large1-500x375c

Αυτή η μία, η αναπόφευκτη, η μοιραία που μας βυθίζει στην θλίψη και με επιμύθιο το «ο τεθνεών δεδικαίωται» δεν μας αφήνει και πολλά περιθώρια για πολύπλοκα συναισθήματα… ξέρετε εσείς: θυμό, πίκρα, απογοήτευση! Μας αφήνει μόνο νοσταλγία και θλίψη.

Υπάρχει και η άλλη απώλεια. Αυτή που είτε την επιλέγουμε είτε όχι, μας προσφέρει ένα δώρο: Και αυτό είναι τα «πολύπλοκα συναισθήματα». Και πιστέψτε με! Δεν είναι στιγμιαία, ούτε κεραυνοβόλα… Γι’ αυτό άλλωστε είναι πολύπλοκα και γι’ αυτό αν θέλουμε κάποια στιγμή να καταφέρουμε να κοιμηθούμε ήσυχοι και ανακουφισμένοι πρέπει να τα βιώσουμε όλα έντονα, βιαία και ολοκληρωτικά.

Απορία, προσπάθεια, πίκρα, θυμός, νοσταλγία παραδοχή. Ναι, ναι… η σειρά είναι συγκεκριμένη και ξεκινάει όπως το αλφάβητο… από το «Α»!

Απορία: Μοιραζόμαστε τα πάντα… Χαρές, λύπες, έννοιες, προβλήματα, μαλακίες, ξενύχτια, χωρισμούς, παντρειές, γκόμενες, ξενύχτια, καυγάδες, διακοπές… Για χρόνια, χρόνια τόσο πολλά που κάποιες στιγμές μοιάζουν ατελείωτα. Και ξαφνικά –όπως λέγεται και στην ναυτική γλώσσα- έρχεται η «σιγή ασυρμάτου». Δεν δίνουμε ιδιαίτερη σημασία και λέμε «περνάει τη φάση του»… Βέβαια όταν περνάει ο καιρός και η απορία γίνεται πιο έντονη τότε πρέπει να κάνουμε την

…προσπάθεια: Όσο η «φάση» νομίζουμε ότι κρατάει, προσπαθούμε αλλά χωρίς αποτέλεσμα. Και τότε τι κάνουμε; (Εδώ σε θέλω φιλαράκο μου!) Κάνουμε υπομονή και προσπαθούμε να αποκωδικοποιήσουμε αυτήν την «φάση». Και όταν μαθαίνουμε τι είναι αυτό που εμείς το νομίζαμε για «φάση» (πάντα τα… άλλοθι σώζουν την κατάσταση) αφού πρώτα πέσουμε από τα σύννεφα, τότε αντιλαμβανόμαστε πόσο σημαντικό είναι να κάνουμε υπομονή…

Συμβαίνουν πολλά στη ζωή μας και ίσως τα τελευταία λίγα χρόνια εμείς (οι πιο παλιοί) είδαμε τον κόσμο να χάνεται κάτω από τα πόδια μας. Και αυτά που συνέβησαν και εξακολουθούν να συμβαίνουν κάποιες φορές είναι τόσο γρήγορα που δεν μπορούμε να τα παρακολουθήσουμε. Και κάπου εκεί τρυπώνει ύπουλα και αθόρυβα ένα συναίσθημα που για κάποιους είναι οικείο και για κάποιους άλλους πρωτόγνωρο. Δεν παύει όμως να είναι ένα από αυτά τα «πολύπλοκα συναισθήματα» γιατί το λένε

…πίκρα: Ναι! Έτσι το λένε και δυστυχώς πάντα «διανυκτερεύει»… Είναι αυτό που μας κάνει να αναρωτιόμαστε, γιατί ο εγωισμός είναι μεγαλύτερος από το συναίσθημα και την μνήμη. Είναι αυτό που καταρρίπτει τους μύθους και τα άλλοθι (που λέγαμε παραπάνω) που για χρόνο μεγαλώναμε τόσο στοργικά στο μυαλό μας! Είναι αυτό που κάποια στιγμή αντιλαμβανόμαστε ότι οι μύθοι και τα άλλοθι που μεγαλώναμε (είπαμε στοργικά και τρυφερά) στο μυαλό μας καταφέρνουν να κυριαρχήσουν γιατί γίνονται…

…θυμός: Και δυστυχώς ο θυμός τρέφει τη μνήμη. Και αρχίζουμε να μετράμε να αναπολούμε και να αναρωτιόμαστε… Και παλεύουμε να μην κάνουμε «αριθμητική», να μην κάνουμε απολογισμό γιατί σίγουρα θα βγούμε όλοι χαμένοι. Απλά αναρωτιόμαστε για το τότε και το τώρα και όσο μαζεύουμε το θυμό μας, τόσο φουντώνει η

…νοσταλγία: Ξέρετε αυτό το συναίσθημα που τις περισσότερες φορές (άμυνα του μυαλού είναι) μας κάνει να χαμογελάμε. Μόνο που στη συγκεκριμένη περίπτωση μας κάνει να χαμογελάμε πικρά, γιατί ανακαλύπτουμε πόσα πράγματα άλλαξαν από το τότε μέχρι το τώρα. Είναι αυτή η πικρή, απογοητευτική νοσταλγία, που μας κάνει να δούμε τα πράγματα αλλιώς και να φτάσουμε σε ένα καταληκτικό, πικρό, θυμωμένο, γεμάτο απορίες συναίσθημα: Την

…παραδοχή: Κάποιοι από μας στη ζωή μας πορευτήκαμε με ένα motto: «Στις χαρές μου θέλω φίλους και στις λύπες μου εχθρούς…». Και ξέρετε γιατί μπορούσαμε να έχουμε αυτό το motto; Γιατί σε όλη μας τη ζωή κάποιοι από μας, είχαμε την τύχη μάθαμε ότι, φίλος είναι αυτός που ξέρει να σωπαίνει, φίλος είναι αυτός που ξέρει να περιμένει, φίλος είναι αυτός που ξέρει πότε να επιβάλλει την παρουσία του, φίλος είναι αυτός που ξέρει με ποιον τρόπο, σε 30’’ μπορεί να μας αλλάξει τη διάθεση και να ξεχάσουμε τα πάντα για 30’’, φίλος είναι αυτός που στο λεξιλόγιό του δεν υπάρχει η λέξη εγωισμός…

Τα «πολύπλοκα συναισθήματα» καταλήγουν πάντα εκεί που ξεκίνησαν! Στο «Α», όπως λέμε απορία. Άλλωστε όλες οι σημαντικές λέξεις αρχίζουν από «Α»… απορία, απογοήτευση, αγάπη, αδιαφορία, απόγνωση, άλλοθι, αντίσταση, αντίδραση, απώλεια…

Και τελικά τα «πολύπλοκα συναισθήματα» μας διδάσκουν ότι μάθαμε κάποια πράγματα λάθος… Είπαμε: τα τελευταία χρόνια άλλαξαν πολλά, και ενώ πιστέψαμε ότι αυτό που ζούμε είναι κρίση «οικονομική» τελικά είναι κρίση «συναισθηματική»…

Και καταλήγουμε στο πρώτο μας «Α» και μένουμε με την «απορία» αν κάνουμε σωστά που επιλέγουμε να ζήσουμε παραδομένοι στους μύθους μας και τα άλλοθι, (που τόσο στοργικά μεγαλώναμε στο μυαλό μας όλα αυτά τα πολλά πολλά πολλά χρόνια), για να μπορέσουμε κάποτε να χαμογελάμε, ίσως όχι τόσο πικρά όταν θυμόμαστε…

Advertisements