periptero

Πολλές φορές σκέφτηκα ότι το περίπτερο είχε το μέγεθος του εξομολογητηρίου… Μόνο που ο εξομολογητής ήταν από μέσα και εμείς απ’ έξω!

Σε αυτά λοιπόν τα μικρά εξομολογητήρια, περάσαμε τα παιδικά μας χρόνια! Ήταν το σημείο συνάντησης μαζί με την «ΕΒΓΑ» ή το μπακάλικο της γειτονιάς, μόνο που το περίπτερο ήταν πιο ενδιαφέρον!

Ένας ολόκληρος απαγορευμένος κόσμος σε μόλις 3 τετραγωνικά…

Τι να θυμηθώ; Παγωτά, τσίχλες, καραμέλες, χαρτάκια και βόλοι, λάστιχα χοντρά για τις σφεντόνες; Και λίγο αργότερα τσιγάρα χύμα, καραμέλες μέντα, περιοδικά με γυμνόστηθα κορίτσια (και ας είχαν χρυσό αστεράκι στα επίμαχα σημεία), προφυλακτικά αλλά και τηλέφωνο…

Ναι, ναι! Και τηλέφωνο… Που κανονίζαμε το ραντεβουδάκι, μιλούσαμε με τον φανταστικό μας έρωτα, ή σχεδιάζαμε την απαγορευμένη έξοδο μια και το τηλέφωνο από το σπίτι, έλεγε διάβασμα σε σπίτι συμμαθητή…

Και μέσα στο περίπτερο ο μισός άνθρωπος, γιατί δεν τον είχαμε δει ποτέ από τη μέση και κάτω…

Που μας ήξερε με τα μικρά μας ονόματα, που δεν μας χαλούσε χατίρι, που μας κατσάδιαζε σα να ήταν η μαμά μας και που μας άφηνε να τον κλέβουμε, έτσι για να γελάει το βράδυ και για να μας φοβερίζει ότι έχει μάτια παντού…

Ο κύριος Νίκος (δεν έχει σημασία το όνομά του, άλλωστε η κάθε γειτονιά είχε τον δικό του κύριο Νίκο) που ήξερε τα πάντα, αλλά ήταν ο πρώτος που μας έμαθε τι σημαίνει «ομερτά». Που δεν είπε ποτέ στη μάνα μας τι ψωνίζαμε από το περίπτερο, ούτε σε ποιόν τηλεφωνούσαμε… Που ήταν έτοιμος να μας καλύψει και να κρατήσει «κάβα» τα τσιγάρα και τα σπίρτα για να μην έχουμε καμία έφοδο στην σχολική τσάντα!

Ναι! Ο κύριος Νίκος ήταν ο δικός μας άνθρωπος και το περίπτερο το δικό μας σπίτι.

Που πηγαίναμε όταν ήμασταν στα κάτω μας και μας κερνούσε το αγαπημένο μας παγωτό, έτσι… για να πάνε τα φαρμάκια κάτω γλυκά και γευστικά!

Μεγαλώσαμε με τον κύριο Νίκο, από τη στιγμή που έσκυβε έξω από το περίπτερο για να μας δει και να καταλάβει τι του ζητούσαμε, μέχρι που μας κοίταζε και μας ρωτούσε πως πάει η δουλειά…

Μεγαλώσαμε με τον κύριο Νίκο από τη στιγμή που μας βοήθησε να βάλουμε εκείνο το περίεργο χρυσό κέρμα στο κόκκινο τηλέφωνο για να πάρουμε την –τηλεφωνική- φιλεναδίτσα μας, μέχρι τη στιγμή που μας εξήγησε τι είναι η προπληρωμένη τηλεφωνική κάρτα!

Και τώρα, τι θα πω στον κύριο Νίκο (που ξέρει τι δουλειά κάνω) για αυτούς που αποφάσισαν να σκοτώσουν τον περίπτερα όταν γεράσει;

Να του πω ότι δεν έχουν μνήμες; Να του πω ότι δεν έχουν σεβασμό; Να του πω ότι έτσι νομίζουν ότι η Ελλάδα εκσυγχρονίζεται; Τι να του πω;

Δεν έχω τίποτα να του πω… Γιατί απλά τον ντρέπομαι και ντρέπομαι (για μία ακόμα φορά) για λογαριασμό αυτών που παίρνουν τέτοιες αποφάσεις!

Γιατί είναι ανήθικο να σκοτώνεις τις μνήμες σου όταν γεράσουν!

Advertisements