IMG_6613

Φοβάμαι τους ανθρώπους που δεν έχουν φίλους… Φοβάμαι όμως περισσότερο αυτούς που λένε ότι έχουν πολλούς φίλους! «Αυτός; είναι φίλος μου…», «αυτή; είναι κολλητή μου…», «ε, καλά… μπορεί να έχουμε χρόνια να βρεθούμε αλλά όποτε συναντιόμαστε είναι… σα να μην πέρασε μια μέρα»!

Και έρχεται κάποια στιγμή που ανακαλύπτεις ότι -στο δρόμο της ζωής σου- χρησιμοποίησες τη λέξη «φίλος» με τέτοια αφέλεια που χαμογελάς πικρά και εύχεσαι να ήσουν πιο προσεκτικός.

Αλήθεια… έχεις έναν φίλο;

Έχεις νιώσει την ανάγκη να είναι ο πρώτος που θα πάρεις τηλέφωνο για να μοιραστείς τη χαρά σου, τα νεύρα σου, τη τρέλα σου, ή τη στεναχώρια σου μαζί του, έτσι… για να χαρεί και εκείνος και όχι για να κομπάσεις; Έχεις νιώσει ότι θες να τον πάρεις για να του πεις τη μαλακία που έκανες για να σε βρίσει (με όλη του την αγάπη) και όχι για να σου κουνήσει το δάχτυλο και να σου πει: «μαλάκα μου, εγώ στα ‘λεγα…»;

Έχεις νιώσει ότι υπάρχει ένας άνθρωπος εκεί έξω που ξέρει περισσότερα πράγματα για σένα από τη συνείδησή σου;

Έχεις νιώσει ότι, όποτε και αν αποφασίσεις να κάνεις το «έγκλημα» αυτός θα είναι εκεί συνεργός, συνένοχος και άλλοθι, χωρίς να ρωτήσει, χωρίς να αντιδράσει και χωρίς να σε προδώσει ποτέ;

Έχεις νιώσει ποτέ ότι δεν πρέπει να απολογηθείς για κάτι, ότι είσαι αυτό που είσαι και κάποιοι σε αγαπάνε για αυτό που είσαι, ότι μπορείς να έχεις τις μαύρες σου, τα νεύρα σου, τις κλειστές σου και να μην χρειάζεται να δώσεις εξηγήσεις; Έχεις νιώσει ότι ο φίλος σου δεν χρειάζεται εξηγήσεις και «μανιέρες»;

Αν, όχι βλάκα μου… λυπάμαι που σου το λέω, αλλά, σταμάτα να χρησιμοποιείς με τόση αφέλεια τη λέξη «φίλος»!

Ο φίλος δεν είναι ένα τζιν που ξαναήρθε στη μόδα και το βγάζεις από την ντουλάπα ανακαλύπτοντας ότι σου κάνει ακόμα! Δεν είναι η «χρυσή εφεδρεία» που την βγάζεις από τα βάθη της μνήμης σου γιατί εκείνη τη στιγμή που την έχεις ανάγκη… Ο φίλος είναι καθημερινότητα, είναι αυτός που ανά πάσα στιγμή θα σε ηρεμήσει, θα σε εκνευρίσει (μέχρι θανάτου), θα σε συμβουλέψει –χωρίς ίχνος υστεροβουλίας και ανταγωνιστικότητας- ή θα σου πει «πας να κάνεις τρελή μαλακία, αλλά εγώ μαζί σου»!

Είναι το «μιά μπύρα στα γρήγορα» μετά τη δουλειά, έτσι γιατί το αφεντικό σου σε έχει εκνευρίσει, γιατί δε θες να πας σπίτι, γιατί είσαι στα κάτω σου και δεν έχει καμία σημασία αν θα μιλήσετε γι’ αυτό ή αν θα κάτσετε βουβοί χαζεύοντας και κουβεντιάζοντας –αν αποφασίσετε να μιλήσετε- περί ανέμων και υδάτων πολλών…

Φίλος… Είναι μία ερωτική σχέση, χωρίς κρεβάτι και χωρίς ανταγωνισμό ή αποκλειστικότητες! Φίλος είναι να μοιράζεσαι τα πάντα, ακόμα και αυτά που δεν τολμάς να μοιραστείς με τον εαυτό σου!

