Shadow-play-rabbit-and-unicorn

Είναι και κάποιες κουβέντες φίλε μου, τόσο οδυνηρές… Στην αρχή δεν το καταλαβαίνεις! Γιατί νομίζεις ότι η κουβέντα δεν σε αφορά (έτσι νομίζεις βλάκα μου!).

Ακούς προσεκτικά, λες τη γνώμη σου, προσπαθείς να «στρογγυλέψεις τις γωνίες», ασχέτως αν –βαθιά μέσα σου- πιστεύεις ότι αν ήσουν στη θέση του άλλου, θα έλεγες τόσα και άλλα τόσα! Και όσο η κουβέντα προχωράει κάτι γίνεται και αναρωτιέσαι: «τι έγινε τώρα;»… Και χωρίς να το πάρεις χαμπάρι ταυτίζεσαι!

Και όταν ταυτιστείς ένα είναι βέβαιο… σκας στον τοίχο με 200! Ναι, μην αναρωτιέσαι, έτσι ακριβώς γίνεται! Σκας στον τοίχο με 200 (μη σου πω και με 300)…

Και πρέπει να κρατηθείς, πρέπει να παραμείνεις ψύχραιμος γιατί κάποιος άλλος χρειάζεται τη βοήθειά σου…
Καταπίνεις την ταύτισή σου και παραμένεις ψύχραιμος και τρυφερός μέχρι να τελειώσει το μαρτύριο!

Άλλωστε καλό είναι κάποιες στιγμές να βάζεις τα προσωπικά σου στην άκρη γιατί κάποιος άλλος πρέπει να έχει προτεραιότητα (μην το ξεχνάς αυτό βλάκα μου). Και στο τέλος φιλιέσαι σταυρωτά, χαμογελάς λέγοντας «ότι χρειαστείς πάρε με» και χαίρεσαι γιατί το μαρτύριο τελείωσε…

Λάθος φίλε μου! Το πραγματικό μαρτύριο τώρα αρχίζει…

Γιατί όσο και αν προσπάθησες να μην ταυτιστείς δεν το κατάφερες… Όσο και αν προσπάθησες να πεις «άλλος έχει το πρόβλημα» τελικά και εσύ έχεις το πρόβλημα και μάλιστα το είχες θαμμένο και ήρθε και σου έσκασε στη μούρη! Τόσο απλά…

Και έτσι ξαφνικά το μαρτύριο σε αναγκάζει να πεις τα πράγματα με το όνομά τους! Γιατί δεν έχεις λόγο να «χρυσώσεις το χάπι»…
(Στον εαυτό σου μιλάς βλάκα μου, όχι σε κάποιον που έχει ανάγκη τη στήριξή σου)

Και θυμάσαι και κάνεις τον απολογισμό σου και βγάζεις τα ταπεινά σου αισθήματα! Θυμό, κακία, παράπονο, εκδίκηση, στεναχώρια, νοσταλγία και «πάμε πάλι από την αρχή»… Και είσαι έτοιμος να σηκώσεις το τηλέφωνο και να πεις όλα όσα θα ήθελες να πεις…

Και ξέρεις γιατί; Γιατί θέλεις να τον προκαλέσεις, θέλεις να τον στριμώξεις, θέλεις να τον κάνεις να πονέσει (όπως έκανε αυτός πριν από κάμποσο καιρό), θέλεις να τον δεις να μην μπορεί να σου πει κάτι, αλλά πάνω απ’ όλα θέλεις -στο τέλος- να του πεις «και τώρα, άντε και γαμήσου ξεφτίλα»!

Και κάπως έτσι περνάς μία τρομαχτική νύχτα…

Και εκεί, γύρω στο ξημέρωμα ανακαλύπτεις ότι ο στίχος «οι παλιές αγάπες πάνε στον παράδεισο» είναι μύθος βλάκα μου!
Δεν πάνε στον παράδεισο και μάλιστα δεν πάνε πουθενά μόνες τους! Εσύ τις στέλνεις στην κόλαση μαζί με τους δαίμονές σου.

Και δεν σηκώνεις το τηλέφωνο για να πεις όλα όσα θα ήθελες να πεις! Και ξέρεις γιατί; Γιατί είσαι καλύτερος… πολύ καλύτερος και δεν αξίζει . Και εκεί το μαρτύριο γίνεται λύτρωση…

Τελικά δεν αξίζουν να ασχοληθείς μαζί τους, γιατί τελικά δεν άξιζαν ποτέ! Και δεν το κατάλαβες γιατί ήσουν πολύ απασχολημένος στο να τους σταθείς, να τους αγαπάς, να τους νοιάζεσαι και να τους συγχωρείς! Και γιατί δεν ήρθαν ποτέ να σου πούνε «εδώ φιλαράκο είσαι λάθος»… και γιατί τότε εσύ δεν είχες ανάγκη, ενώ εκείνοι είχαν… και γιατί για σένα οι φιλίες δεν είναι «πάρε-δώσε», είναι «δώσε» και γάμα το, το «πάρε»!

Ναι! τα «μαρτύρια» αυτά έχουν ονοματεπώνυμο!
Και για να μην έχετε απορίες οι γραμμές αυτές δεν είναι
γένους θηλυκού… Ευχαριστώ πολύ την αγαπημένη μου
Μαρία για το «μαρτύριο» αλλά και τη λύτρωση!

 

 

 

 

 

Advertisements