simfonia-vrixelles-708

Πόσα πράγματα δεν μάθαμε γύρω από ένα τραπέζι… Πόσες αποφάσεις δεν πήραμε γύρω από ένα τραπέζι… Πόσες φορές δεν τσακωθήκαμε, γελάσαμε, διαφωνήσαμε, κλάψαμε, ερωτευτήκαμε, προβληματιστήκαμε, μοιραστήκαμε γύρω από ένα τραπέζι…

Είναι στο DNA μας, από καταβολής ελληνισμού… Το φαγητό και το «τραπέζι» δεν είναι μία βιολογική λειτουργία. Είναι κάτι σαν την «στρογγυλή τράπεζα» των Ιπποτών, κάτι σαν την «Αγία τράπεζα» της Εκκλησίας, κάτι σαν το εξομολογητήριο εκεί, δίπλα στο ιερό, κάτι σαν το καθαρτήριο της ψυχής μας…

Σε ένα τραπέζι παίρνουμε αποφάσεις ζωής, σε ένα τραπέζι καταστρώνουμε σχέδια, κάνουμε όνειρα, συζητάμε με τους δικούς μας ανθρώπους το plan B της επόμενης ημέρας. Και όταν καλούμε κάποιον για σε τραπέζι, δεν μοιραζόμαστε ένα πιάτο φαί… Μοιραζόμαστε τον εαυτό μας, τις μύχιες σκέψεις μας και τα πιο τρελά μας όνειρα!

Το τραπέζι δεν έχει να κάνει με το φαγητό… Το τραπέζι έχει να κάνει με το «μοιράζομαι». Έχει να κάνει με την ανάγκη μας, να σκύψουμε μπροστά και να πούμε μυστικά, να πούμε ερωτόλογα, να γελάσουμε, να παραπονεθούμε, να κλάψουμε, να συνωμοτήσουμε,  να αποφασίσουμε και «να πιούμε ένα ποτηράκι παραπάνω»…

Πόσα πράγματα δεν μάθαμε γύρω από ένα τραπέζι…

Κάτσαμε σαν παιδιά με τους φίλους μας και παίξαμε τους γονείς, ακούσαμε συζητήσεις μεγάλων και νιώσαμε μεγάλοι, ζούσαμε για τη στιγμή που θα κάναμε το τραπέζι στον εφηβικό μας έρωτα, μάθαμε να παρακολουθούμε και να καταλαβαίνουμε τις εκφράσεις, την ένταση της φωνής, τα γελαστά ή σκυθρωπά πρόσωπα όπως ο σκύλος ξέρει να αποκωδικοποιεί το αφεντικό του και ας μην μπορεί να μιλήσει…

Θυμώνω όταν έρχεται ο τουρίστας στην Ελλάδα και το μόνο πράμα που ξέρει να πει φεύγοντας, είναι ότι έφαγε (επειδή πεινούσε βεβαίως βεβαίως, όχι για κανέναν άλλο λόγο) «φέιμους γκρικ μουζάκα».

Θύμωσα χθες που είδα το περιβόητο τραπέζι των 7… Χωρίς ουσία, χωρίς συναίσθημα, χωρίς συναισθήματα (έστω εχθρικά)… Με λουλούδια σε κάθε συνδαιτυμόνα, με προαποφασισμένο menu και δεκάδες «παρατρεχάμενους έτοιμους να προλάβουν την επιθυμία ενός εκ των ισχυρών του κόσμου.

Μα πάνω απ’ όλα με ψεύτικα χαμόγελα, ψεύτικες συζητήσεις, ψεύτικο ενδιαφέρον.

Δεν θα ήθελα ποτέ να κάτσω σε ένα τέτοιο τραπέζι… Και αν ήταν στο χέρι μου (καταλαβαίνω τον Αλέξη, απόλυτα) δεν θα πήγαινα!

Γιατί απλά γύρω από αυτό το τραπέζι δεν βγαίνει συναίσθημα, δεν υπάρχει κουλτούρα και τελικά… δεν θα μάθαινα τίποτα!

Advertisements