MEGALHTSIPRASKAMENOS

Είναι αυτό που ξυπνάς το πρωί και αναρωτιέσαι: «Τι έγινε τώρα ρε παιδιά;»

Στις 25 Ιανουαρίου ψηφίσαμε (ως πολίτες εννοώ) μία αριστερή κυβέρνηση με την προσδοκία ότι θα «έσκιζε» το μνημόνιο, όπως είχε υποσχεθεί… Στις 20 Σεπτεμβρίου ξαναψηφίσαμε την ίδια αριστερή κυβέρνηση με την βεβαιότητα ότι θα εφαρμόσει το μνημόνιο…

Στις 18 Σεπτεμβρίου είδαμε τον εν δυνάμει πρωθυπουργό να ανεβάζει στην εξέδρα τέσσερις ευρωπαίους αριστερούς «επαναστάτες» και στις 20 είδαμε τον ίδιο αριστερό πρωθυπουργό (πλέον) να ευχαριστεί και να αγκαλιάζει τον κυβερνητικό του εταίρο ένα καθαρόαιμο εκπρόσωπο της «σκληρής» δεξιάς για την στήριξή του…

Στις 18 Σεπτεμβρίου ακούσαμε τον πρόεδρο του ακροδεξιού –υπό δικαστική έρευνα- κόμματος της Χρυσής Αυγής να δηλώνει ότι αναλαμβάνει την πολιτική ευθύνη της δολοφονίας Φύσσα και στις 20 Σεπτεμβρίου οι Έλληνες «δημοκράτες» τον έκαναν (ξανά) τρίτη πολιτική δύναμη του τόπου…

Επί χρόνια το πολιτικό «καρτούν» που ακούει στο όνομα «Ένωση Κεντρώων» ήταν το αγαπημένο χιουμοριστικό θέμα των μέσων κοινωνικής δικτύωσης. Αυτό βέβαια δεν εμπόδισε τους «σοβαρά σκεπτόμενους» Έλληνες ψηφοφόρους να το στείλουν –δόξα και τιμή- στο Κοινοβούλιο…

Σε μία από τις πιο κρίσιμες εκλογικές αναμετρήσεις σχεδόν 1 στους 2 ψηφοφόρους γύρισε την πλάτη στους πολιτικούς, η –από σήμερα- αξιωματική αντιπολίτευση δήλωσε ότι θα είναι απέναντι από την νέα-παλιά κυβέρνηση και δεν πρόκειται να συνεργαστεί μαζί της, ασχέτως αν μέχρι χθες δήλωνε σε όλους τους τόνους ότι η χώρα έχει ανάγκη από ευρύτερες συνεργασία, εθνική ομάδα διαπραγμάτευσης και ομοψυχία…

«Τι έγινε τώρα ρε παιδιά;»

Γιατί κάναμε τελικά εκλογές; Για να διώξει ο Αλέξης την Ζωή, την Ραχήλ, τον Παναγιώτη και τον Γιάνη (με ένα «ν»); Για να φέρουμε στη Βουλή έναν… Λεβέντη; Για να αποδείξουμε (δυστυχώς) ότι η ψήφος στην «Χρυσή Αυγή» δεν ήταν ένδειξη διαμαρτυρίας, αλλά μία επικίνδυνη και χυδαία συνειδητή επιλογή;

Τελικά, ούτε κενό εξουσίας, ούτε κενό οικονομίας έχουμε… κενό πολιτών έχουμε!

Όλοι βολεμένοι στον μικρόκοσμό μας… Ποιος είχε την πιο μεγάλη τζιπούρα, την πιο γαμάτη (ενίοτε πλαστική, αλλά ποιος χέστηκε) γκόμενα, τις πιο καλές σπουδές, το πιο γαμάτο σπίτι, τον πιο βαθύ καναπέ (γιατί είναι χρήσιμος ο βαθύς καναπές όταν κάνουμε κριτική), τις πιο σικάτες διακοπές, τις πιο χλιδάτες αποδράσεις, τις πιο γκλαμουράτες εξόδους…

Είμαστε το «κενό» γιατί είμαστε Ελληνάρες και λατρεύουμε να μισούμε τον ηττημένους, αρκεί να μην ανήκουμε σε αυτούς… Γιατί είμαστε Ελληνάρες και είμαστε πάντα έτοιμοι να βγάλουμε το μάτι του νικητή, ασχέτως αν μέχρι χθες ορκιζόμασταν στο όνομα του πολιτισμού, της συνεργασίας και των ανώτερων ιδανικών… Γιατί είμαστε Ελληνάρες και εκεί μου μέχρι χθες γλύφαμε σήμερα φτύνουμε και όταν μας φτύνουν επιμένουμε ότι βρέχει…

Και δε θα αλλάξουμε ποτέ! Και δεν έχουμε κανένα δικαίωμα να ζητάμε και από τους 300 να αλλάξουν, ή να πιστεύουμε στο θαύμα της Μεγαλόχαρης ότι μπορεί να αλλάξουν… Και ξέρετε γιατί; Γιατί απλούστατα «αυτοί», είναι σάρκα από τη σάρκα μας!

Είναι ο καθρέφτης μας, είναι ο καθρέφτης της κοινωνίας μας, είναι η παιδεία μας, η κουλτούρα μας και η αισθητική μας!

Μπορείτε να με πετροβολήσετε…

Όχι! Δεν πήγα να ψηφίσω… Αρνούμαι να ακολουθήσω το δόγμα του «το μη χείρον, βέλτιστον» και το «στους τυφλούς βασιλεύει ο μονόφθαλμος»! Διάβασα πολλούς στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης να λένε ότι όποιος δεν πάει να ψηφίσει δεν έχει δικαίωμα να κάνει κριτική και να κλαίγεται την επόμενη μέρα.

Για να σας προλάβω, δεν κάνω κριτική σε «αυτούς», ούτε κλαίγομαι… Κάνω κριτική σε εμάς τους Ελληνάρες και σε εμένα φυσικά! Σίγουρα δεν είμαι πλέον, όμως υπήρξα βολεμένος και πολύ μάλιστα. Το βέβαιο όμως είναι ότι δεν υπήρξα ποτέ ηλίθιος!

Μία απορία μόνο: Μία μεγάλη μερίδα ψηφοφόρων, θα μπορέσει ποτέ να εξηγήσει στο εαυτό του με ποια κριτήρια ψήφισε αυτούς που ψήφισε; Αν το καταφέρει, ίσως την επόμενη φορά ο πολιτισμός μας και η ψήφος μας θα αξίζει τον κόπο…

Advertisements