CoupleFight-e1371308984845

Hilton… Είναι απόγευμα και πίνω έναν καφέ περιμένοντας να έρθει το επαγγελματικό μου ραντεβού. Χαζολογάω στο τηλέφωνο και παρατηρώ τον λιγοστό κόσμο που βρίσκεται στο χώρο… Σε διπλανό τραπέζι ένας κύριος 35-40, πολύ καλοβαλμένος παίζει με το κινητό του και ρίχνει ματιές προς την πλευρά μίας κοπέλας!

Ακολουθώντας το βλέμμα του βλέπω την κοπέλα. Ομολογουμένως πολύ όμορφη γύρω στα 30-35… Δεν δίνω σημασία, συνεχίζω να παίζω με το κινητό μου μέχρι που την προσοχή μου τραβάει ένας διάλογος σε αρκετά έντονο τόνο:

-Τι με κοιτάτε… Θέλετε κάτι; (γυναίκα θυμωμένη)
– Ό…όχι! Συγγνώμη αν σας έκανα να νιώσετε άβολα, αλλά είστε πολύ όμορφη! (άντρας με πολύ γλυκό χαμόγελο, απολογητικός, σεμνός και εμφανώς ντροπιασμένος)
– Αι στο διάολο ρε μαλάκα! (γυναίκα, φωνάζοντας και πολύ θυμό…)

Εγώ, άφωνος… Η κοπέλα, παίρνει το τηλέφωνό της και την τσάντα της και φεύγει εξοργισμένη… Ο άντρας, σαν στήλη άλατος μόνο κόκκινη στήλη άλατος!

Με κοιτάει με απέραντη αμηχανία, το κοιτάζω (είμαστε σχεδόν οι δυό μας σε έναν αχανή χώρο) και προσπαθώ να πω κάτι για να μην νιώθει τόσο άσχημα:

-Μην νιώθετε άσχημα, (του λέω)… Δεν είπατε και τίποτα προσβλητικό!
-Μα ντρέπομαι πάρα πολύ (μου λέει)… δεν ήθελα… (και δεν συνεχίζει την φράση του)!

Τρία λεπτά μετά ο κύριος πλήρωσε, μου ψέλλισε ένα «γεια σας» με τα μάτια στο πάτωμα και έφυγε σαν κυνηγημένος!

Θα μπορούσα να γίνω μισογύνης, κακός, προσβλητικός, σκληρός και ότι άλλο μπορείτε να φανταστείτε… Προς το παρόν όμως και μετά από την προτροπή μίας αγαπημένης μου ψυχής (και της γυναικοπαρέας της που με έβαλαν στη μέση και με «πυροβόλησαν») θα προσπαθήσω να είναι ευγενικός!

Χαλαρώστε κυρίες μου… Και στην τελική, τι πρόβλημα έχετε; Και επειδή η γυναικοπαρέα αυτή μου έβαλε «χέρι» απευθύνω το ερώτημα στο ηλικιακό group 30-45!

Προσπάθησα να γίνω όσο πιο περιγραφικός μπορούσα, μήπως και μπορέσει να μου πει κάποια από εσάς τι κακό έκανε ο κύριος αυτός… Παραπονιέστε ότι οι άντρες είναι «κότες», ότι δεν σας φλερτάρουν, ότι δεν κάνουν την πρώτη κίνηση, ότι δεν είναι «άντρες» και διάφορα τέτοια χαρούμενα! Αυτά βέβαια τα λέτε με τις φίλες σας…

Και όταν κάποιος έρχεται να σας μιλήσει, να σας φλερτάρει ή ακόμα και να σας ζητήσει συγγνώμη βάζοντας δίπλα και ένα πολύ ωραίο κομπλιμέντο, εσείς τι κάνετε; Όχι, είναι ελάχιστες -ευτυχώς- οι περιπτώσεις που κάποιος θα εισπράξει ένα: «αι στο διάολο ρε μαλάκα», αλλά είναι πάμπολλες οι περιπτώσεις που θα εισπράξει την αμφισβήτησή σας, την αδιαφορία σας ή ακόμα και την ειρωνεία σας όταν θα τον κουβεντιάσετε με τις φίλες σας…

Γιατί; Γιατί προφανώς δεν ταιριάζει στις «προδιαγραφές» που ψάχνετε απελπισμένα, για να συμπληρώσετε την εικόνα που έχετε φτιάξει στο κεφάλι σας!

Θα μπορούσα να γίνω κακός, μισογύνης και –με άνεση- να σας χτυπήσω εκεί που πονάτε… Με λίγα λόγια να γίνω εγώ ο «καθρέφτης» σας και η αποτύπωση, της (οπτικής) ματαιοδοξία σας και όχι μόνο… Δεν θα το κάνω όμως γιατί θα πέσετε να με κατασπαράξετε!

Αλλά πραγματικά αναρωτιέμαι…

Γιατί τέτοια άμυνα; Γιατί τόσος φόβος; Γιατί τέτοια καχυποψία; Τόσο πολύ σας τρομάζει να σας φλερτάρει κάποιος; Τόσο πολύ τρομάζετε με τον χρόνο που περνάει και θεωρείτε ότι δεν έχετε περιθώρια να αφήσετε τον εαυτό σας ελεύθερο να περάσει απλά καλά και να έχετε τις ίδιες πιθανότητες τόσο να φάτε τα μούτρα σας, όσο και να βρεθείτε στο ροζ συννεφάκι που φαντάζεστε από κοριτσάκι;

Γιατί ζητάτε –απελπισμένα- από τους άντρες να ασχοληθούν μαζί σας και όταν το κάνουν στην καλύτερη περίπτωση θα πρέπει να περάσουν τα μαρτύρια του Ταντάλου για να αποδείξουν ότι ταιριάζουν στην εικόνα που έχετε χρόνια στο μυαλό σας και ότι είναι καλύτεροι από τους πρώην σας, κάτι που –βέβαια- αν σας το κάνει ο ταλαίπωρος έχει πάρει πόδι πριν ακόμα το καταλάβει;

Χαλαρώστε κυρίες μου…

Ναι! Είστε το κέντρο του κόσμου, αλλά μην ξεχνάτε ότι δεν αγοράζετε αυτοκίνητο (άσε που δεν ξέρετε να το κάνετε), ούτε διαλέγετε φούστα ή γόβες (κάτι που ξέρετε πολύ να κάνετε) για να εντυπωσιάσετε τις φίλες σας…

Και όταν ένας άντρας σας πει: «είστε πάρα πολύ όμορφη» χαμογελάστε φιλάρεσκα, αφήστε τον να σας πλησιάσει (γιατί που ξέρετε…) ανεβάστε την ψυχολογία σας και πείτε απλά: «ευχαριστώ….»

Υ.Γ.
Η αγαπημένη μου, μου είπε (μετά την ανάλυση του παραπάνω περιστατικού, εν μέσω ρακών και μπυρών): «Θα τολμούσες να γράψεις ένα κομμάτι για τους άντρες; Γιατί είστε και εσείς…»
Χαμογέλασα!
Μαράκι μου, όχι κομμάτι… βιβλίο θα μπορούσα να γράψω γιατί είμαστε και εμείς, άστα να πάνε τα χάλια μας!

Advertisements