φωτογραφία

– Αφού με ξέρεις, δεν μοιράζομαι! Δεν θέλω να μοιράζομαι, δεν έμαθα να μοιράζομαι…
– Ναι, σε ξέρω πολύ καλά… αλλά γιατί;

Και κάπως έτσι, μετά από μια βραδιά με ένα ιδιαίτερο -για μένα- πρόσωπο, σε αγαπημένο μπαράκι με ποτά (belvedere σε χαμηλό ποτήρι, παγάκια και δύο φέτες λεμόνι… τι καλύτερο!) και κουβέντα -ήμουνα καλεσμένος οπότε έμεινα στο αναπάντητο «γιατί»- η νύχτα μου, στοίχειωσε!

Τελικά τόσο δύσκολο είναι να μοιραζόμαστε… Μα πως γίνεται στις σχέσεις να μην μοιραζόμαστε;

Και γιατί δεν μοιραζόμαστε; Φοβόμαστε… Είμαστε πολύ εγωιστές για να μοιραστούμε… Νομίζουμε ότι δεν το έχουμε ανάγκη… Ή μήπως είναι πιο επικίνδυνα αυτά που μπορεί να μας ενώσουν από αυτά που –ενδεχομένως- θα μας χωρίσουν;

Και εν τέλει, τι σημαίνει «μοιράζομαι» και πόσο επικίνδυνο μπορεί να είναι αυτό;

Μοιραζόμαστε ανώδυνα γεγονότα, στη λογική του «κουβέντα να γίνεται», μοιραζόμαστε κοινωνικές συναναστροφές, μοιραζόμαστε σκέψεις (που ήδη ξέρουμε την απάντηση)… Μοιραζόμαστε εκδρομές, τραπέζια, μουσικές, εικόνες…

Το κακό όμως είναι, ότι μοιραζόμαστε την εικόνα και το γεγονός… Όχι αυτό που κρύβει, όχι αυτό που μας ακουμπάει βαθιά μέσα μας, όχι αυτό που μας στέλνει στα σύννεφα ή στην κόλαση!

Μοιραζόμαστε το προφανές… Μα η ζωή μικρή μου, δεν έχει τίποτα το προφανές… Και σίγουρα οι σχέσεις δεν έχουν τίποτα το προφανές!

Πώς θέλεις τα σε καταλάβει ο φίλος σου, ο σύντροφός σου, το παιδί σου όταν δεν έχεις μοιραστεί τις μύχιες σκέψεις σου, όταν δεν έχεις αφήσει κανέναν, να «τρυπώσει» στο μυαλό σου;

Όταν δεν έχεις μοιραστεί όλα «αυτά» που σε κρατάνε ξύπνιο το βράδυ, όλα αυτά που συζητάς με το ταβάνι σου ή τον καθρέφτη σου γιατί επέλεξες να μην επιτρέψεις σε κανέναν να σε δει να ματώνεις;

Όλοι έχουμε τρεις ζωές: Δημόσια, ιδιωτική και κρυφή! Και τα παλιά τραύματα είναι ύποπτα… Έχουν τη δική τους ζωή!

Και χρειαζόμαστε 30’’ ανατριχιαστικό θάρρος για να μοιραστούμε το λάθος μας, το πάθος μας, το «θέλω» μας και το «δεν θέλω» μας,

Τότε -και μόνο τότε- οι σχέσεις (ακόμα και αυτή με τον εαυτό μας) παίρνουν αξία… Τότε -και μόνο τότε- οι εξηγήσεις και οι απαιτήσεις παίρνουν αξία… Τότε -και μόνο τότε- το «προφανές» αφήνει χώρο στο «απροσδόκητο»…

Τότε -και μόνο τότε- δικαιούμαστε να γίνουμε εγωιστές και αλαζόνες, να μην ντρεπόμαστε για τη γύμνια μας, να τιμάμε τα λάθη μας και να επιβάλουμε τις επιλογές μας!

Ναι! Είμαστε πολύ εγωιστές για να μοιραστούμε… Νομίζουμε ότι δεν έχουμε ανάγκη να μοιραστούμε γιατί δεν δοκιμάσαμε ποτέ –πραγματικά- να μοιραστούμε …

Όμως ξέρεις στην έρημο ο διψασμένος φτιάχνει οάσεις στο μυαλό του πάει προς τα εκεί και πίνει την άμμο! Και ξέρεις γιατί; Όχι γιατί διψάει, αλλά απλά, γιατί δεν μπορεί να καταλάβει τη διαφορά…

Advertisements