Dragon-and-Fairy-dragons-33423132-1680-1050

Κάποτε ρώτησαν τον καταπληκτικό Dan Rather (κεντρικός παρουσιαστής ειδήσεων του CBS) γιατί έγινε δημοσιογράφος… Εκείνος απάντησε απλοϊκά: «από περιέργεια….»
Κάποτε με ρώτησαν γιατί γράφω; Και αυτόματα μου ήρθε στο μυαλό το «από ανάγκη»… Γιατί πίσω απο κάθε τι που κάνω, κρύβεται μια αιτία και σίγουρα ένα συναίσθημα!
Κάποιες φορές αυτά που γράφω δεν σχετίζονται με μένα, αλλά με άλλους… Με ανθρώπους που αγαπώ ή «μισώ» (με τους αδιάφορους δεν ασχολούμαι) με καταστάσεις που με συγκινούν, με θυμώνουν ή με προβληματίζουν (τα υπόλοιπα είναι σαν ένα πιάτο μπάμιες, οπότε δεν το βάζω στο τραπέζι μου) όμως πάντα η ανάγκη αυτή έχει αφορμή…

Όπως όταν είμαι κολλημένος στην κίνηση (γιατί τα μέσα για μια ακόμη φόρα έχουν απεργία), χτυπάει το τηλέφωνο και ακούω από την άλλη μεριά μια αγαπημένη φωνή να λέει: «Παπαδάκη είχες δίκιο, ή για να το πω πιο σωστά, π@@στη Παπαδάκη είχες δίκιο»!

Και ξεκινάω πρωινιάτικα (κολλημένος στην κίνηση γμτ… το ξαναλέω) αναλύσεις για σχέσεις, έρωτες, παρελθόν, λάθη, ανασφάλειες και δύσκολο συναισθηματικό μέλλον, λες και είμαι καλοκαίρι σε παραλιακό μπαράκι με ποτάκια και την αγαπημένη μου φίλη απέναντι αντιδραστική αλλά και προβληματισμένη!

Ακούω για ενοχές, ακούω για λάθη, για αξιοπρέπεια και σεβασμό! Αισθάνομαι έναν περήφανο άνθρωπο που βρίζει τον εαυτό του, επειδή ερωτεύτηκε λάθος άνθρωπο, επειδή τον άφησε να την εκμεταλλευτεί, επειδή του έδωσε χρόνο που δεν άξιζε και συναισθήματα γιατί δεν ήταν ικανός να καταλάβει…

Ε… και;
(όπως μου αρέσει να λέω για να πηγαίνω «με φόρα» παρακάτω)

Πότε θα καταλάβεις αγαπημένη μου ότι ο έρωτας όσο «ομαδικό» σπορ είναι, τόσο μοναχικό μπορεί να γίνει κάποιες φορές; (άθλιο όταν το συνειδητοποιείς, αλλά συμβαίνει…)

Και σε αυτό το σπορ, ποτέ δεν χάνεις! Πάντα κερδισμένη είσαι στο τέλος. Μα γιατί ένιωσες αυτά που ένιωσες, μα γιατί βγήκες από το «comfort zone» της ζωής σου δίνοντας παραπάνω από αυτά που πήρες, μα γιατί χτυπιέσαι μήνες τώρα στα πατώματα ψάχνοντας απεγνωσμένα το «γιατί», μα γιατί έσκασες στον τοίχο με 200…

Κερδισμένη είσαι, πίστεψέ με!

Γιατί το έζησες, γιατί επιτέλους πληγώθηκες και βόγκηξες στα πατώματα, γιατί μετράς τα λάθη σου και βρίζεις τον εαυτό σου (αδίκως), γιατί καταλαβαίνεις τα λάθη σου και γιατί σε λίγο καιρό θα είσαι έτοιμη -χωρίς να το καταλάβεις- να πάς εσύ στον τοίχο με 200 αντί να έρθει ο τοίχος με 200 καταπάνω σου…

Γιατί θα είσαι έτοιμη να κάνεις ξανά τα ίδια λάθη (άλλωστε κάποια λάθη είναι καλύτερα τη δεύτερη φορά) αλλά με περισσότερο στυλ και λιγότερες ενοχές… Αυτό όμως θα γίνει όταν αφήσεις το παρελθόν εκεί που του αξίζει: πίσω σου!

Όχι! Μην κάνεις το λάθος να νομίσεις ότι θα το ξεπεράσεις, ή ότι το ξεχάσεις… Μάταιος κόπος βλάκα μου! Αν είχε φωνή θα σου έλεγε: «Ε, ψιτ… σκέψη είμαι, δε φεύγω εύκολα»!

Και να σου πω και κάτι… Είναι κομμάτι σου. Γιατί να το ξεχάσεις και να το ξεπεράσεις; Γιατί «να το θάψεις και να βάλεις από πάνω άλλες αναμνήσεις» όπως μου είπες; Δεν θα του άξιζε κάτι τέτοιο… Τόσος έρωτας τόσος πόνος τόσο γαμοσταυρίδι και τόσο κλάμα να πάει χαμένο; Κρίμααααα!

Αγαπημένη μου φίλη… Όταν βρεις (ή όταν νομίζεις ότι το βρήκες) το παραμύθι σου, πρέπει να το ζήσεις! Το οφείλεις στον εαυτό σου… Και αν στο τέλος ανακαλύψεις ότι δεν είχε δράκο, μη σκας… Το επόμενο μπορεί να έχει. Άλλωστε ποτέ, κανένα παιδί δεν έζησε με ένα και μόνο παραμύθι!

Αγαπημένη μου, μόλις κατάλαβες ότι ήσουν
η «αφορμή»… Τώρα πρέπει να καταλάβεις
αν ανήκεις σε αυτούς που «αγαπώ»
ή σε αυτούς που «μισώ»!

 

 

 

 

Advertisements