slide_1

Και κάπως έτσι έρχεται μία στιγμή που κάτι δεν σου αρέσει… Συνήθως είναι η στιγμή που στέκεσαι μπροστά στον καθρέφτη στο μπάνιο, το επόμενο πρωί μετά από ένα άθλιο, βαρετό και ανούσιο ξενύχτι!

Και κάτι δεν σου αρέσει… Όχι η εμφάνισή σου, όχι! Κάτι στο πρόσωπό σου δεν σου αρέσει, κάτι στο βλέμμα σου κάτι σε αυτό που εκπέμπεις ακόμα και στον ίδιο σου τον εαυτό!

Και είναι Κυριακή πρωί και δεν έχεις κανένα λόγο να ξεκινήσεις την διαδικασία για το γραφείο…

«Τώρα αυτό είναι καλό;» θα αναρωτηθείς…
Ναι βλάκα μου! Είναι καλό γιατί έχεις όλο το χρόνο, που αποφεύγεις να βρεις όλο αυτόν τον καιρό.

Γιατί –μη μου λες μαλακίες εμένα- αυτό το «κάτι» που δεν σου αρέσει το βλέπεις κάθε μέρα, αποφεύγεις να το ψάξεις γιατί κάθε πρωί λες στον εαυτό σου ότι πρέπει να μπεις σε… ρυθμούς γραφείου. Οπότε, λες από μέσα σου «γλίτωσα και σήμερα το ψάξιμο»!

Σήμερα όμως (κυριολεκτικά) δεν μπορείς να κρύβεσαι άλλο, γιατί έχεις χρόνο… και πρέπει να ψάξεις! Πρέπει να βρεις τι είναι αυτό το «κάτι» που δεν σου αρέσει.

Πήγαινε λοιπόν ξανά στον καθρέφτη του μπάνιου και δες πολύ προσεκτικά τον βλάκα που «καθρεφτίζεται»!

Και μετά πάρε καφέ, άναψε τσιγάρο, δες παλιές φωτογραφίες, άκου μουσική, διάβασε πράγματα που είχες γράψει παλιότερα και βρες το κουράγιο να αναρωτηθείς: «που πήγε αυτό το παιδί..;»

Ναι! Που πήγε άραγε; Κάπου πρέπει να κρύφτηκε…

Μην μπεις στον κόπο να ψάξεις γιατί κρύφτηκε, αλλά που κρύφτηκε! Και βρες το και βγάλε το από εκεί που κρύφτηκε και φρόντισε να το κάνεις φίλο σου ξανά! Και μίλησέ του και άκουσέ το… Όχι τσιγκουνιές όμως! Να μιλήσεις και να ακούσεις «απλόχερα»…

Και ξέρεις γιατί βλάκα μου;

Γιατί τότε, ήθελες να γυρίσεις τον κόσμο ενώ τώρα θέλεις να γυρίσεις στην κρυψώνα σου! Γιατί τότε έλεγες «γιατί όχι;» ενώ τώρα λες «άσε καλύτερα…»! Γιατί τότε γελούσες με την καρδιά σου, ενώ τώρα γελάς συμβατικά με το μυαλό σου! Γιατί τότε έπεφτες και έλεγες απλά «τι μαλάκας είμαι» ενώ τώρα τρέμεις ακόμα και τη σκιά σου! Γιατί τότε ζούσες, ενώ τώρα απλά, επιβιώνεις…

Γιατί εκεί έξω είναι ένας μπερδεμένος κόσμος… και κάπου στη διαδρομή μπερδεύτηκες, χάθηκες και μπλέχτηκες… και κάπως έτσι εκείνο το παιδί κρύφτηκε!

Μην αργείς λοιπόν, περιμένοντας να γίνεις… νεότερος και να ξεμπερδευτούν ως δια μαγείας τα πράγματα, γιατί αυτό δεν θα συμβεί ποτέ! Και μην αργήσεις να ψάξεις εκείνο το παιδί, ούτε να περιμένεις να στο βρει κάποιος άλλος…

Μην περιμένεις λοιπόν άλλο σαν τον ηλίθιο, που κάνει συνέχεια το ίδιο λάθος με τον ίδιο τρόπο και περιμένει να συμβεί στο τέλος κάτι σωστό!

Γιατί όταν αποφασίσεις να πεις: «βαρέθηκα να περιμένω… θέλω πίσω το μερίδιό μου», τότε και μόνο τότε θα είσαι έτοιμος να πας παρακάτω και να κερδίσεις!

 

 

 

Advertisements