Pokemon-pikachu

Ναι… Σίγουρα η ζωή κάνει κύκλους! Σε έναν από αυτούς τους κύκλους αποφάσισα να ψάξω, να βρω και να συναντήσω τον ήρωα των παιδικών χρόνων… τουλάχιστον των παιδιών μου!

Και αυτός δεν είναι άλλος από τον frontman των Pokemon, το άλλοτε «χαιδεμένο» κίτρινο ζωάκι της Nitendo τον Pikachu! Δεν παίζω Pocemon Go αλλά ήθελα τόσο πολύ να μου λύσει κάποιες απορίες… Μου είχαν πει που θα μπορούσα να τον βρω… και τα κατάφερα!

Ηλικιωμένος πιά, αν και είναι σα να μην πέρασε μια μέρα από πάνω του, χαμογελαστός και αεικίνητος, δέχτηκε να μιλήσει… Κοιτούσε συνέχεια γύρω του μήπως έρθουν και τον πιάσουν αλλά αυτό δεν τον εμπόδισε να μιλάει ακατάπαυστα έστω και αν κάθε τόσο μου έλεγε «έλα πιο δω για να μη μας δούνε…»

-Πόσα χρόνια έχουν περάσει απο την πρώτη σου εμφάνιση…
Ουυυυ! Η πρώτη μου εμφάνιση ήταν κάπου εκεί στη δεκαετία του ’90… Ούτε που θυμάμαι ποσά χρόνια έχουν περάσει, πάντως είναι καμία εικοσαριά! Ναι… Ήμουν πολύ διάσημος τότε, όλοι μιλούσαν για μένα και δε σου κρύβω το απολάμβανα! Είναι ωραίο ο καθένας να σε θεωρεί δικό του… Βέβαια δεν καταλάβαινα τότε πόσο κακό έκανα..

-Τι εννοείς, δεν σε καταλαβαίνω…
Να σου πω… Όσο ήμουν ακόμα στα χαρτάκια όλα ήταν μια χαρά… Τα παιδάκια έπαιζαν, άλλαζαν χαρτάκια, μαζευόντουσαν στις αλάνες έκαναν καινούργιους φίλους… Όταν όμως μπήκα στην παιχνιδομηχανή τότε τα πράγματα άλλαξαν… Το κάθε παιδάκι έπαιζε μόνο του! Έβαλε τα μάτια στην οθόνη και σταμάτησε να μιλάει να κάνει παρέες να πηγαίνει στις αλάνες… Τότε δεν το κατάλαβα! Ήμουν ο άρχοντας της Nitendo. Όλοι με μένα ασχολιόντουσαν… Μέθυσα απο τη διασημότητα. Ποιος Μπάτμαν, ποιος Σούπερμαν ποιος Μίκυ Μαους;
Εγώ… Στην κορυφή του κόσμου! Αχχχχχχ πόσο κακό έκανα….

Ένοιωσα σα να με πυροβόλησε κάποιος. Κοίτα να δεις τι μαθαίνεις!
Δεν το είχα σκεφτεί αυτό και τρόμαξα όταν κατάλαβα πόσο δίκιο είχε.
Και συνέχισε έχοντας ένα λυπημένο απολογητικό ύφος…

Ευτυχώς η μόδα πέρασε. Τα παιδάκια με βαρέθηκαν, βγήκαν άλλα πράγματα να κάνουν! Εντάξει… Με πείραξε που δεν ήμουν πια ο ένας και μοναδικός αλλά κάπως λυτρώθηκε! Βέβαια τη ζημιά την είχα κάνει… Έδειξα δυστυχώς το δρόμο για τη μοναχικότητα. Και έτσι μετά απο μένα ήρθαν και άλλοι «ηλεκτρονικοί» ήρωες, πιο εξελιγμένοι, πιο πολύπλοκοι και πιο μοχθηροί… Δεν μπορούσα να το συγχωρήσω στον εαυτό μου!

