MrPanos

Ναι ξέρω… θα μου πεις ότι είσαι «θύμα της κρίσης»! Έρχονται όμως κάποιες στιγμές που αναρωτιέμαι (έτσι σε μια κρίση ειλικρίνειας)… τελικά μήπως δεν είσαι το θύμα της κρίσης αλλά είσαι Η κρίση;

Και συνεχίζω το παραλήρημα ειλικρίνειας και αυτογνωσίας…

Πού ήμουν όλα αυτά τα χρόνια εγώ;
Πού ήσουν όλα αυτά τα χρόνια εσύ, εαυτέ μου;

Ναι, ναι… Σε μένα μιλάω αλλά και σε εσένα, εσένα, εσένα και εσένα! Και τώρα έχω βυθιστεί στην κατήφεια, την κατάθλιψη, την απογοήτευση, την απόγνωση και έχω αφεθεί (συνειδητά πιά) χωρίς καμία δυνατότητα αντίδρασης…

Όχι γιατί δεν με νοιάζει αλλά γιατί κουράστηκα πιά να με νοιάζει!

Και θυμώνω και τσακώνομαι και ζηλεύω και δεν γελάω πια και δεν έχω καμία διάθεση να ελπίζω. Και νιώθω σαν να είμαι στην έρημο…

Και νομίζω ότι βλέπω μία όαση με λιμνούλες και όταν πάω να πιώ νερό ανακαλύπτω ότι δεν είναι νερό αυτό που έχω στο στόμα μου, αλλά άμμος… και συνεχίζω να την μασουλάω, όχι γιατί έτυχε να είναι στο στόμα μου, αλλά γιατί απλά δεν μπορώ πιά να καταλάβω τη διαφορά….

Που ήσουν λοιπόν εσύ και εσύ και εσύ και εσύ εαυτέ μου, όταν σου έδεναν στο καλάμι τα παχυλά ψέματα και εσύ έτρεχες ξωπίσω τους μπας και τα χάσεις;

Που ήσουν εσύ και εσύ και εσύ και εσύ εαυτέ μου, όταν ο γιατρός σου ζητούσε το φακελάκι και εσύ χαμογελούσες πλατιά γιατί εξασφάλιζες την είσοδό σου στο «κλαμπ των προνομιούχων»;

Που ήσουν εσύ και εσύ και εσύ και εσύ εαυτέ μου, όταν πριν πας στην πολεοδομία περνούσες (καλού κακού) από το πλησιέστερο ATM για να προσφέρεις στους «υπηρέτες του λαού» τα δέοντα για να κάνεις το παράνομο, νόμιμο και το ακριβό… φτηνό (πλουτίζοντας κάποιον δημόσιο «λειτουργό»);

Που ήσουν εσύ και εσύ και εσύ και εσύ εαυτέ μου, όταν έμπαιναν οι «ελεγκτικοί» μηχανισμοί στο μαγαζάκι σου και ήξερες εκ των προτέρων ότι είσαι ένοχος και το μόνο που σε ένοιαζε ήταν να «καθαρίσεις» με όσο το δυνατόν λιγότερα;

Που ήσουν εσύ και εσύ και εσύ και εσύ εαυτέ μου, όταν ψήφιζες για πλάκα, όταν στήριζες για πλάκα, και όταν δεχόσουνα ότι το «τίμιος» δεν είναι αξίωμα αλλά προσόν, όπως το πτυχίο του πανεπιστημίου;

Που ήσουν εσύ και εσύ και εσύ και εσύ εαυτέ μου, όταν σαν ηλίθιος έκανες (και συνεχίζεις να κάνεις) ξανά και ξανά το ίδιο λάθος ελπίζοντας ότι την επόμενη φορά η κατάληξη θα είναι καλύτερη;

Πού ήσουν αγράμματη μανταμίτσα όταν σου επέβαλαν αγράμματους καθηγητές να μορφώσουν το παιδί σου και εσύ το δεχόσουν γιατί απλά σε ενδιέφερε περισσότερο μη χάσεις το μάθημα πιλάτες…

Ναι ξέρω! Τότε μπορούσες να στείλεις το παιδί σου στο Λονδίνο να σπουδάσει, αλλά (και τότε) επέστρεφε απλά αγράμματος με ευρωπαϊκό αέρα και Λονδρέζικο πτυχίο!

Που ήσουν εσύ και εσύ και εσύ και εσύ εαυτέ μου, όταν έμπαινες στην τράπεζα λες και ήσουν ο Ωνάσης και δανειζόσουν σαν να μην υπάρχει αύριο, γιατί η μικρή γκομενίτσα που έσουρνες τα έβγαζε πιο γρήγορα αν την πήγαινες βόλτα με ένα γρήγορο «Πορσικό» (λες και είχε και στο χωριό της τέτοιο)

Που ήσουν εσύ και εσύ και εσύ και εσύ εαυτέ μου, όταν έσκαγαν τα σκάνδαλα ένα ένα και αντί να απαιτήσεις δικαιοσύνη μονολογούσες «όχι ρε πούστη μου, δεν μπορούσα και εγώ να έχω χωθεί σ’ αυτή τη μπίζνα»;

Που ήσουν λοιπόν εσύ και εσύ και εσύ και εσύ μαλάκα εαυτέ μου, βολεμένε στην παρακμή σου, όταν ερχόταν πάνω σου ο τοίχος με 200 και εσύ έλεγες: «δε γαμιέται, θα τη βρούμε την άκρη…»;

Τώρα μη φωνάζεις βλάκα μου γιατί σε βαρέθηκα!
Γιατί εσύ και εσύ και εσύ και εσύ εαυτέ μου ΦΤΑΙΣ ΓΙΑ ΟΛΑ!

Τελικά, ούτε κενό εξουσίας, ούτε κενό οικονομίας υπάρχει! Κενό λαού υπάρχει στην Ελλάδα!

Advertisements