rollercoaster

Δεν έχει καμία σημασία που θα πας! Μπορεί να είναι στη Βουλιαγμένη, ή στη Δραπετσώνα… Μπορεί να είναι στο Παρίσι ή στο Σαράγεβο!

Να πηγαίνεις όμως… να το επιδιώκεις και να το χαίρεσαι! Και να μην κάθεσαι δίπλα, αλλά απέναντι.

Για να κοιτάς τη θλίψη, τη χαρά, το θυμό, τα μάτια, τα χέρια, το χαμόγελο… για να μπορείς να κοιτάς κατάματα, για να μην μπορείς να ξεφύγεις!

Και να πίνεις… ποιοτικά, όχι πολύ!

Να πίνεις αυτό που γουστάρεις εκείνη τη στιγμή, αυτό που θα σε κάνει να νιώσεις καλά για να μπορείς να πεις «στην υγειά σου» και να το νιώθεις. Ότι και αν ακούσεις, ότι αποφάσεις και αν πάρεις, όσο σκληρά και αν πρόκειται να φερθείς…

Και πάντα να κοιτάς κατάματα… γιατί ξέρεις, όλα μπορεί να σου πούνε ψέματα! Τα μάτια ποτέ… Και τότε –μόνο τότε- θα καταλάβεις! Και τότε –μόνο τότε- δε θα έχεις ανάγκη να κρυφτείς, να δραπετεύσεις, να ξεγλιστρήσεις…

Και να πίνεις… ποιοτικά, όχι πολύ!

Ναι… δεν έχει σημασία που θα πας! Να πηγαίνεις όμως. Να πηγαίνεις και να μένεις μέχρι το τέλος! Και να μιλάς. Να μιλάς ασταμάτητα, για όλα. Γιατί αυτό δεν είναι ένα «πάμε για φαγητό»…

Είναι «τελετή»! Είναι εκεί που θα γδυθείς, χωρίς να βγάλεις τα ρούχα σου. Είναι εκεί που θα βοηθήσεις, θα μισήσεις, θα αγαπήσεις, θα διαφωνήσεις, θα συμφωνήσεις…

Θα πάρεις αποφάσεις, θα αλλάξεις γνώμη… τα συναισθήματά σου θα είναι σαν το «τρενάκι του τρόμου» που βλέπαμε στο λούνα πάρκ και δεν τολμούσαμε να πλησιάσουμε αλλά ένας ακαταμάχητος φόβος μας έκανε πάντα στο τέλος αρκετά θαρραλέους για να μπούμε και να ουρλιάξουμε από φόβο ή ακόμα και ευχαρίστηση…

Ναι… δεν έχει σημασία που θα πας! Να πηγαίνεις όμως. Γιατί όταν θα σηκωθείς να φύγεις δεν θα ξέρεις αν φεύγεις ή αν έρχεσαι… Το βέβαιο είναι ότι τίποτα πια δεν θα είναι το ίδιο!

Γιατί θα έχεις πει λέξεις, θα έχεις ακούσει λέξεις που δεν γυρίζουν πίσω και που δεν θα μπορείς να πεις «δεν είναι αυτό που νομίζεις»…

Ναι… δεν έχει σημασία που θα πας! Να το προκαλείς και να πηγαίνεις… Γιατί η ιστορία του κόσμου άλλαξε γύρω από ένα τραπέζι! Από τον Μυστικό δείπνο, μέχρι το δικό σου τραπέζι! Μην ξεχνάς όμως ότι στον Μυστικό δείπνο καθόντουσαν ο ένας δίπλα στον άλλον και στο τέλος ένας προδότης…

Γι’ αυτό να πηγαίνεις… δεν έχει σημασία που και γιατί, αρκεί να κάθεσαι απέναντι!

Advertisements