Ένιωσα έναν κόμπο… Δεν μπορούσα να τον βλέπω το όσο λυπημένο.
Προσπάθησα να αλλάξω κουβέντα, όσο εκείνος κρυβόταν
για να μην τον πιάσουν και που και που ένα λαμπερό
χαμόγελο φώτιζε το κατακίτρινο πρόσωπο του…

-Όλα αυτά τα χρόνο τι έκανες;
Α! Εννοείς όταν έπαψα να είμαι διάσημος; Όλα αυτά τα χρόνια λοιπόν, κατηγορούσα τον εαυτό μου για το κακό που έκανα και έψαχνα τρόπους για να αλλάξω τα πράγματα… Να ζητήσω συγγνώμη, να φέρω ξανά τα παιδάκια κοντά το ένα στο άλλο, αλλά δεν με άκουγε κανείς! Ήμουν, βλέπεις  πια στα «αζήτητα». Δεν μπορούσα να πολεμήσω την τεχνολογία και τους καινούργιους φανταχτερούς υπερήρωες…

-Και πως έγινε και εμφανίστηκες τόσο ξαφνικά;
Κάτι η κρίση, κάτι η εταιρεία που με ανέδειξε… «τσουπ» μου ήρθε η ιδέα! Σκέφτηκα ότι αφού δεν μπορώ να πολεμήσω την τεχνολογία έπρεπε να γίνω κομμάτι της! Κάτσαμε, κουβεντιάσαμε και αποφασίσαμε να γίνω «app»! Να είμαι παντού και πουθενά… Να βγάλω τον κόσμο απο τον υπολογιστή και να τον στείλω κάπου που θα βρεις και άλλους ανθρώπους… Αν το κατάφερνα αυτό, τα πράγματα θα ήταν πιο απλά… Και το κατάφερα!

-Πως έγινε αυτό;

(είδα τον ενθουσιασμό στα μάτια του! Χοροπηδούσε και γελούσε,
μη ξέροντας από πού να ξεκινήσει… Ήταν τόσος ο ενθουσιασμός του
που θα μπορούσε να πει πράγματα που θα τον απενοχοποιούσαν,
αλλά έριχνε και κλεφτές ματιές για να μην τον πιάσουν
και να προλάβει να μου τα πει όλα…)

Λοιπόν, άκου! Είναι καλοκαίρι, ο κόσμος δεν έχει λεφτά και εξαιτίας όλης της παρακμής των τελευταίων χώνομαι βαριέται! Σκέφτηκα λοιπόν να τους βγάλω… βόλτα! Σε πάρκα, σε πλατείες, παντού… Χωρίς λεφτά και με πολλούς άλλους μαζί.
Δες γύρω σου… Πρόσεχε όμως μην καταλάβουν ότι μιλάμε γιατί θα προδοθούμε και θα με πιάσουν….
Δες γύρω σου λοιπόν…. Κόσμος πολύς! Όλοι με ψάχνουν και όλοι ψάχνουν ένα Pokemon… Και μιλάνε μεταξύ τους και γελάνε και δεν ντρέπονται που περπατάνε και κυνηγάνε τα καραγκιοζάκια της παιδικής τους ηλικίας. Και άμα θέλουν να ξεκινήσουν να φλερτάρουν είμαι ο Pikachu… Και είμαι παντού για να με ψάξουν παρέα!

Έμεινα άφωνος… Κοίταξα γύρω μου και πράγματι!
Ήταν 2 το πρωί και στο άλσος της Νέας Σμύρνης
τόσο κόσμο είχα πάρα πολλά χρόνια να δω…
Μπορεί όλοι να κοίταζαν το κινητό τους άλλα ήταν παρέες,
μιλούσαν μεταξύ τους, γελούσαν και περπατούσαν… Χιλιόμετρα!
Ψάχνοντας τον απίστευτο Pikachu και την παρέα του….

-Τι έχεις να πεις για το παιχνίδι;
Να σου πω την αλήθεια, δεν έχω και πολλά πράγματα να σου πω… Δεν ξέρω τι να πω! Αυτό που ξέρω είναι ότι αυτή τη φόρα είμαι χαρούμενος που είμαι διάσημος… Κατάφερα να βγάλω τον κόσμο απο τα σπίτια του και τη μιζέρια του! Του έδωσα λόγο για να κάνει μια βόλτα, για να ξεφύγει λίγο, για να κάνει παρέα… Μια σαχλαμάρα είναι το παιχνίδι, αλλά μια υπέροχη σαχλαμάρα που μπορεί να σε πάει όπου θέλει και εσύ να ακολουθήσεις χαμογελώντας! Ασχέτως αν έχω ακούσει πολλούς να λένε «μα καλά, είμαι μεγάλος άνθρωπος και παίζω τέτοιες βλακείες;» Και παρόλα αυτά συνεχίζουν να παίζουν γελώντας!

