World Cup 2014 - Semi final - Netherlands vs Argentina

Έρχονται κάποιες στιγμές που νιώθω σαν μπάλα ποδοσφαίρου…

Είκοσι δύο ζευγάρια πόδια με «πασάρουν» δεξιά και αριστερά. Άλλες φορές με κλωτσάνε με δύναμη και κάποιες άλλες, κάποιοι κάνουν την υπέρβαση να με διεκδικήσουν (βίαια κάποιες φορές, η αλήθεια είναι) με αποτέλεσμα να τραυματίζονται ή να βγαίνουν από τον αγώνα!

Η ουσία είναι ότι στο τέλος εγώ βγαίνω πονεμένος και κάποιοι άλλοι απολαμβάνουν το χειροκρότημα και τη νίκη! Και όλα αυτά γίνονται τόσο γρήγορα, που δεν προλαβαίνω να καταλάβω ποιος με διεκδικεί, σε ποιανού τα πόδια βρίσκομαι και ποιος θα καταφέρει να με ξεγελάσει και να με κερδίσει…

Ναι! Έτσι νιώθω…

«Πάω και έρχομαι», από την ελπίδα στη δολοφονία, από το ψέμα στην ελπίδα και από το life style στην ωμή πραγματικότητα της «δημιουργικής ασάφειας». Και όλα αυτά σε πραγματικό (αμείλικτο) χρόνο, όπου η πραγματικότητα περνάει και χάνεται γιατί τα φτηνά και ασήμαντα γίνονται «τροφή για τις μάζες»…

Ένα παιδί πέθανε, ένας «τσάρος» κατάφερε να γίνει περιφερόμενος… θίασος, ένας λαός ψάχνει απεγνωσμένα λίγη ελπίδα σε λάθος επιλογές και οι «σοφοί» αυτού του τόπου αγωνίζονται να καλύψουν «μυστικά και ψέματα»…

Ιεραρχήστε τα λοιπόν…

Πείτε τι είναι σημαντικό και τι όχι! Και πείτε μου πόσο δικαίωμα έχουμε να κάνουμε τους έκπληκτους όταν ακούμε τη λέξη «μπούλινγκ», πόσο δικαίωμα έχουμε να κάνουμε τους έκπληκτους όταν οι προεκλογικές εξαγγελίες παίρνουν το δόμο για το χρονοντούλαπο της ιστορίας και πόσο δικαίωμα έχουμε να κάνουμε τους δημόσιους κατήγορους του «προϊόντος» που –τελικά- εμείς δημιουργήσαμε!

Ένα παιδί πέθανε γιατί εμείς -και μόνο εμείς-, σφυρίζαμε αδιάφορα όταν τα κοινά μυστικά έγιναν συνενοχή σε έγκλημα ή σε αυτοκτονία. Ένας «τσάρος» κινδυνεύει να γίνει περίγελος της Ευρώπης γιατί απλά όχι μόνο το επιτρέψαμε, αλλά γιατί το δημιουργήσαμε. Μία κυβέρνηση θα αναγκαστεί να κάνει πίσω, όχι γιατί δεν μπορεί να κάνει αλλιώς αλλά γιατί εμείς τους δώσαμε το δικαίωμα να υπερβούν τα εσκαμμένα!

Ναι! Νιώθω σαν μπάλα ποδοσφαίρου που δεν ξέρει πια, ποιος τον κλωτσάει, αλλά ξέρει πολύ καλά ότι πονάει… Και πρέπει (κάποια στιγμή, πολύ γρήγορα) να κάνουμε τη διαφορά και να αναγκάσουμε αυτούς τους «παίκτες» να πούνε: «Χάσαμε τη μπάλα…»

Advertisements