a4d6f3a8

Άμα καταφέρεις μία φορά να να σταθείς στο ποδήλατο και να τσουλήσεις, δεν το ξεχνάς ποτέ… Νόμος! Βέβαια δεν έχει σημασία πόσες φορές θα φας τα μούτρα σου μέχρι να το καταφέρεις. Σημασία έχει ότι τσούλησες και μάλιστα χωρίς βοηθητικές βέβαια!

Αυτόματα μου ήρθε στο μυαλό αυτό που μας αρέσει να λέμε όταν προσπαθούμε να πείσουμε κάποιον να ξεπεράσει τους φόβους του, ή έχει καιρό να κάνει κάτι (από το να παίξει τένις και τάβλι μέχρι να κάνει… σεξ): «Έλα βρε, σαν το ποδήλατο είναι… Δεν το ξεχνάς ποτέ!»

Αυτό όμως το «οι σχέσεις δεν είναι σαν το ποδήλατο», που ακούστηκε σε μία συζήτηση περί σχέσεων, κάτι μου έκανε… Και τελικά είναι πολύ σωστό.

Θα μπορούσες να πεις ότι οι σχέσεις είναι κάτι σαν μπάντζι τζάμπινγκ, σαν ελεύθερη πτώση, σαν ταξίδι στα σύννεφα, σαν πτήση με ανεμόπτερο αλλά σαν ποδήλατο, σίγουρα δεν το λες!

Αμέσως ήρθε στο μυαλό μου κάτι που μου είπε μία φίλη πριν από λίγο καιρό: «Και αν σήμερα συναντούσες τον τάδε, τι θα έκανες;» (για την ιστορία να σας πω ότι με τον «τάδε» μας συνέδεε μία μακρά φιλία, αλλά -για αδιάφορους αυτή τη στιγμή λόγους- πριν από δυο περίπου χρόνια χαθήκαμε).

Και δεν ξέρω, αλλά αμέσως μου ήρθε στο μυαλό ο φίλος από το γυμνάσιο, που μετά από χρόνια τον συναντάς, τον θυμάσαι αμυδρά, χαίρεσαι που τον βλέπεις και που είναι καλά, αλλά δεν έχεις τίποτα να πεις πέρα από τα απολύτως τυπικά.

Και κάπως έτσι -κάνοντας αυτό το «φλας μπακ»- ανακαλύπτεις ότι οι σχέσεις δεν είναι σαν το ποδήλατο. Και αυτό το «αχ, είναι κολλητή μου, ασχέτως αν έχουμε χρόνια να βρεθούμε» και το «όταν συναντιόμαστε, είναι σαν να μην πέρασε μια μέρα» μύθος είναι!

Είναι σαν να έχεις «πηδήξει» μία σεζόν από ένα σίριαλ και να δεις αυτό το «στα προηγούμενα…» ώστε να μπεις στο νόημα για να παρακολουθήσεις τη επόμενη σεζόν από αυτήν που έχεις χάσει!

Ναι! Μπορεί να μπεις στο νόημα, μπορεί να καταφέρεις να παρακολουθήσεις τη συνέχεια αλλά θα έχεις πια χάσει το πιο σημαντικό: τις στιγμές! Όλες αυτές τις μικρές στιγμές που μοιραζόμαστε μέρα, με τη μέρα…

Όλα αυτά που παρακολουθούμε να συμβαίνουν όταν μεγαλώνουμε παρέα, όλα αυτά που ζούμε όταν είμαστε «στο ίδιο έργο πρωταγωνιστές», όλα αυτά που θα θυμόμαστε για να γελάμε, να κλαίμε και να διορθώνουμε!

Όχι, οι σχέσεις δεν είναι σαν το ποδήλατο… Δεν μπορούν να έχουν απόσταση, δεν μπορούν να έχουν διαλείμματα, δεν μπορούν να επιβιώσουν με «σίκουελ» λες και είναι «ο Άρχοντας του Δαχτυλιδιού» ή «οι Πειρατές της Καραϊβικής»!

Στις σχέσεις δεν υπάρχουν τα «ας κάνουμε ένα διάλειμμα» ή «χρειάζομαι λίγο χρόνο και κάποια στιγμή ξαναβρισκόμαστε»… Γιατί απλά, αν χρειαστείς κάτι τέτοιο σημαίνει ότι δεν θα ξανακοιτάξεις ποτέ πίσω. Και αν το κάνεις θα είναι για τους λάθος λόγους!

Γι’ αυτό μην πιστεύετε ότι όλα στη ζωή είναι σαν το ποδήλατο. Δεν είναι!

Οι αναμνήσεις είναι υπέροχες… Αρκεί να «ζουν» εκεί που τους πρέπει, εκεί που τους αξίζει. Γιατί αλλιώς, δεν θα ήταν αναμνήσεις!

Advertisements