Ναι, βλάκα μου… ερωτική σχέση είναι και μην φοβάσαι να το ομολογήσεις στον εαυτό σου. Και όπως στις ερωτικές σχέσεις δεν χωράει τρίτος, ούτε στις φιλίες χωράει τρίτος!

Αλλά μην μπερδεύεσαι… Δεν σημαίνει ότι δεν έχεις άλλες σχέσεις (έλεος! Μην κάνεις σαν υστερική γκομενίτσα, ή σα ζηλιάρης κομπλεξικός μαμάκιας). Τα αυτοκόλλητα μπαίνουν στο πίσω τζάμι του αυτοκινήτου (αν είσαι κάγκουρας) και όχι στη φιλία!

Είναι αυτή η «ολοκληρότητα» (αλήθεια, υπάρχει τέτοια λέξη ή φτιάχνω νέο λεξικό;) που όσο εύκολα σε γεμίζει τόσο τρομακτικά σε αδειάζει όταν τον χάνεις, όταν σου λείπει, όταν έχει πρόβλημα, όταν δεν μπορείς να βοηθήσεις!

Φίλος είναι αυτή η πονηρή ματιά που λέει: «και τώρα ήρθε η ώρα να τα κάνουμε όλα πουτάνα, έτσι για την αλητεία…», είναι αυτή η «ομάδα» που πάντα… κερδάει(!) ακόμα και όταν έχει χάσει τα πάντα, είναι αυτό το διαβολάκι που σε κάνει να γελάς, να χαμογελάς να σκέφτεσαι σωστά ή ριψοκίνδυνα, είναι αυτός που ξέρεις ότι θα είναι πάντα πίσω σου για να μαζέψει τα χάλια σου, μπροστά σου για να σε βοηθήσει να βρεις το δρόμο, ή δίπλα σου για να πέσει μαζί σου στη φωτιά έστω και αν ξέρει ότι αυτό είναι επικό λάθος που θα το μετανιώνετε για πολλά πολλά χρόνια!

Σημασία δεν έχει όμως ότι θα το μετανιώνετε… σημασία έχει ότι θα το μετανιώνετε μαζί (και μετά από πολλά πολλά χρόνια θα το διηγείστε και θα γελάτε ή θα κλαίτε)!

Α… και κάτι άλλο: δε θα μπεις ποτέ στη διαδικασία να τον συγχωρέσεις ή να ζητήσεις να σε συγχωρέσει. Όχι γιατί δεν θα μπορούσε να συμβεί, αλλά γιατί δεν θα πει τίποτα παραπάνω από το «ας αφήσουμε τις μαλακίες τώρα και πάμε για καμιά μπύρα…»!

Σκέψου λοιπόν βλάκα μου, την επόμενη φορά που θα πεις: «αυτός; είναι φίλος μου…», ή  «αυτή; είναι κολλητή μου…», ή «ε, καλά… μπορεί να έχουμε χρόνια να βρεθούμε αλλά όποτε συναντιόμαστε είναι… σα να μην πέρασε μια μέρα», αν είχες ποτέ στη ζωή σου την τύχη να έχεις έναν φίλο!

Γιατί αν δεν ανήκεις στους τυχερούς, ψάξε να βρεις που έκανες λάθος! Αν ανήκεις στους τυχερούς χαμογέλα και πες «ευχαριστώ»… Και αν κάποτε ανήκες στους τυχερούς και τώρα όχι, να είσαι ευτυχισμένος που το έζησες!

Advertisements