσης μου με την ενημέρωση, ξέρω τα ματς, τους ομίλους, τους αντιπάλους της Ελλάδας και τον χθεσινοβραδινό –υπέρ πάντων- αγώνα!  Αλλά μέχρι εκεί…

Γύρισα στην ΝΕΡΙΤ τυχαία στην ισοφάριση και τυχαία στο τέλος του αγώνα. Και είδα το πέναλτι, το γκολ και τους πανηγυρισμούς. Και ναι… εγώ που το μόνο που ξέρω, είναι ότι η μπάλα είναι στρογγυλή και την κλωτσάνε 22 αθλητές, συγκινήθηκα, ένιωσα περήφανος και σκέφτηκα:

«Ναι! Έτσι κερδίζουν οι Έλληνες…»

Γιατί περί αυτού πρόκειται!

Για μια στάλα περηφάνια που μπορεί να μας δώσει ένα τόπι και 16 αθλητές…
Για μια στάλα σεβασμού που κάποιοι κέρδισαν για λογαριασμό μας…
Για μια στάλα εκδίκησης απέναντι σε όλους αυτούς (εγχώριους και εξωχώριους) που μας θεωρούν τελειωμένους και χορεύουν γύρω από την δυστυχία μας και την τελευταία στιγμή…
Για ένα χαμόγελο επειδή κάποιοι μας δείχνουν ότι όταν θέλουμε μπορούμε να κάνουμε τα πάντα…

Γιατί περί αυτού πρόκειται!

Ούτε για μία στιγμή δεν θα με ένοιαζε αν χάναμε… Ναι! Θα στεναχωριόμουν όταν θα άκουγα για τα 3 δοκάρια και την απόλυτη υπεροχή της Εθνικής μας.
Ούτε για μία στιγμή δεν θα γινόμουν προπονητής και άθλιος Ελληνάρας, βάζοντας στο στόχαστρο τον προπονητή, τους παίκτες, τους διαιτητές και την πουτάνα την τύχη…
Μου αρκούσε που αυτοί οι αθλητές, -κλείνοντας τα αυτιά τους σε όλους τους άθλιους Ελληναράδες- με έκαναν -σαν Έλληνα- για μία ακόμα φορά περήφανο…

Πριν από 10 χρόνια, κάποιοι άλλοι ποδοσφαιριστές (μερικοί από αυτούς και χθες το βράδυ) μας έδωσαν ένα μάθημα με την επιτυχία στο Euro… Πριν από 10 χρόνια, επίσης, ένας ολόκληρος λαός έδωσε μάθημα στον πλανήτη για το πώς πρέπει να διοργανώνονται οι Ολυμπιακοί Αγώνες και πως πρέπει να φέρονται οι οικοδεσπότες…

Ναι… δεν μου αρέσει το ποδόσφαιρο και σίγουρα θα περάσουν πολλά χρόνια για να παρακολουθήσω (έστω και τυχαία) έναν αγώνα!

Θα θυμάμαι όμως για πολλά χρόνια όλες αυτές τις στιγμές που κάποιοι αθλητές με έκαναν να συγκινηθώ και με έκαναν περήφανο ως Έλληνα σε πείσμα όλων αυτών που κάθε μέρα με αναγκάζουν να πιστέψω ότι «η Ελλάδα σκοτώνει τα παιδιά της».

Με τον απέραντο σεβασμό μου… Εθνική Ελλάδος γεια σου!

 

Advertisements