woman-shadow

Πόσο δική μας είναι μια ζωή γεμάτη φόβο και δειλία; Τελικά οι φόβοι μας είναι δικό μας δημιούργημα… και έχουν όση σημασία τους δίνουμε!

Και κάπως έτσι, ξεκινάς μία κουβέντα απαντάς σε «γιατί», προβληματίζεσαι για τα «μήπως», μπαινοβγαίνεις σε σχέσεις που είχες, σε σχέσεις που θα ήθελες να έχεις, σε σχέσεις που δεν θέλεις να έχεις ξανά, επιμένεις για τα «απόλυτα», εξομολογείσαι τα «φοβάμαι» και προσπαθείς να πάρεις εξηγήσεις για τα «δειλιάζω»…

Και κάπου εκεί μεταξύ του πρώτου και του δεύτερου ποτού αναρωτιέσαι:
«μα γιατί φοράς κλουβί, βλάκα μου;»

Και όταν δεν σου δίνουν εξηγήσεις για τη δειλία, σου δίνουν… ευθύνη! «Εσύ φταις, που ο άλλος δειλιάζει». Και αναρωτιέσαι γιατί φταις εσύ για τη δειλία κάποιου άλλου; Τι θα μπορούσες να κάνεις πέρα από το να δείξεις στον άλλο την «εικόνα»;

Ξέρεις… την πραγματική εικόνα, όχι αυτή που έχει γίνει «μανιέρα» για να κερδίζεις! Την άλλη… την πραγματική που δεν έχει photoshop, δεν έχει «δήθεν», δεν έχει μεγάλα λόγια και χρυσόσκονη!

Αυτή που έχει απλά πράγματα, αλλά πολύχρωμα! Πάνω απ’ όλα όμως έχει αλήθειες και θάρρος! Αλήθεια σε αυτό που μπορείς να προσφέρεις και θάρρος στο να το πεις, να το ζητήσεις, να το διεκδικήσεις και στην τελική βλάκα μου, θάρρος ώστε να πετάξεις το κλουβί που φοράς…

Δεν μπορεί κανένας να «σκοτώσει» τη δειλία που κουβαλάς μέσα σου! Αυτή είναι μία μάχη που πρέπει να τη δώσεις εσύ.

Αυτό που θα κάνει ο… κανένας, είναι τη στιγμή που θα αποφασίσεις να αντιμετωπίσεις τους φόβους σου και τη δειλία σου να είναι εκεί να τους αντιμετωπίσει μαζί σου και να σου προσφέρει ένα εξαιρετικά πολύτιμο δώρο… την προσοχή του!

Αλλά για να το αποφασίσεις βλάκα μου, πρέπει να βγάλεις το κλουβί που φοράς… πρέπει να πάψεις να κρύβεσαι πίσω από μία τόσο δα λεξούλα, πρέπει να πάψεις να νομίζεις ότι όσο κρύβεις τα συναισθήματα πίσω από αυτή τη λεξούλα -τη δειλία- έχεις τον ηλίθιο έλεγχο…

Πόσο λάθος κάνεις! Γιατί δεν μπορείς να συνειδητοποιήσεις ότι όταν έρθει η ώρα αυτά τα ίδια συναισθήματα θα σε κατασπαράξουν!

Α! και κάτι ακόμα… Αν νομίζεις ότι τη δειλία σου τη δημιούργησαν οι πληγές σου, μην περιμένεις να σου «φύγει» με το χρόνο! Γιατί αν σου είπαν ότι ο χρόνος επουλώνει πληγές σου είπαν ψέματα. Ο χρόνος δεν επουλώνει πληγές, εσύ τις επουλώνεις… Τις αποδέχεσαι και τις γλύφεις μέχρι να τις κλείσεις (άλλωστε οι γάτες και τα λιοντάρια κάτι παραπάνω ξέρουν από μας…)

Μην περιμένεις λοιπόν τον κατάλληλο χρόνο, τη σωστή στιγμή για να «σκοτώσεις» την δειλία σου, γιατί ο χρόνος ποτέ δεν θα είναι ο σωστός (άλλωστε γιατί να περιμένεις τον «κατάλληλο» χρόνο, όταν αυτός δεν σε περιμένει ποτέ;)… Εσύ πρέπει να κάνεις τον χρόνο «σωστό» με σένα!

Και τέλος -για να κλείσω- η δειλία δεν είναι συναίσθημα βλάκα μου… Είναι δαίμονας και όσο τον αφήνεις να ζει μέσα σου, στο τέλος θα του μοιάσεις!

Advertisements