IMG_1743

Δεξιά σου βράχια, αριστερά σου το κιγκλίδωμα του δρόμου και όσο παίρνεις τη στροφή, ο ουρανός αλλάζει χρώματα… Και ξαφνικά –εκεί λίγο πριν το σούρουπο ένας κατακόκκινος ήλιος σου λέει: «Πάρε να χεις ρε…»

Και σου κόβεται η ανάσα και κινδυνεύεις να τρακάρεις και συνειδητοποιείς πάρα πολύ γρήγορα ότι είσαι τυχερός που ζεις σε αυτήν την πόλη όσο και αν γκρινιάζεις, όσο και αν λες μεγάλα λόγια του τύπου: «Θα φύγω, θα πάω αλλού γιατί δεν αντέχω άλλο αυτήν την κωλοχώρα…

Όχι βλάκα μου! Δεν θα πας πουθενά…
Και ξέρεις γιατί;

IMG_1751

Γιατί απλά, δεν θα αντέξεις να μην σοκάρεσαι από την τόση ομορφιά, που μπορεί να σε κάνει να ξεχάσεις –έστω και για λίγο- τα προβλήματά σου, ακόμα και οδηγώντας το αυτοκίνητό σου προς το κέντρο της Αθήνας (έστω και αν πληρώνεις σα μαλάκας 1,68 το λίτρο τη βενζίνη)…

Όχι βλάκα μου! Δεν θα πας πουθενά…
Και ξέρεις γιατί;

Γιατί γουστάρεις το παράλογο, γουστάρεις το «χύμα», γουστάρεις το μποτιλιάρισμα και τον ψιλοτσαμπουκά, γουστάρεις που θα φτάσεις καθυστερημένος στην παρέα σου θα κάνεις εντύπωση και θα έχεις να πεις μια ιστορία (με όλα τις ανατριχιαστικές λεπτομέρειες) για το μαλάκα που σε έκλεισε που σε έβρισε που τον έβρισες και στο τέλος θα πεις ένα «δε γαμιέται» και ένα «άντε γεια μας» και θα απολαύσεις την μπύρα σου στο ταβερνάκι, που ακόμα και τον Νοέμβριο «τα τραπεζάκια είναι έξω» (που λέει και ο Σαββόπουλος)!

Γιατί γουστάρεις που χαζεύοντας στη διαδρομή σου, θα δεις το άθλιο εγκαταλελειμμένο κτίριο (που κάποιος πονηρός αποφάσισε να το χτίσει με το έτσι θέλω και κάποιος άλλος πονηρός τον κάρφωσε γιατί θα έκοβε τη θέα στο δικό του παράνομο κτίριο) και αντί για διαφήμιση θα διαβάσεις αυτό που έγραψε ένας γκραφιτάς:

 ΒΑΣΑΝΙΖΟΜΑΙ…

IMG_1756

Όχι φιλαράκο μου, αυτό δεν είναι βανδαλισμός. Είναι στάση ζωής είναι αλήθεια, είναι νταλκάς και γουστάρεις που κάποιος είχε τη μαγκιά να πάει εκεί πάνω να το γράψει…

Και θα χαμογελάσεις γιατί και εσύ βασανίζεσαι, από τους λογαριασμούς, το αφεντικό, τη γυναίκα, τη γκόμενα, τον γκόμενο αλλά δεν το κρύβεις… Κοιτάς κατάματα τον ήλιο πίνοντας μπύρα και λες:

Ναι ρε, βασανίζομαι, αλλά δε γαμιέται… θα την βρούμε την άκρη! Άντε γεια μας τώρα

Ναι, γουστάρεις… γιατί μόνο εμείς μπορούμε να πούμε: «πάω να πάρω αέρα» βγαίνουμε από την άθλια πολυκατοικία του ’70 και διαλέγουμε τι είδους αέρα θέλουμε… Θέλουμε αέρα θαλασσινό; Κοιτάμε δεξιά… θέλουμε βουνίσιο; Κοιτάμε αριστερά… θέλουμε λίγο ιστορικό αέρα; Ψάχνουμε λίγο και έστω από μια γωνίτσα θα δούμε Ακρόπολη και Λυκαβηττό!

