gun_flower_by_darklord245

Πριν από πολλά πολλά χρόνια είχα γνωρίσει έναν τύπο ο οποίος δήλωνε αναρχικός και τρομοκράτης… Renato τον έλεγαν και ήταν Ιταλός!
Περάσαμε τρείς μέρες παρέα στην Αίγινα. Με βόλτες, κρασιά και συζητήσεις. Ατελείωτες συζητήσεις!

Τι είναι αναρχισμός, τι σημαίνει τρομοκράτης, πόσο απέχει ο τρομοκράτης από τον κοινό δολοφόνο, τι σημαίνει «αντάρτικό πόλεων», τι σημαίνει ιδεολογία, ιδανικά, επανάσταση…

Συναρπαστικός άνθρωπος και τελικά ναι! ήταν τρομοκράτης, ήταν αναρχικός, ήταν αντιεξουσιαστής, ήταν αντάρτης, ήταν, ήταν, ήταν…

Ήταν τότε η εποχή που η 17Ν απασχολούσε όσο τίποτα άλλο την κοινή γνώμη και όλοι εμείς -που ακόμα προσπαθούσαμε να καταλάβουμε τι σημαίνει τρομοκρατία- δεν ξέραμε αν έπρεπε να πούμε μπράβο που σκότωναν χουντικούς ή να τους ρίξουμε στην «πυρά» του κοινού εγκλήματος…

Ξέχασα να αναφέρω ότι ο Renato ήταν και ρομαντικός… Εκεί που μιλούσε για τη δολοφονία του Αλντο Μόρο, εκεί το έμπλεκε με τον μεγάλο έρωτα της ζωής του, τη γυναίκα που τον σημάδεψε και –όπως έλεγε- τον στοίχειωσε για πάντα!

Μιλούσε για ποίηση, λογοτεχνία, κινηματογράφο… Πανέξυπνος άνθρωπος, καλλιεργημένος και για τα πάντα είχε μία εξήγηση. Άλλοτε σκληρή και ψυχρή λες και πατούσε τη σκανδάλη και άλλοτε τρυφερή χαμογελαστή και ήρεμη λες και χάιδευε τα μαλλιά της γυναίκας που τον στοίχειωσε για πάντα!

Κακά τα ψέματα…

Εκείνη τη (μακρινή) εποχή οι προκηρύξεις της 17Ν ήταν έργα τέχνης! Λες και κάποιος διανοούμενος ιστορικός είχε διαπράξει το έγκλημα μόνο και μόνο για να γράψη ένα λογοτεχνικό κείμενο που το βάφτιζε «προκήρυξη»…

Και αυτό μας μπέρδευε -όλους εμάς που δεν ξέραμε ακόμα τι σημαίνει τρομοκρατία- όπως με μπέρδευε και ο Ιταλός φίλος μου, που τη μία στιγμή ήταν απλά ένας δολοφόνος και την άλλη ένας φιλήσυχος διανοούμενος!

Όταν λοιπόν ήρθε η κουβέντα στις προκηρύξεις με ρώτησε:
«- Ξέρεις γιατί μόνο οι τρομοκράτες γράφουν προκηρύξεις;»

Προβληματίστηκα… Δεν το είχα σκεφτεί ποτέ μέχρι τότε!

Ναι, μόνο οι τρομοκράτες γράφουν προκηρύξεις. Δεν άκουσα ποτέ, έναν δολοφόνο, έναν ληστή, έναν κακοποιό βρε αδερφέ, να γράφει προκήρυξη και να την αφήνει στον διπλανό κάδο!

Το πρόσωπό του πάγωσε ξαφνικά και μου είπε:
«- Γιατί έχουμε σκοπό και ευθύνη! Γιατί δεν κάνουμε μία τρομοκρατική ενέργεια έτσι γιατί θυμώσαμε ή γιατί δεν είχαμε κάτι καλύτερο να κάνουμε… Έχουμε έναν σκοπό και έναν στόχο. Πες πως είναι ένα είδος μανιφέστου»…

Και συνέχισε χαμογελώντας (σα να χάιδευε τα μαλλιά της γυναίκας που τον στοίχειωσε για πάντα):
«- Έχουμε όμως και ευθύνη! Όπως έχουμε ευθύνη για αυτούς που τους κάνουμε να μας αγαπάνε, έχουμε και ευθύνη για αυτούς που τους κάνουμε να μας μισούνε… Τους οφείλουμε μία εξήγηση! Δικαιούνται να ξέρουν γιατί… Φαντάσου να χωρίσεις τη γυναίκα σου, να μην ξαναμιλήσεις στον φίλο σου, να μαλώσεις το παιδί σου και να μην τους πεις γιατί»!

Αυτό θα ήταν ανέντιμο και υποτιμητικό τόσο για σένα όσο και τον αποδέκτη των επιλογών σου. Και εμείς δεν είμαστε ανέντιμοι…»

Έχουν περάσει δεκαετίες από εκείνο το τριήμερο στην Αίγινα… Τον Renato -και τις συζητήσεις μας- τον φέρνω που και που στο μυαλό μου! Δεν κατέληξα ποτέ (ίσως γιατί δεν ήθελα να πέσω στην παγίδα της απομυθοποίησης) στο τι είναι τελικά, αυτός ο άνθρωπος.

Τις κουβέντες του όμως, τις βρίσκω κάπου-κάπου μπροστά μου! Ένα είναι βέβαιο: Με έμαθε ότι –ότι και να γίνει- όσο σκληρό και αν είναι, πρέπει να υπερασπιζόμαστε να δηλώνουμε και να εξηγούμε πάντα το «γιατί»…

Αναλάβετε λοιπόν την ευθύνη! Μιλήστε, διαφωνήστε, τσακωθείτε και μην αφήνετε κανέναν στο σκοτάδι… Μην γίνεστε κακοποιοί, παρτάκηδες και αλαζόνες.

Γιατί τελικά πρέπει να μάθουμε ότι έχουμε ευθύνη για αυτούς που τους κάνουμε να μας αγαπάνε ή ακόμα και να μας μισούνε!


Έχετε μάθει πια ότι γράφω μόνο όταν υπάρχει λόγος,
όταν έχω κέφι ή όταν κάτι με «τσίγκλησε»…
Για αυτό το γραπτό υπάρχει λόγος,
έστω και αν δεν με αφορά!

Advertisements