tdn

Κάποιες φορές λέμε την αλήθεια γιατί μόνο την αλήθεια έχουμε να δώσουμε…
Κάποιες φορές λέμε την αλήθεια γιατί πρέπει να την πούμε δυνατά για να την ακούσουμε και οι ίδιοι…
Κάποιες φορές λέμε την αλήθεια γιατί απλά δε μπορούμε να αντισταθούμε…
Και κάποιες φορές,  τη λέμε γιατί τους το χρωστάμε…
Τουλάχιστον αυτό!

Ναι, είναι δύσκολη η αλήθεια… Πρέπει να πάρεις απόφαση ότι μετά από μια αλήθεια τίποτα δεν είναι θα είναι το ίδιο, πρέπει να είσαι έτοιμος να ξεγυμνώσεις και να ξεγυμνωθείς, πρέπει να είσαι έτοιμος να λυτρώσεις να λυτρωθείς, να νιώσεις απέραντο πόνο αλλά και να πονέσεις!

Πρέπει να είσαι έτοιμος…

Τι κατάλαβες βλάκα μου τόσα χρόνια που συντηρείς ένα ψέμα; Που ζεις μια ζωή που δεν σου ανήκει, που ζεις μια ζωή, όχι για σένα, αλλά για τους άλλους, που θέλεις να νομίζουν αντί να ξέρουν; Τι κατάλαβες που ήξερες ότι σου λένε ψέματα και αντί ανοίξεις το στόμα σου, άνοιξες την ψεύτικη αγκαλιά σου;

Και ξέρεις… η αρχή έγινε όταν προσπάθησες να κερδίσεις, όχι εσύ, αλλά αυτός που ο άλλος θα ήθελε να είσαι! Και από εκείνη τη στιγμή έγινες ένα με τους δαίμονές σου, έγινες ένα με τον άλλο σου εαυτό, την άλλη σου ζωή… Τη ζωή των άλλων!

Και τι κατάλαβες βλάκα μου;

Παλεύεις… Κάθε στιγμή που περνάει παλεύεις! Με δαίμονες, αλήθειες, ψέματα σε έναν φανταστικό κόσμο που δημιούργησες αλλά τελικά δεν κατάφερες ποτέ να απολαύσεις…

Δεν είσαι κακός άνθρωπος… Δειλός είσαι! Γιατί δεν τόλμησες ποτέ να πεις «αυτός είμαι και έτσι έχουν τα πράγματα», γιατί φοβήθηκες την αλήθεια σου, γιατί φοβήθηκες το «είμαι» και προτίμησες το «θα ήθελα να είμαι»!

Και αυτό γιατί το «είμαι» είναι δύσκολο βλάκα μου… πολύ δύσκολο! Ανακάλυψες ότι είναι πιο εύκολο το «οι άλλοι θέλουν να είμαι» γιατί αυτοί οι «άλλοι» πάντα πιστεύουν και καταλαβαίνουν αυτό που θέλουν και αυτό που αντέχουν!

Γνώρισα τέτοιους ανθρώπους, έζησα μαζί τους και κάποια στιγμή προσπάθησα -τουλάχιστον έναν- να τον αλλάξω… Μάταια! Αλλά αυτό δεν είναι το θέμα μου τώρα! (η προσωπική ιστορία του καθένα από εμάς καλό είναι κάποιες στιγμές να μένει «προσωπική»)

Και ο καιρός περνάει και όσο ζεις με δαίμονες τόσο γίνεσαι ένα με αυτούς…

Και ψάχνεις το επόμενο «αφήγημα» για να συνεχίσεις να ζεις «τη ζωή των άλλων», για να συνεχίσεις να είσαι αρεστός μια και θα τους προσφέρεις αυτό που θέλουν να ακούσουν έστω και αν ξέρουν ότι είναι ψέμα…

Ναι, ξέρω… Θα μου πεις ότι δεν πιστεύεις πια στα ωραία «αφηγήματα», αλλά δεν μπορείς να κάνεις κάτι… Θα μου πεις ότι σε κορόιδεψε, αλλά και πάλι δεν μπορείς να κάνεις κάτι… Θα μου πεις ότι δεν τον πιστεύεις πια, αλλά δεν έχεις τη δύναμη να κάνεις κάτι μόνος σου…

Θα μου πεις όλες αυτές τις ωραίες δικαιολογίες…

Αυτές τις δικαιολογίες που λες κάθε φορά που πας να ψηφίσεις, κάθε φορά που επιλέγεις να μην πεις «φύγε», που προτιμάς να ζεις σε ένα όμορφο ψέμα, παρά να ζεις σε μία σκληρή αλήθεια! Την δικιά σου αλήθεια…

Γιατί βολεύεσαι, γιατί «έχεις τον τρόπο σου», γιατί δεν μπορείς πια να ξεχωρίσεις την «αλήθεια» από το «ψέμα», γιατί έγινες ένα με τους δαίμονές σου, γιατί και εσύ βλάκα μου μια ζωή ψάχνεις το δικό σου «αφήγημα»…

Μην παραπονιέσαι λοιπόν και μην «επαναστατείς» για αυτά που θα ακούσεις… Από αυτόν που έκανες πρωθυπουργό, από αυτόν που έκανες φίλο σου, από αυτόν που έκανες σύντροφό σου! Μην παραπονιέσαι και μην θυμώνεις επειδή κάποιος σε κορόιδεψε… δεν φταίει αυτός!

Εσύ φταις βλάκα μου, που διάλεξες ένα «βολικό ψέμα» να στολίσει την εικονική σου πραγματικότητα!

 

Advertisements