loukanikos

«Αλίμονο στους λαούς που έχουν ανάγκη από ήρωες…» Αυτό είχε πει ο Μπέρτολ Μπρεχτ και πραγματικά ποτέ δεν κατάλαβα τι ήθελε να πει ο «ποιητής» με αυτή τη φράση…

Βέβαια τη λέξη «ήρωας» μπορεί ο κάθε ένας από εμάς να την μεταφράσει με όποιον τρόπο θέλει: Πρότυπο, ακέραιος, πατριώτης, αληθινός, τίμιος κλπ. κλπ. κλπ.

Αναρωτήθηκα πολλές φορές πότε ήταν η τελευταία φορά που κάποιος στα μάτια μου φάνηκε «ήρωας» ή έστω «πρότυπο»… Πρέπει να ήμουν παιδάκι ακόμα ή ίσως λίγο μεγαλύτερος!

Δεν εννοώ τους ήρωες και τα πρότυπα που δημιουργεί η τηλεόραση, αλλά εκείνους τους άλλους που τους σκέφτεσαι και χαμογελάς κάθε φορά που λες: «πόσο θα ήθελα να ήμουν σαν και αυτόν…»

Αυτόν που χωρίς να σκεφτεί τις συνέπειες ή το κέρδος έκανε κάτι μεγαλειώδες, ή κάτι καθημερινό!  Αυτόν που χωρίς να σκεφτεί τις συνέπειες ή το κέρδος είπε αλήθειες, έκανε πράξη τις υποσχέσεις του, γύρισε την πλάτη σε αυτά που θα τον έκαναν διεφθαρμένο αλλά πάμπλουτο…

loukanikos2

Μπααααα! Οι ήρωες δεν υπάρχουν πια.

Εκτός και αν…

Είσαι σκύλος! Που στέκεσαι απέναντι στο άδικο, υπερασπίζεσαι το χέρι που σε ταΐζει, απεχθάνεσαι τη βία και το μόνο που θέλεις είναι το χέρι που θα σου δώσει φαγητό, να μην σου προσφέρει φόλα τυλιγμένη σε ένα ζουμερό μπιφτέκι!

Ο «λουκάνικος» πέθανε… Το μάθαμε όλοι από τα social media διότι μέχρι τώρα τον γνωρίζαμε (οι περισσότεροι από εμάς, εμού συμπεριλαμβανομένου) από τον καναπέ μας! Και στεναχωρηθήκαμε και χαμογελάσαμε πικρά και βρήκαμε ένα ακόμα θέμα να κάνουμε «like»!

Ένας σκύλος λοιπόν πέθανε… Μετά από αγώνες που ενδεχομένως δεν ήξερε γιατί τους έδινε, αλλά τους έδινε χωρίς να περιμένει να κερδίσει κάτι… Μπορεί να ακουστεί γελοίο, αλλά στα εγγόνια μου (γιατί τα παιδιά μου είναι πια πολύ μεγάλα) θα τους πω κάποτε ένα παραμύθι με έναν σκύλο που τον έλεγαν «Λουκάνικο» και ήταν ήρωας.

Και αυτό γιατί δεν θα έχω να διηγηθώ κάποια ιστορία με άνθρωπο που να ήταν ήρωας…

Advertisements