black

Έζησα το κλείσιμο όχι μίας αλλά πολλών εφημερίδων… Ξέρω πως είναι! Έζησα περιοδικά με ανοίγουν με όνειρα και να κλείνουν με εφιάλτες… Ξέρω πως είναι! Έζησα ραδιοφωνικούς σταθμούς να αλλάζουν χέρια και να γίνονται το «νταμάρι» κάποιου εργολάβου… Ξέρω πως είναι! Έζησα «ομίλους» να γιγαντώνονται και λίγα χρόνια μετά οι ιδιοκτήτες να καταζητούνται ή να πηγαίνουν φυλακή… ξέρω πως είναι! Έζησα εποχές παρακμής με πάρα πολλά λεφτά που δεν άξιζα, αλλά έζησα και εποχές ανεργίας που και πάλι δεν άξιζα! Ξέρω πως είναι…

Γνώρισα και συνδέθηκα με άξιους συναδέλφους, κάποιους βοήθησα, πολλοί με βοήθησαν… Δούλεψα για τους καλύτερους και τους χειρότερους διευθυντές, με πλήρωσαν οι καλύτεροι και οι χειρότεροι εκδότες… Θύμωσα, χάρηκα, κουράστηκα, διαλύθηκα, έβγαλα πολλά χρήματα, έμεινα πολύ καιρό άνεργος!

Ξέρω πως είναι γιατί το έζησα και το ζω…

Και αυτό που κάποιοι το λένε επάγγελμα, άλλοι ντροπή και άλλοι εξουσία, εγώ το λέω «τρενάκι του τρόμου» και το λατρεύω μέχρι σήμερα!

Πέρασα και από την τηλεόραση, όχι για πολύ, γιατί ποτέ δεν την συμπάθησα! Είναι ίσως το σύνδρομο του «εφημεριδά».

Βρέθηκα μπροστά και πίσω από το «γυαλί»… Και ξέρεις τι έμαθα;

Έμαθα να θαυμάζω και να σέβομαι όλους αυτούς τους ανθρώπους που δουλεύουν στην τηλεόραση! Όχι τον Πρετεντέρη, την Μενεγάκη, τον Χατζινικολάου, την Χούκλη και τον Αυτιά (δεν έχω τίποτα με τους συγκεκριμένους ανθρώπους, αλλά δεν είναι αυτοί το θέμα μου)…  Άλλα όλους αυτούς τους ανθρώπους που δουλεύουν σε συνθήκες γαλέρας για να δεις εσύ τα λαμπερά πρόσωπα, για να σου πούνε αυτά που θέλεις να ακούσεις και για να σου προετοιμάσουν αυτούς που θα «λατρεύεις να μισείς» κάθε φορά που θα ανοίγεις την τηλεόραση!

Όλους αυτούς που για σένα δεν υπάρχουν, γιατί δεν τους βλέπεις, αλλά παίρνουν πολύ λιγότερα χρήματα από σένα, δουλεύουν τις διπλάσιες ώρες και που η λέξη «σιγουριά» και «σταθερότητα» δεν υπάρχουν στο λεξιλόγιό τους!

Έμαθα τι σημαίνει να είσαι ένα όνομα που δεν προλαβαίνεις να διαβάσεις στους τίτλους τέλους μίας εκπομπής, τη στιγμή που το δικό μου όνομα μοστράρει στην 2η σελίδα της εφημερίδας και πάνω ή κάτω από το κομμάτι (έστω και αν αυτό είναι μονόστηλο) που γράφω, κάθε φορά που γράφω στην εφημερίδα!

Έμαθα τι σημαίνει η δουλειά σου να εξαρτάται από τα νούμερα και από το εάν το «λαμπερό πρόσωπο» θα συμφωνήσει στα φράγκα ώστε να έχεις δουλειά την επόμενη σεζόν! Τι σημαίνει να τα βρίσκει ή να τα σπάει ο καναλάρχης με το γκουβέρνο, τι σημαίνει να βουλιάζει η «γαλέρα» και να βγαίνεις σε μία αγορά που η ανθρωποφαγία είναι το κύριο συστατικό της!

Ναι! τους θαυμάζω τους ανθρώπους της τηλεόρασης και το ίδιο θα έπρεπε να κάνεις και εσύ βλάκα μου!

Γιατί δεν διαφέρει από σένα! Όμως εσυ μπορεί να μην τον ξέρεις όμως εκείνος σε ξέρει… Ξέρει τι θες να δεις και σου το δείχνει! Ξέρει πότε νιώθεις μοναξιά και στη γεμίζει! Ξέρει πότε έχεις ανάγκη να εκτονωθείς και σου δίνει ότι χρειάζεσαι για να βρίσεις!

Σκέψου λοιπόν λίγο πριν τον βάλεις στον κομπλεξικό σου κουβά (που εκεί βάζεις όλους αυτούς που φταίνε, εκτός από σένα, γιατί εσύ ποτέ δε φταις) και σταμάτα να φέρεσαι σαν κομπλεξικός, αχάριστος μαλάκας!

Σκέψου πριν πανηγυρίσεις που ένα «βοθροκάναλο» επιτέλους θα κλείσει και που ένας πάμπλουτος διαπλεκόμενος καναλάρχης θα χάσει την τεράστια δύναμη που έχει…

Και ξέρεις γιατί βλάκα μου; Γιατί ο καναλάρχης ποτέ δε θα γίνει σαν και σένα! Πάντα θα έχει τον τρόπο του… Αυτός όμως που θα χάσει τη δουλειά του μπορεί να είναι το παιδί του κολλητού σου, μπορεί να είναι αυτός που επιστράτευσες να σε βοηθήσει να κάνεις το ρουσφετάκι σου, μπορεί να είναι αυτός που κάποια στιγμή σε έκανε μάγκα στους φίλους σου γιατί σου έδωσε μία πληροφορία και στην τελική είναι αυτός που σου γέμισε τη μίζερη ζωή σου, όποτε τον είχες ανάγκη!

Δεν θα πάψω ποτέ να είμαι εφημεριδάς, δεν θα αγαπήσω ποτέ ιδιαίτερα το «γυαλί», όμως δεν θα πάψω ποτέ να σέβομαι και να τιμώ όλους αυτούς τους «κωπηλάτες στις γαλέρες» της τηλεοπτικής ενημέρωσης και σίγουρα θα πονάω κάθε φορά που ένα γελοίο, ανεπαρκές, αλαζονικό παλιόπαιδο κλείνει ένα κανάλι αδιαφορώντας για το τι αφήνει πίσω του νομίζοντας ότι παίζει με ένα «παιχνίδι» που όμως δεν το ξέρει και δεν είναι διατεθειμένος να το μάθει!

Η ελευθεροτυπία είναι η τελευταία άμυνα κατά
της απέραντης ηλιθιότητας «κύριε» Υπουργέ…
Μην το ξεχνάτε αυτό!

 

Advertisements