2329322856_a444675014

Είναι και αυτές οι νύχτες ρε φίλε, που το ταβάνι γίνεται περίεργο και έχει όρεξη για κουβέντα… Που στέκεται εκεί καμαρωτό, καμαρωτό και επειδή βαριέται αρχίζει να σου θυμίζει ιστορίες από το παρελθόν, λες και υπηρετήσατε μαζί φαντάροι, έτσι… για να σε βασανίσει!

«Και αν τότε είχες κάνει αυτό;», «ε, ναι… δίκιο έχεις αλλά δεν φέρθηκες σωστά!», «καλά τώρα και εσύ έπρεπε να είσαι τόσο απόλυτος;», «δεν σε καταλαβαίνω γιατί δεν το προσπάθησες λίγο παραπάνω…» και τέτοια σχόλια και παρατηρήσεις για όλους αυτούς τους «λογαριασμούς» που άφησες ανοιχτούς!

Γυρίζεις από δω, γυρίζεις από κει, αλλά ότι και να κάνεις το περίεργο και αντιπαθέστατο ταβάνι τις νύχτες βαριέται, είναι από πάνω σου και θέλει κουβέντα!

Αυτή είναι η πραγματικότητα φίλε μου και όσο του δίνεις τροφή για κουβέντα τόσο θα σου τριβελίζει το μυαλό τις νύχτες…

Κλείσε τους λογαριασμούς σου με το παρελθόν και θα του κλείσεις το στόμα! Ναι, ναι… πίστεψέ με, είναι η μόνη λύση.

Πάντα θα έχεις την αίσθηση και την αμφιβολία ότι μπορούσες να κάνεις παραπάνω. Πάντα θα γυρίζεις πίσω επειδή άκουσες ένα τραγούδι, ήπιες ποτάκι στο αγαπημένο σας μπαράκι, θυμήθηκες μια κουβέντα ή σε ρώτησε κάποιος «τι κάνει ο τάδε (ή, η τάδε)… έχετε μιλήσει από τότε;»

Είναι πολύπλοκο συναίσθημα η μνήμη… Φίλος, εχθρός, αντίπαλος, εφιάλτης, δάσκαλος, τιμωρός, φύλακας-άγγελος!

Το θέμα είναι πώς θα το αντιμετωπίσεις. Γιατί μην ξεγελάς τον εαυτό σου… ότι και να κάνεις πρέπει να το αντιμετωπίσεις! Με τα ίδια ακριβώς «όπλα» που θα σου επιτεθεί. Και για κάποιο μαγικό λόγο (σωστό ή λάθος, δεν έχει σημασία) η μνήμη είναι εκεί που πρέπει να είναι… στο παρελθόν!

Και αν προσπαθήσεις να την βάλεις σε ένα κουτάκι και να πετάξεις το κλειδί, να είσαι σίγουρος ότι θα βρει τρόπο να βγει και να επιστρέψει θυμωμένη, όχι γιατί την κλείδωσες στο κουτάκι, αλλά γιατί δεν την αντιμετώπισες! Όχι γιατί προσπάθησες να την αγνοήσεις, αλλά γιατί δεν την τίμησες…

Άλλωστε τι λέει ο σοφός λαός; «στη φωτιά, φωτιά…»!

Μην αφήσεις λοιπόν ανοιχτούς λογαριασμούς, μην προσπαθήσεις να αντιμετωπίσεις το παρελθόν σου ως «μη γενόμενο». Η μνήμη είναι κομμάτι σου και το παρελθόν σου, η ζωή σου… Πώς είναι δυνατόν φίλε μου να φανταστείς ότι μπορείς να γυρίσεις την πλάτη σου και να σκεφτείς «δεν θέλω να το θυμάμαι αυτό»;

Πως είναι δυνατόν να φανταστείς ότι το μυαλό σου θα λειτουργήσει με τη λογική του control+alt+delete; Πως είναι δυνατόν να φανταστείς ότι το μέλλον σου θα κερδίσει το παρελθόν σου αν αντί να χαίρεσαι αυτό που έχεις μπροστά σου, καταριέσαι αυτό που έχεις πίσω σου;

Φίλε μου, αντιμετώπισε τις μνήμες σου… Να τις αγαπήσεις και να τις τιμήσεις! Μην αφήσεις ανοιχτούς λογαριασμούς  και μην προσπαθήσεις να τους ξεχάσεις σαν να είναι ο λογαριασμός της πιστωτικής που δεν χρησιμοποιείς πια… Γιατί ο τόκος είναι βαρύς και το ταβάνι πάντα από πάνω σου!


Υ.Γ.
Αυτό, είναι απάντηση σε έναν καλό φίλο που με πήρε τηλέφωνο στις 3 το ξημέρωμα γιατί προτίμησε να μιλήσει μαζί μου παρά να αντιμετωπίσει το –αντιπαθέστατο- ταβάνι του, που είχε όρεξη για κουβεντούλα…

Advertisements