602708aaa

Είχε πει κάποιος: «τους φίλους τους διαλέγεις, τους συγγενείς τους… φορτώνεσαι!»

Ποτέ, δεν το κατάλαβα αυτό. Δεν κατάλαβα τι ήθελε να πει ο ποιητής, ίσως γιατί ήμουν τυχερός στη ζωή μου και δεν χρειάστηκε ποτέ να «φορτωθώ» κάποιον (μάλλον περισσότερο με φορτώθηκαν)

Τέλος πάντων… ρητορική η απορία!

Ξέρεις όμως, τι έχω καταλάβει; Ότι αν δεν μπαίνεις στη διαδικασία να τσακωθείς με κάποιον τότε είναι βέβαιο ότι η σχέση σου είναι μικρή, ρηχή και χωρίς αξία! Γιατί αν δεν το κάνεις τότε οι σχέσεις σου βασίζονται στο «δε γαμιέται… σιγά μην κάτσω να σκάσω!»

Κάπως έτσι, τσακωνόμαστε, θυμώνουμε, κάνουμε πείσματα (γελοία και παιδιάστικα), κόβουμε την καλημέρα άμα λάχει, αλλά στο τέλος της ημέρας η σκέψη μας είναι γεμάτη από τους καυγάδες, τα πείσματα, το απέραντο νοιάξιμο και την τεράστια επιθυμία να βοηθήσουμε με όποιον τρόπο μπορούμε!

Και τη μία στιγμή τσακωνόμαστε και την άλλη λέμε τα εσώψυχά μας! Αλλά εκεί στο βάθος, το μόνο που μετράει είναι η άνευ όρων αγάπη… το μόνο που μετράει είναι η τσαντίλα μας που δεν μπορούμε να βοηθήσουμε όσο θα θέλαμε… το μόνο που μετράει είναι να κάνουμε ένα «τσαφ» με το μαγικό ραβδάκι και να εξαφανίσουμε τα προβλήματα του δικού μας ανθρώπου!

Ναι! Ποτέ δεν κατάλαβα αυτό το «τους φίλους τους διαλέγεις, τους συγγενείς τους… φορτώνεσαι!» και δεν με ενδιαφέρει να το καταλάβω, όπως δεν μπορώ να καταλάβω, ή πιο σωστά δεν μπορώ να φανταστώ πως είναι η ζωή κάποιων που είναι μοναχοπαίδια!

Που δεν έχουν έναν άνθρωπο (ας πούμε ότι την λένε «Αντίντιαν»), που αξίζει όσο τίποτα άλλο στον κόσμο, να τσακωθείς, να αγαπάς, να νοιάζεσαι, να τον έχεις στη ζωή σου βρε αδερφέ!

Που πέφτει στη φωτιά για σένα αλλά σου τραβάει και ένα γαμοσταυρίδι άμα τύχει ή σε ξεχέζει άμα έχει τα νεύρα της (για να μην ξεχνάω και τι έκανε η μάνα μας δηλαδή)! Που μπορεί να σου συγχωρήσει τα πάντα, αλλά και να σου χτυπάει τα πάντα… για πάντα! Αλλά με μία αφοπλιστική αγάπη, πού όσο και αν ψάξεις δεν θα την βρεις πουθενά…

Ναι! Ποτέ δεν κατάλαβα αυτό το «τους φίλους τους διαλέγεις, τους συγγενείς τους… φορτώνεσαι!», γιατί απλά δεν είναι λίγες οι φορές που ο φίλος που διάλεξες ήταν τελικά «μάπα το καρπούζι» (μιλάω –όπως πάντα- από προσωπική πείρα)…

Αν λοιπόν η τύχη, σας έχει φέρει στη ζωή σας μία αδελφή (ή έναν αδελφό) σαν τη δική μου, μη διστάσετε να τσακωθείτε, να γκρινιάξτε, να νοιαστείτε, να μοιραστείτε… Κάντε τη σχέση σας να μετράει, γιατί τελικά… αυτό μετράει!

Σε ευχαριστώ (μικρή) αδελφούλα, όχι μόνο για όοοοοολα αυτά
που έχεις κάνει για μένα αλλά και για αυτά που δεν έκανα εξαιτίας σου… 
(χαχαχα γιατί απλά δεν θα άντεχα τα μπινελίκια σου)!

Advertisements