young man resting in a sofa _ Horizontal

Εντάξει… καλά τα είπαμε τον περασμένο μήνα, καλά τα είπαμε πρίν από μία εβδομάδα, καλά τα είπαμε προχθές, καλά τα είπαμε και χθες βράδυ!

Άκου λοιπόν βλάκα μου, την ιστορία που θα σου πω και αν κάνω λάθος να με φτύσεις! Γιατί σε ξέρω πολλά χρόνια. Γιατί είσαι ανοιχτό βιβλίο, πανάθεμά σε… αλλά μυαλό δε βάζεις. Γιατί λίγο καιρό ξαποσταίνεις και ξανά στη βλακεία τραβάς!

Κουβεντιάζουμε… σου λέω αυτό που πιστεύω, εσύ παίρνεις θάρρος (πίνεις δύο μπύρες και από θαρραλέος γίνεσαι Μπάτμαν) και αρχίζεις να μου λες:

«Θα πω αυτό, θα κάνω εκείνο και ότι γίνει. Και αν φάω “πόρτα” χέστηκα, εγώ θα έχω κάνει αυτό που νιώθω και που πρέπει…»

Και πάει καθένας σπίτι του (ή κλείνουμε το τηλέφωνο, γιατί μου γανώνεις το μυαλό ακόμα και από το τηλέφωνο… αλλά τι να κάνουμε σε νοιάζομαι και σε αγαπάω ηλίθιε) και το θάρρος σου γίνεται τρέμουλο, και η μάχη που πρέπει να δώσεις γίνεται υποχώρηση και πέφτει το ταβάνι και σε πλακώνει!

Τι είπαμε βλάκα μου; Δε δίνουμε τις μάχες που ξέρουμε ότι θα κερδίσουμε, αλλά αυτές που πρέπει να δώσουμε!

Και σε μια δυό μέρες «πάμε πάλι από την αρχή»!

Πάλι θα μου κλαίγεσαι, πάλι θα θες να πιούμε μπύρες και πάλι θα σου πω «διεκδίκησέ το ή ξέχασέ το» και στο τέλος θα πέσει το ταβάνι να σε πλακώσει! Ρε φιλαράκο ήθελα νάξερα… δεν πονάς; Και επίσης τι κατάλαβες μέχρι σήμερα που τρώς το ταβάνι στο κεφάλι;

Τα παραπάνω είναι «ανοιχτή επιστολή» σε έναν φίλο που πολύ αγαπώ (ονόματα δεν λέμε… κλπ. κλπ.) και είναι απολύτως πραγματικά! Πιστέψτε με… αλλά (ξαναπιστέψτε με) με έχει εξαντλήσει!

Και μεταξύ μας όχι μόνο αυτός! Γιατί αυτός είναι η αφορμή… και επειδή μιλάει (έστω σε μένα) πληρώνει την… εξάντληση!

Για πείτε μου λοιπόν όλοι εσείς εκεί έξω… Τι καταλαβαίνετε; Πόσο πιο καταπιεσμένοι μπορείτε να είστε; Πόσο αντέχετε να φιλτράρετε και να αποστειρώνετε αυτά που νιώθετε; Ότι και αν είναι αυτά τα συναισθήματα… Αγάπη, έρωτας, θυμός, αντιπάθεια, ανάγκη, έλλειψη, ότι και αν είναι…

Μιλήστε, εκφραστείτε, γιατί τα απωθημένα και η αποστείρωση είναι οι καλύτερες «φιλενάδες» σας όταν θα πίνετε το ποτάκι σας (δήθεν για να χαλαρώσετε) και θα μαλώνετε τον εαυτό σας λέγοντας: «μα γιατί δεν το είπα… μα γιατί δεν τσακώθηκα… μα γιατί δεν αντέδρασα… μα γιατί, δεν είπα ότι θέλω να βρεθούμε», μα γιατί… μα γιατί… μα γιατί…

Και αν;
Αυτό δεν αξίζει τον κόπο να το σκεφτείτε;

Advertisements