-Πως σου φαίνεται που μετά από τόσα χρόνια είσαι ξανά τόσο διάσημος και κατάφερες να σώσεις μια εταιρεία;
Νιώθω υπέροχα… Όχι τόσο γιατί είμαι ξανά διάσημος, αλλά γιατί κατάφερα έστω και μετά απλό τόσα χρόνια να επανορθώσω και να γλιτώσω από τους δαίμονες μου και τα λάθη μου….

-Τι έχεις να πεις για τα παιδιά όλα αυτά τα χρόνια;
Τι έχω να πω άραγε… Έχω να πω ότι μάτωνε η καρδία μου όταν τα έβλεπα να γίνονται όλο και πιο πολύ μοναχικά, να μην παίζουν πια στις αλάνες, να μην φλερτάρουν να μην κάνουν πάρτι και η ζωή τους να είναι η οθόνη τους… Να βουλιάζουν σε έναν εικονικό κόσμο… Και για να μην ξεχνιόμαστε φίλε μου… Έβαλα και εγώ το χεράκι μου για να γίνουν έτσι!

-Τι πιστεύεις ότι θα γίνει από εδώ και πέρα με τα παιχνίδια και τους νέους;
Δεν ξέρω… Εύχομαι να συνεχίσουν να κάνουν βόλτες είτε προσπαθώντας να με πιάσουν είτε όχι. Εύχομαι κάποιοι όπως με μιμήθηκαν τότε να με μιμηθούν και τώρα και να φτιάξουν τέτοια παιχνίδια. Εύχομαι να πάψω ξανά να είμαι διάσημος γιατί κάποιος άλλος έφτιαξε έναν καλύτερο απο μένα αλλά με τον ίδιο στόχο…
Εύχομαι ο Pikachu, o Bulbasaur, o Charmander, o Meowth και ο Squirtle να βοηθήσουν να γίνουν παρέες και να δημιουργηθούν σχέσεις ανθρώπινες όπως παλιά…

-Μια και το ανέφερες… τι έχεις να πεις για τις σχέσεις γενικά;
Δεν θα σου πω τι είναι οι σχέσεις… Θα σου πω τι εύχομαι για τις σχέσεις! Πρέπει οι άνθρωποι να σταματήσουν να φοβούνται… Να μην αγαπάνε με πανοπλία και όταν γνωρίζουν έναν άνθρωπο, να γνωρίζουν έναν φίλο και όχι έναν εχθρό…να κάνουν παρέα να μοιράζονται ακόμα και ένα γελοίο παιχνιδάκι… Και να έρθει μια μέρα που θα κουβεντιάζουν για το βραδινό κυνήγι του Pokemon σαν την αφορμή για βόλτα, παρέα, γέλια, έρωτα και παιδική σαχλαμάρα ότι ηλικία και αν έχουν… Αυτό έχω να σου πω 

Πήρε ξανά αυτό το λαμπερό χαμόγελο
μου έκλεισε πονηρά το μάτι και μου είπε φεύγοντας:

Λοιπόν, χάρηκα που με έψαξες και με βρήκες…. Είχα ανάγκη να μιλήσω!
Φεύγω τώρα… Πάω να παίξω! Μη νομίζεις… μου αρέσει να με πιάνουν και να χαίρονται σα μωρά παιδιά… Ναι, ναι ξέρω… Μια σαχλαμαρίτσα είμαι, αλλά κάποιοι χαίρονται και αυτό για μετά είναι ότι πιο ωραίο…

 Και σε δευτερόλεπτα χάθηκε και με άφησε άφωνο
με ένα χαμόγελο τόσο μεγάλο! Και όσο τον έψαχνα άκουσα
τη φωνή του απο κάπου μακριά να μου φωνάζει:

pddljtx0jbyjvlold8ez
Να τα γράψεις όπως σου τα είπα… Εντάξει;

 

Advertisements