Άσε που όπου και να είμαστε προς τα πάνω να κοιτάξουμε, ένα γαλάζιο θα το δούμε… Έστω και αν δούμε μαζί τα καλώδια της ΔΕΗ, τις δεκάδες κεραίες τηλεόρασης, ή την μπουγάδα, της από πάνω κυρίας!

Όχι φιλαράκο μου! Δεν θα πάς πουθενά…
Και ξέρεις γιατί;

Γιατί στην ουσία, δεν σε νοιάζει αν Αυγουστιάτικα ξεχνάμε στις κολώνες της ΔΕΗ τα Χριστουγεννιάτικα στολίδια… Άλλωστε είμαστε προνοητικοί: Στην Ελλάδα ζούμε… και αν κάποιος αποφασίσει να φέρει τα Χριστούγεννα κάνα δυό μήνες νωρίτερα; Ποία η θέσις μας; Να μας πιάσουν στον ύπνο;

Γουστάρεις που είναι Αύγουστος, που γελάς με την ανικανότητα της Τοπικής Αυτοδιοίκησης και του Δημάρχου (τον οποίο φυσικά και ψήφισες πριν από λίγους μήνες) και χαίρεσαι που σκας από τη ζέστη μονολογώντας: «Μέχρι τα Χριστούγεννα ποιος ζει και ποιος πεθαίνει…»

IMG_1754

Γουστάρεις που ακόμα και στο πιο μουντό κομμάτι της πόλης λίγο να γυρίσεις το βλέμμα σου προς όποια κατεύθυνση θέλεις, μέσα από την ασχήμια θα δεις κάτι που θα σου αλλάξει τη διάθεση και θα σκεφτείς χαμογελώντας χαιρέκακα:

Κουφάλα Γερμανέ, δε θα πεθάνουμε ποτέ!

Γουστάρεις που κανονίζεις τη διαδρομή που θα πάρεις, όχι για να γλιτώσεις την κίνηση αλλά για να μην έχεις τον ήλιο κόντρα και σε στραβώνει… Γουστάρεις που σε όποιο σημείο αυτής της τεράστιας πόλης και αν βρεθείς κάτι θα σου θυμίσει το χωριό σου…

Γουστάρεις που βλέπεις στον ουρανό και τη θάλασσα χρώματα, που όσο και αν προσπαθήσεις να τα περιγράψεις θα αποτύχεις και θα καταλήξεις πάντα λέγοντας:

Δεν μπορώ να στο περιγράψω… έπρεπε να είσαι από μια μεριά να το δεις…

Τη διαδρομή από το σπίτι μου στην Αθήνα, την κάνω σχεδόν καθημερινά… Χθες όμως, για έναν περίεργο λόγο, συνειδητοποίησα πόση ομορφιά παραβλέπω και πόσο αχάριστος είμαι!

Και αν κάποιος έρθει και μου πεί: «Θέλω να φύγω από αυτήν την κωλοχώρα», θα του απαντήσω:

IMG_1686 IMG_1687 IMG_1702 IMG_1741 IMG_1742 IMG_1743 IMG_1745 IMG_1747 IMG_1749 IMG_1750 IMG_1751 IMG_1752 IMG_1753 IMG_1754 IMG_1755 IMG_1756 IMG_1757 IMG_1758 IMG_1759 IMG_1760 IMG_1762

«Όχι φιλαράκο μου! Δεν θα πάς πουθενά… Και ξέρεις γιατί;» και θα τον πάρω να πάμε μία βόλτα με το αυτοκίνητο και ας πληρώσω σα μαλάκας 1,68 το λίτρο τη βενζίνη…

Advertisements