shadow_friends_by_edridge-d33hnkn

Τότε που δεν έβλεπες μπροστά σου προβλήματα αλλά περιπέτειες… Τότε που μπορούσες να κάτσεις με τις ώρες νυχτιάτικα στις καρέκλες ενός κλειστού σουβλατζίδικου και να καταστρώσεις σχέδια για να βγάλεις το φίλο σου (ή να βγεις εσύ) από το αδιέξοδο και που στο τέλος –έχοντας βρει τη λύση στα «χαρτιά»- σηκωνόσουνα, έλεγες ένα χαμογελαστό «δε γαμιέται…» και πήγαινες για ύπνο με μια φουρτούνα στο κεφάλι που εύκολα θα μπορούσε να σου τινάξει τα μυαλά στον αέρα! Αλλά είπαμε! «Δε γαμιέται…»

Τότε που ο «συναγερμός» ήταν ένα τηλεφώνημα, τότε που η διασκέδαση ήταν μία «πράσινη», τότε που μια ματιά και ένα μισό χαμόγελο ήταν αρκετό για να τα πεις όλα…

Τότε που δεν ντρεπόμασταν να πούμε: «τα έκανα σκατά και πρέπει να μου βρείς λύση», τότε που λέγαμε με άνεση: «τι μαλάκας που είσαι… εγώ στα έλεγα» αλλά ένα δευτερόλεπτο μετά ήμασταν εκεί για να βοηθήσουμε το μαλάκα και να σώσουμε τη μαλακία!

Τότε που δεν περιμέναμε να μας απαντήσει το ταβάνι ή ο καθρέφτης μας γιατί πάντα ήταν εκεί αυτός που θα σου έλεγε: «τι μαλάκας που είσαι… πάλι θα τρέχουμε τώρα με τις μαλακίες σου» και μετά θα σου χαμογελούσε πονηρά (ξέρετε με αυτό το μισό χαμόγελο που ήταν αρκετό για να τα πεις όλα) σα να σου λέει: «Θα τη βρούμε την άκρη ρε μαλάκα… μη σκάς!»… Εντάξει, κάποιες φορές δεν τη βρίσκαμε την άκρη αλλά, ποιος νοιαζόταν; Βρίσκαμε μία άλλη «άκρη» και έτσι… ο σκοπός επετεύχθη!

Ήταν ωραία τότε…

Τι άλλαξε λοιπόν;

Μπαίνεις στον πειρασμό να αναρωτηθείς; Όχι! Και ξέρεις γιατί; Γιατί τελικά οι πιο σημαντικές ερωτήσεις είναι αυτές που αποφασίζεις να μην κάνεις…

Γιατί ζωή δεν είναι τα χρόνια που ζήσαμε, αλλά οι στιγμές που έχουμε να θυμόμαστε και όχι να αναλύουμε!

Advertisements