IMG_6133

Όλα είναι είδηση… και τα πάντα μπορούν να γίνουν θέμα! Από το ασφαλιστικό, μέχρι το χωρισμό της τάδε τηλεπερσόνας και από τους μετανάστες μέχρι τον συνωστισμό στα «γκλαμουράτα» χειμερινά θέρετρα Ελλάδος και εξωτερικού!

Ναι! (επαγγελματική διαστροφή…) τα πάντα είναι θέμα! Εκτός από κάποιες στιγμές που είχα ξεχάσει ότι υπάρχουν.

Είναι αυτές οι στιγμές (μετά από μία δύσκολη μέρα) που –βράδυ πια- παίρνεις το δρόμο για το σπίτι σου και το μόνο που θες είναι να καπνίσεις ήσυχος και μόνος ένα τσιγάρο, κάπου έξω στον αέρα, που θες να μην μιλήσεις σε άνθρωπο και που θες να ξεκουράσεις το βλέμμα σου στο… πουθενά!

Κάπως έτσι έγινε την Τρίτη το βράδυ… Περασμένες 11 στην Πανεπιστημίου, τα μάτια μου συνάντησαν αυτό το υπέροχο –άψογα φωτισμένο- κτίριο… την Ακαδημία Αθηνών!

Είχε δροσιά, αλλά ευχάριστη… είχε κίνηση, αλλά αθόρυβη… είχε ανθρώπους, αλλά ήρεμους…

Και ξαφνικά η απαίσια Πανεπιστημίου με τους βιαστικούς σκυθρωπούς ανθρώπους, το μποτιλιάρισμα και τα κορναρίσματα έγινε μία απέραντη σκηνή και ο απαίσιος αυτός μεγάλος δρόμος απέκτησε νόημα…

Και αυτό που βλέπεις καθημερινά, αλλά είσαι τόσο βιαστικός που δεν το προσέχεις, αποκτά ουσία! Και ξαφνικά, παύεις να θέλεις να ξεκουράσεις το βλέμμα σου στο… πουθενά καπνίζοντας ένα τσιγάρο αμίλητος! Και ξαφνικά, παρατηρείς!

Και ξαφνικά, πιάνεις τον εαυτό σου να παρακολουθεί ένα «έργο» που είχες ξεχάσει ότι υπάρχει, ή καλύτερα, που όλο αυτό τον καιρό δεν έμπαινες στον κόπο να το δεις γιατί ήσουν απασχολημένος στις σκέψεις σου, τις έννοιες σου και την κούρασή σου!

Και το έργο αυτό έχει υπέροχους καλλιτέχνες, εκπληκτικά σκηνικά, ήχους αυθεντικούς και ένα φώς που μόνο στην Αθήνα υπάρχει όσο μουντή και αν είναι!

Αυτό το μαγικό κτίριο, η Ακαδημία Αθηνών… Τόσο ήρεμο και επιβλητικό φωτισμένο λες και κάποιος το τοποθέτησε «κακομαθημένα» εκεί, αλλά με επιμέλεια για να κρύψει την ασκήμια και να προβάλει –αυθάδικα- την ομορφιά του!

Και εκεί στο πεζούλι κάτω από τον κήπο αυτού του κτιρίου, δύο παιδιά (δεν ήταν πάνω από είκοσι) να κρατάει ο ένας το πρόσωπο του άλλου με λαχτάρα, να κοιτάζονται στα μάτια, να φιλιούνται με πάθος και να ψιθυρίζουν ο ένας στον άλλο όλα τα «μυστικά του κόσμου» λες και δεν έπρεπε να τους ακούσει κανείς…

Και εκεί στο μεγάλο πεζοδρόμιο μία μαμά με την κορούλα της… Η μαμά χαμογελάει φορτωμένη και η μικρούλα χορεύει λες και γύρω της η φιλαρμονική του Βερολίνου παίζει τη «Λίμνη των Κύκνων»…

Και κάθε φορά που τελειώνει μία αδέξια φιγούρα υποκλίνεται και η μαμά γελάει και χειροκροτάει (όσο μπορεί από όλα αυτά που κουβαλάει) και η μικρούλα συνεχίζει να χορεύει απτόητη γελώντας…

Και λίγο πιο κάτω πίσω από τον κλειστό πάγκο των εφημερίδων ο καστανάς, να προτρέπει τους περαστικούς να ψωνίσουν από τον καστανά της Αθήνας και όχι της Θεσσαλονίκης και στα ενδιάμεσα (αν εύρισκε κάποιον διαθέσιμο) να ρίχνει και μία μίνι πολιτική ανάλυση για την κρατική αναλγησία…

Και μπροστά σου όσο εσύ παρακολουθείς τα ερωτευμένα παιδιά και τον φιλόσοφο καστανά, δύο ηλικιωμένοι με κομπολόι και καβουράκια, (λες και μπήκαν ακάλεστοι στο έργο από τις μαυρόασπρες ταινίες του ’60) συζητάνε «έξω φωνή» για πολιτική σταματώντας κάθε τόσο για να δώσουν το απαιτούμενο βάρος στην ανάλυσή τους…

Και τα αυτοκίνητα… λιγοστά, χωρίς κορναρίσματα, πηγαίνουν σιγά λες και δεν θέλουν να ενοχλήσουν τους πρωταγωνιστές!

Και δεν ξέρεις που να πρωτοκοιτάξεις… Ποιόν πρωταγωνιστή να παρακολουθήσεις (παίζουν όλοι τόσο καλά και φυσικά)!

Και βλέπεις τις παρέες 17ρηδων που βγαίνουν από το μετρό και τσακώνονται για το μέρος από το ποίο θα ξεκινήσουν τη βραδιά τους, τον μοναχικό που περιμένει το κορίτσι του και σκάει ένα τεράστιο χαμόγελο μόλις συναντηθούν τα μάτια τους, τον βιαστικό που μιλάει στο τηλέφωνο λέγοντας: «συγγνώμη αγάπη μου αλλά ο μαλάκας με κράτησε παραπάνω, μπαίνω στο μετρό τώρα…»!

Βλέπεις και αυτόν, που κάθεται και παρακολουθεί όλα αυτά (λες και τα βλέπει πρώτη φορά) κοιτάζοντας δεξιά και αριστερά, καπνίζοντας αμίλητος ένα τσιγάρο χαμωγελώντας. Έτσι… χωρίς λόγο!

Είχα ξεχάσει πόσο μου αρέσει η Αθήνα τη νύχτα…

Advertisements