Feet on the Beach

Ζω τα τελευταία χρόνια με ένα hashtag… #sosimple!

Το πιστεύω, το προσπαθώ, το διεκδικώ και κάποιες φορές προσπαθώ να το επιβάλω! Γιατί τα πράγματα στη ζωή μας θα έπρεπε να είναι #τόσο_απλά

Και εμείς δεν κάνουμε τίποτα άλλο από το να τα δυσκολεύουμε… Στην επικοινωνία, στις σχέσεις, στη φιλία, στον έρωτα, στη δουλειά, στις αγορές, ακόμα και στα όνειρα!

Γιατί; Μήπως γιατί βαριόμαστε, μήπως γιατί φοβόμαστε, μήπως γιατί μπουκώσαμε από τα «θέλω», μήπως γιατί δεν είναι δικά μας «θέλω» αλλά κάποιων άλλων;

Θυμάμαι κάποτε το πρώτο παγωτό ξυλάκι ήταν «Παπασπύρου»: Ξυλάκι κρέμα σοκολάτα, ξυλάκι σοκολάτα μέσα-έξω και ξυλάκι φράουλα… #τόσο_απλά!

Θυμάμαι κάποτε ότι δεν χρειαζόμασταν πολύ έρευνα για να πάμε διακοπές… Ένας σάκος στην πλάτη και καλή παρέα ήταν όλα τα μπαγκάζια μας. Και αν δεν βρίσκαμε δωμάτιο, να ναι καλά το ξενοδοχείο «τ’ αστέρια» που έβρισκες ένα σε κάθε παραλία της Ελλάδας…

Δεν μετρούσαμε τις διακοπές μας με τα άλλα αστέρια (αυτά των ξενοδοχείων) ούτε με τα σπα και τις πισίνες! Τις μετρούσαμε με τις βουτιές, τα ποτά, τις αγκαλιές, τα ξενύχτια, τα γέλια… #τόσο_απλά!

Θυμάμαι κάποτε τα πρώτα αυτοκίνητα είχαν γκάζι, φρένο, αμπραγιάζ, ταχύτητες άντε και ένα στροφόμετρο στα μεγάλα γλέντια! Για να στρίψουμε γρήγορα χρησιμοποιούσαμε απλά (και επιδέξια) το χειρόφρενο. Δεν είχαμε αντισπίν, ιμπμπιλάιζερ, παρκ ασσιστ και όλο το αλφάβητο στο πίσω μέρος… #τόσο_απλά!

Θυμάμαι κάποτε ότι δεν είχαμε led τηλεοράσεις, ούτε παιχνιδομηχανές, ούτε δεκάδες χειριστήρια, ούτε ipad, ούτε smartphones με GPS για να μας εντοπίζουν και να μας ρωτάνε μόλις σηκώναμε το τηλέφωνο: «που είσαι;»! Δίναμε ραντεβού, ή στην καλύτερη όποιος μας έψαχνε περίμενε να μας πετύχει σπίτι. #τόσο_απλά!

Θυμάμαι κάποτε ότι για να πλησιάσουμε την κοπέλα ή το αγόρι που μας άρεσε, δεν έπρεπε να γραφτούμε και να ψάξουμε σε facebook, twitter, foursquare, google+, instagram και δεν ξέρω που αλλού! Αρκούσε ένα ποτάκι, ένα παρτάκι και το «κονέ» του καλού κοινού φίλου…

Από εκεί και μετά όλα ήταν στην τύχη μας και την… τέχνη μας για να πάρουμε τον χρυσό αριθμό του τηλεφώνου. #τόσο_απλά!

Θυμάμαι κάποτε ονειρευόμασταν απλά. Τα όνειρά μας είχαν έναν ρεαλισμό! Γιατί το αδύνατο γινόταν δική μας πραγματικότητα… Γιατί δεν ήταν απλά όνειρα, ήταν κάτι σαν «στόχοι» που μοιραζόμασταν με φίλους, συγγενείς, τον ή την αγαπημένη μας, σουρωμένοι, χαρούμενοι, ή στεναχωρημένοι! Την άλλη μέρα όμως τα θυμόμασταν γιατί (τότε) στο μυαλό μας μπορούσε να υπάρχει αυτό το «και αν..;». #τόσο_απλά!

Θυμάμαι κάποτε δεν κάναμε κομπλιμέντα και δεν εντυπωσιαζόμασταν από αυτό που βλέπαμε, αλλά από αυτό που νιώθαμε… Βλέπετε δεν είχε προχωρήσει τόσο η τεχνολογία, δεν είχε προχωρήσει τόσο η επιστήμη του marketing, δεν είχε γίνει δεύτερη φύση μας το lifestyle και η κλειδαρότρυπα. #τόσο_απλά!

Θυμάμαι κάποτε ότι –τελικά- η διαφορά αυτού που θέλαμε από αυτό που φοβόμασταν ήταν ανύπαρκτη…

Και το ανακαλύπταμε όταν τα 30’’ ανατριχιαστικού θάρρους ήταν καθημερινότητα, γιατί αυτά που θέλαμε δεν τα βρίσκαμε σε ένα κουμπάκι που γράφει πάνω του «enter»… #τόσο_απλά!

Και έτσι σιγά σιγά από το «τόσο απλά» περάσαμε στο «τόσο πολύπλοκα», από το «ονειρεύομαι» περάσαμε στο «φαντασιώνομαι», από το «θα ήθελα να έχω» περάσαμε στο «πρέπει να έχω» και από το «αυτός είμαι» στο «αυτός που θέλετε μπορώ να γίνω»…

Τι κρίμα που έπρεπε να μεγαλώσουμε έτσι… #τόσο_πολύπλοκα!

 

Advertisements