zei

Έτσι είναι ρε φίλε… Ναι! Έτσι για να γουστάρουμε και γιατί γουστάρουμε. Έτσι για την αλητεία. Έτσι γιατί είμαστε των άκρων και γιατί ευαγγέλιό μας είναι μία και μοναδική φράση: «Σωστό ή λάθος, κάντο με πάθος…»

Ναι ρε φίλε! Είμαστε ο λαός των άκρων και της απόλυτης υπερβολής…

Όλα στο κόκκινο, όλα στην υπερβολή τους. Ακόμα και ο Θεός μας έχει πάρει χαμπάρι και μας κάνει πλάκα! Ναι, έτσι είναι… Και μπορεί την Κυριακή να είσαι στην παραλία και να λιάζεις την κορμάρα σου με 35 βαθμούς και ξυπνάς τη Δευτέρα ψάχνοντας πανικόβλητος κάλτσες, φούτερ και την χαλασμένη ομπρέλα για να μπορέσεις να βγεις από το σπίτι σου!

Αυτό όμως είναι «θέλημα Θεού»… Το πρόβλημα όμως είναι στο «θέλημα ανθρώπων»! Σε προσωπικό, κοινωνικό αλλά και (το χειρότερο) σε πολιτικό επίπεδο… Όλα στην υπερβολή τους!

Να σας εξηγήσω και αν δεν συμφωνήσετε πηδάω από την ταράτσα (είδατε; και εδώ υπερβολή. Χάθηκε ο κόσμος δηλαδή να πηδήξω από τον 2ο; Όοοοοχι… ταράτσα, ταράτσα είναι πιο πιασάρικο)

Ας πάρουμε για παράδειγμα την πολιτική.

Σιγά μη μας φτάσουν εκλογές κάθε τετραετία και ένας πρωθυπουργός τη φορά… Μα, τι λες φιλαράκο μου! Ένα, ενάμιση χρόνο τη φορά και 7-8 πρωθυπουργούς την πενταετία, έτσι για να μην πλήττουμε! Και άμα δεν μας βγαίνουν οι πρωθυπουργοί, βάζουμε και κανένα, δυό υπηρεσιακούς και κανέναν ακόμα «ειδικού σκοπού».

Α! και αν δε μας βγαίνουν οι εκλογές οι κανονικές, ρίχνουμε και ένα δημοψήφισμα για να γνωριστούμε καλύτερα με τους δικαστικούς αντιπροσώπους.

Τα καλύτερα βέβαια μας τα κρατάνε πριν τις εκλογές! Εμείς εδώ ή δεν κάνουμε ντιμπέιτ, ή τα κάνουμε δυό δυό! Και όχι ότι κι’ ότι… Με μια στρατιά ερωτώμενων και μία στρατιά ερωτώντων! Έτσι βρε αδερφέ για το χάζι. Γιατί και από κόμματα, άλλο τίποτα! Εδώ να δεις υπερβολή. Από το κόμμα των κυνηγών, μέχρι το κόμμα των κυνηγημένων, όλοι θέλουν να σώσουν την Ελλάδα και όλοι έχουν όραμα…

Βέβαια, εκεί που δίνουν όλοι τα ρέστα τους στην υπερβολή είναι στις προεκλογικές ομιλίες. Μόνο ποτάμι στην Ερμού δεν μας έχουν τάξει ακόμα, αλλά που θα πάει… μάλλον αυτό το κρατάνε καβάτζα όταν θα τους τελειώσουν τα ψέματα!

Και βέβαια όλοι θέλουν το δικαίωμα στην υπερβολή! Έτσι όλοι θέλουν να γίνουν αρχηγοί και πρόεδροι κόμματος. Να, πάρτε παράδειγμα τη Νέα Δημοκρατία…

Μόνο εγώ δεν έχω βάλει υποψηφιότητα (γιατί δεν προλαβαίνω, όχι τίποτα άλλο). Όλοι, μα όλοι κουτσοί στραβοί στη Συγγρού… Σιγά ρε παλληκάρια, μη σπρώχνεστε!

