Untitled-1

Όχι… ούτε χάρηκα, ούτε ενθουσιάστηκα, ούτε θαύμασα τις δυνατότητες της τεχνολογίας! Δεν ξέρω αν είμαι παραδοσιακός, ή κολλημένος, σίγουρα όμως έχω μνήμες που όσο μαυρόασπρες και αν ήταν πάντα με κάνουν να χαμογελάω…

Θυμάμαι λοιπόν, όταν παιδάκι ακόμα πήγαινα με την γιαγιά μου την Εριέττα στο σινεμά της γειτονιάς μου, εκεί στο Νέο Ψυχικό, ή με τον αγαπημένο μου θείο τον Μίμη στο «Σινεάκ» την Κυριακή το μεσημέρι για Μίκυ Μάους και Ταρζάν (μαυρόασπρα και αυτά)…

Καθόμουνα αναπαυτικά στις βελούδινες πολυθρόνες με ένα χαμόγελο μέχρι τα αυτιά περιμένοντας να φωτίσει η τεράστια πάνινη οθόνη και να ξεκινήσει η μαυρόασπρη ταινία… με τον Ξανθόπουλο, τον Κωνσταντάρα, την Κοντού, τον Κωνσταντίνου, τη Λάσκαρη και τη Καραγιάννη…

Και θυμάμαι πόσο γελούσα, πόσο θύμωνα, πόσο περίμενα με αγωνία να δω τι θα γίνει τρώγοντας τα νύχια μου (ναι, τότε έτρωγα τα νύχια μου)! Αυτό όμως που θυμάμαι τόσο –μα τόσο- έντονα είναι ότι εγώ το μαυρόασπρο το έκανα χρωματιστό…

Ανάλογα με την πλοκή, τη διάθεσή μου, ανάλογα με το, αν ήταν καλοκαίρι ή χειμώνας, αν πλησίαζαν διακοπές του σχολείου, ή αν την επομένη έπρεπε να γράψω διαγώνισμα σε μάθημα που (συνήθως) ήμουν αδιάβαστος!

Έβαζα το χρώμα που ήθελα και γύριζα σπίτι μου χαρούμενος γιατί μπορεί η τεχνολογία να ήταν πολύ πίσω ακόμα, εγώ όμως έβλεπα την Λάσκαρη κουκλάρα και ξανθιά και τον Κωνσταντάρα αναψοκοκκινισμένο με μπλε ελεκτρίκ κουστούμι όταν έκανε τον τζόβενο και προσπαθούσε να ρίξει μικρούλες…

Όχι, δεν μου άρεσε που χρωμάτισαν την κυρία Κοκοβίκου, γιατί από παιδί έμαθα ότι το χρώμα μπορείς να το έχεις μέσα σου!

Μπορεί να ακουστώ ακραίος, όμως οι ηθοποιοί, οι σκηνοθέτες, οι κάμεραμαν εκείνης της εποχής ήταν εμπνευσμένοι άνθρωποι… Ερμήνευαν με την ψυχή τους, (όποιο ρόλο και αν είχαν στις ταινίες αυτές, είτε πίσω είτε μπροστά από την κάμερα) χωρίς υπερβολές, ακρότητες χωρίς μανιέρες!

Τώρα πια η τέχνη οι ερμηνείες και το αποτέλεσμα είναι στα «θεϊκά» χέρια της τεχνολογίας (όχι, δεν τα ισοπεδώνω όλα… αλλά για σκέψου το λίγο, βλάκα μου) και η έμπνευση στα «σίγουρα» χέρια της αυθεντικότητας μίας άλλης εποχής!

Ο ατάλαντος κακόφωνος γίνεται «πλατινένιος» τραγουδιστής, η καθημερινή αδιάφορη γυναίκα «θεάρα» στο εξώφυλλο του Sport Illustrated, ακόμα και ένας –επιεικώς- ηλίθιος γίνεται βουλευτής (για να μην πω ακόμα και πρωθυπουργός)…

Όχι, δεν μου αρέσει που «χρωμάτισαν» τον… Αντωνάκη μου, γιατί δεν γουστάρω να προσπαθούν να χρωματίσουν τη ζωή μου με ψέματα!

Γιατί απλά, αν θελήσω μπορώ με δικά μου ψέματα να χρωματίσω τι δική μου ζωή πολύ καλύτερα…

 

 

Advertisements