IMG_6293

Ναι, έχουμε προβλήματα! Ναι, βιώνουμε «κρίσεις» (ότι και αν αυτό σημαίνει)! Ναι, έχουμε ανάγκη από μια βόλτα… Άλλωστε τι είναι η ζωή μας; Μια βόλτα είναι…

Βαριόμουνα ακόμα και να κουνηθώ, αλλά μια τόσο γλυκιά πρόσκληση δεν θα μπορούσα να την προσπεράσω: «Θες βόλτα και ποτάκι;»

Και κάπως έτσι βρέθηκα στο κέντρο της Αθήνας, αυτό το βράδυ του Σαββάτου, να περπατάω, κουβεντιάζοντας, γελώντας (ως δια μαγείας όλες μου οι έννοιες έμειναν πίσω να κάνουν παρέα αυτό το Σαββατόβραδο με τους δαίμονές μου) και χαζεύοντας απορημένος τον άπειρο κόσμο που διασκέδαζε, γελούσε, μιλούσε δυνατά, αγκαλιαζόταν, φιλιόταν… αυτό το βράδυ του Σαββάτου!

Αυτόματα ήρθε στο μυαλό μου η «κρίση». Χαμογέλασα και αναρωτήθηκα «ποια κρίση;»!

Και ναι! υπάρχει κρίση… και ναι! αυτός ο άπειρος κόσμος σίγουρα είχε έννοιες μεγαλύτερες από τις δικές μου… και ναι! πλημμύρισε τα ωραιότερα σοκάκια του κόσμου, για να διασκεδάσει (αυτό το σχεδόν καλοκαιρινό βράδυ του Μαΐου), έστω και αν ήξερε ότι αύριο δεν θα είχε λεφτά ούτε για τσιγάρα…

Και όσο περπατούσαμε (προσπαθώντας να περάσουμε ανάμεσα από τον άπειρο κόσμο), τόσο η διάθεσή μου άλλαζε βλέποντας τις παρέες, τα ζευγαράκια, τους μικροπωλητές, τους «τελάληδες» των εστιατορίων, την τηλεόραση «τσίτα τα γκάζια» έξω από τν «Μπαϊρακτάρη», να παίζει Eurovision και κόσμο με ένα σουβλάκι στο χέρι να παρακολουθεί και να κάνει προγνωστικά για τον νικητή, ως μία άλλη Δάφνη Μπόκοτα!

Κερασάκι στην τούρτα;

Να φτάνεις στο «Βρυσάκι» μακριά από τον άπειρο κόσμο, να ανεβαίνεις στην ταράτσα του για να πιείς το ποτάκι σου (με το που μπαίνεις, η κοπελίτσα που σερβίρει με ένα χαμόγελο σαν το φεγγάρι να σου λέει «γειάααααα σας… αχ! τι ωραία παπούτσια που φοράς – δεν το είπε σε μένα, για να μην παρεξηγηθώ-, τι να σας φέρω;»)  και να ακούς Σοφία Βέμπο και Αττίκ (τρελή ανατροπή, έτσι δεν είναι), έχοντας πιάτο την φωτισμένη Ακρόπολη!

Για απάντησέ μου τώρα βλάκα μου, τι άλλο θα μπορούσε να σου κόψει την ανάσα και να σε κάνει να χαμογελάς σαν ηλίθιος;

Κάπου στο ξημέρωμα, μου ήρθες –δεν ξέρω γιατί- στο μυαλό το «η στιγμή που περνάει και χάνεται…» του Σπανουδάκη (το είχα είδα πριν από λίγες μέρες ποσταρισμένο στο fb). Και ναι! Μια βόλτα στα ωραιότερα σοκάκια του κόσμου, είναι μία στιγμή που δεν πρέπει να χάνεται!

Γιατί, τι είναι τελικά η ζωή μας; Μια βόλτα η ζωή μας ολόκληρη…

Advertisements