Είμαστε όμως και εμείς σαν λαός…

Πάει ο άλλος στο καράβι Παρασκευή Αυγούστου να ταξιδέψει για την Αίγινα (ας πούμε). Ανεβαίνει στο σαλόνι νωρίς νωρίς (γιατί έχει μηχανή) και βρίσκει τραπεζάκι. Στη μία καρέκλα το κράνος, στην άλλη το μπουφάν και ο σάκος στην τρίτη οι ποδάρες και -άντε- στην τέταρτη κάθεται (και στα πόδια του η κοπελίτσα του, μην ξεβολέψει το κράνος)!

Πας εσύ αλαφιασμένος, δεν υπάρχει καρέκλα ούτε για δείγμα και τον ρωτάς: «Μπορώ να πάρω μία καρέκλα;» και σου απαντάει ενοχλημένος: «μα καλά δε βλέπεις; Είναι πιασμένες!»

Πάμε να φάμε και παραγγέλνουμε ότι έχει το μαγαζί… και αν κάτι έχει τελειώσει κατεβάζουμε και τα μούτρα, λες και θα φάμε ότι παραγγείλαμε!

Παίρνουμε αυτοκίνητο… Άλογα, πολλά άλογα, λες και θα τρέξουμε στις 24 ώρες του Λε Μαν ή στην καλύτερη περίπτωση θα κάνουμε κόντρες στην Πανεπιστημίου και Μπενάκη γωνία…

Πάμε στα μπουζούκια και για τα μάτια του «αισθήματος» αγοράζουμε όλο τον Εθνικό Κήπο, άσε που καπελώνουμε και τον καλλιτέχνη διότι άμα λάχει του παίρνουμε και το μικρόφωνο για να πούμε στην αγαπημένη μας –τραγουδιστά- πόσο υπερβολικά καψούρηδες είμαστε!

Δεν πίνουμε καφέ στα όρθια. Έλα τώρα άνθρωπέ μου! Τι είμαστε εμείς, ιταλοί; Καφές χωρίς υπερβολική κουβέντα, είναι τζατζίκι χωρίς σκόρδο!

Γουλιά για πολιτική ανάλυση, γουλιά για ποδοσφαιρική ανάλυση, γουλιά για αισθηματική ανάλυση και μερικές γουλιές ακόμα για την ανάλυση της νοστιμούλας που κάθεται στο διπλανό τραπέζι… Νοικοκυρεμένα πράματα, όχι βιασύνες!

Αγαπάμε; Στα άκρα! Ζηλεύουμε; Μέχρι παρακολούθηση! Χωρίζουμε; Μέχρι τα ρούχα στο πεζοδρόμιο! Μισούμε; Μέχρι θανάτου! Πίνουμε; Το Βόσπορο! Καπνίζουμε; Το καράβι από την Περσία! Τσακωνόμαστε; Μέχρι αυτόφωρο! Έχουμε νταλκά; Μέχρι και φονικό για μία ζεμπεκιά!

Νοιαζόμαστε; Μέχρι να χάσουμε τον ύπνο μας ρε φίλε…

Και ναι! Τελικά είμαστε λαός της υπερβολής. Και το έχουμε πληρώσει πολλές φορές και θα το πληρώσουμε άλλες τόσες γιατί ότι κάνουμε το κάνουμε με υπερβολικό πάθος!

Ξέρω, ξέρω, πολλοί τώρα κουνάτε το κεφάλι σας και σκέφτεστε «τι λέει τώρα αυτός;». Πιστέψτε με όμως… Αρκούν λίγα λεπτά υπερβολικής ειλικρίνειας και μνήμης για να χαμογελάσετε και να σκεφτείτε:

«Ναι ρε φίλε, είμαστε σε όλα μας υπερβολικοί γιατί νιώθουμε υπερβολικά, ζούμε υπερβολικά και στην τελική μου αρέσει υπερβολικά!»

Advertisements