31_big

Ζούσα σε μία άρνηση… Δεν ξέρω γιατί, αλλά αυτό το μαγαζί κάτι μου έκανε. Θες οι διαφημίσεις, θες όλες αυτές οι ιστορίες που άκουγα από μικρογονείς που πήγαν με τα παιδάκια τους και έφτυσαν το γάλα της μάνας τους, θες η ηλίθια λογική του «σιγά μην πάω εγώ στο γυφτομάγαζο»…

Κάτι όμως μέσα μου με έτρωγε… «Δεν μπορεί» έλεγα, «να μην έχω πάει ποτέ στα Jumbo»…

Κάτι η περιέργεια, κάτι η «άγνοια κινδύνου», κάτι ότι τα παιδιά μου είναι μεγάλα και η βαφτιστήρα μου πιο επιλεκτική, την πήρα την απόφαση…

Το αποφάσισα γρήγορα-γρήγορα (ήμουν και σε άδεια), δεν φυσούσε (άρα καμία τύχη για σερφάκι), βαριόμουνα και είχα χρόνο, όχι να σκοτώσω, αλλά να «δολοφονήσω» (που νάξερα ο βλάκας…)

Μια και δυό λοιπόν, καφέ, κλειδιά, κινητό, ελάχιστα λεφτά (υποσχέθηκα στον εαυτό μου ότι δεν θα πλησίαζα ταμείο ξέροντας τι θα γίνεται) και το ταξίδι ξεκίνησε με προορισμό τη «χώρα» του Jumbo Αλίμου!

Πήγα πρωί νομίζοντας ο βλάκας ότι Παρασκευή και πρωί ο κόσμος θα ήταν ελεγχόμενος…

Το πρώτο σοκ ήρθε όταν βρήκα να παρκάρω 4 στενά πιο πάνω από το μαγαζί… Και το μαγαζί; Θηριώδες!

Πήρα λοιπόν ανάσα και μπήκα στο… Jumanji! Συγγνώμη, στο Jumbo εννούσα.

Και μπορεί έξω να είχε έναν συμπαθητικό ήλιο και ζέστη, μέσα είχε δροσιά… και χρώματα! Άπειρα χρώματα! Και κόσμο, πάααααααααααααρα πολύ κόσμο… Μικρούς, μεγάλους, πολύ μικρούς, πολύ μεγάλους και μια βοή, λες και είχε γίνει πραξικόπημα και όλοι είχαν πάει να πάρουν προμήθειες για την επερχόμενη κατοχή!

Αλήθεια σου λέω… Δεν μπορούσα να πιστέψω! Πέρασα μία πόρτα και ξαφνικά δεν ήξερα αν βρέθηκα στο Jumanji, στο Hogwarts School του Harry Potter, στη Gotham City του Batman, στην Nederland του Peter Pan ή στη Μέση-Γη του Tolkien!

Ήταν πολύ αργά για να γυρίσω και να φύγω… Η αλήθεια είναι ότι αν ήμουν αγοραφοβικός θα με είχε πάρει το 166! Και ναι –πίστεψέ με- ΕΠΡΕΠΕ να εξερευνήσω αυτόν τον καινούργιο κόσμο που ανοίχτηκε μπροστά μου!

Ξεκίνησα την εξερεύνησή μου σαν χαμένος, περπατώντας στα «χρωματιστά μονοπάτια», σαν να ήμουν μόνος μου… Ξαφνικά η βοή χάθηκα, τα χρώματα έγιναν εκτυφλωτικά και έβλεπα και άκουγα μόνο στο σημείο που κοιτούσα!

Όλες οι φυλές του κόσμου, όλες οι ηλικίες, όλες οι συμπεριφορές… Μεγάλοι, μικροί, επιθετικοί, υπομονετικοί, καλόβολοι, πλούσιοι, φτωχοί, μόνοι, ζευγαρωμένοι, απελπισμένοι, χαρούμενοι…

Και παιδάκια! Άπειρα παιδάκια, έτοιμα να «λεηλατήσουν» τους πάγκους με τις πολύχρωμες μαλακιούλες αγνοώντας επιδεικτικά τους «συνοδούς» τους, ορμώντας με απαράμιλλο θάρρος στο πρώτο «αντικείμενο του πόθου τους», που μπορεί να ήταν μία ξύστρα, ένα μολύβι ένα παιχνιδάκι που κόστιζε κάτι λιγότερο από μισό ευρώ!

Ήταν όμως το αντικείμενο του πόθου τους, ήταν αυτό που είχαν αποφασίσει ότι θα το αποκτούσαν έστω και αν αυτό θα σήμαινε «τιμωρία»… Ζήλεψα το θάρρος τους και λυπήθηκε τους γονείς τους!

Όχι όλους… Γιατί κάποιοι ξεκινούσαν την τιμωρία επιτόπου, απειλώντας και τραβώντας τα «βίαια» μακριά από το «αντικείμενο», ενώ κάποιοι άλλοι με απέραντη υπομονή εξηγούσαν γλυκά γιατί πρέπει να ξεχάσουν (προσωρινά) τον «έρωτα» του μισού ευρώ, επιστρατεύοντας ότι επιχείρημα και όποια δελεαστική διαπραγμάτευση είχαν μάθει, από τα ταξίδια τους στη συγκεκριμένη «χώρα»!

Παρακολουθούσα άφωνος, εντυπωσιασμένος και ανακουφισμένος που τα παιδιά μου είναι πολύ μεγάλα και που η βαφτιστήρα μου έχει γονείς και μάλιστα υπέροχους! Ήμουν βέβαιος ότι δεν θα μπορούσα να αντιμετωπίσω τέτοιες καταστάσεις όπως επίσης ότι αν έπρεπε να τις αντιμετωπίσω, το βέβαιο είναι ότι θα είχα δημιουργήσει δυό τρία κωλόπαιδα και θα είχα καταστραφεί οικονομικά!

Παρακολούθησα επίσης άφωνος την κατηγορία «άγνοια κινδύνου»…

Αυτή η κατηγορία αποτελείται –κατά κύριο λόγο- από φρεσκομπαμπάδες, οι οποίοι αποφάσισαν να ακολουθήσουν την φρεσκομαμά και το (ή «τα») παιδάκια τους στην πρώτη αγορά σχολικών! Υπέροχη στιγμή για έναν γονιό, μοναδική στιγμή για ένα παιδάκι 6 χρονών! Και όπως πάντα, το «μοναδικό» κερδίζει κατά κράτος το «υπέροχο»!

Το 6χρονο παιδάκι γίνεται μία «φονική» μηχανή, ο φρεσκομπαμπάς γίνεται «χαζομπαμπάς» χτυπημένος από τον αιφνιδιασμό και η φρεσκομαμά γίνεται «The last frontier» έτοιμη να υπερασπιστεί τον «Πύργο» της ακόμα και με το… αίμα της!

Άνιση μάχη… Το 6χρονο αδίστακτο! Ο χαζομπαμπάς και η χαζομαμά γεμάτοι συναίσθημα (ξέρω τι σου λέω, έτσι είναι, πίστεψέ με) και το αποτέλεσμα απολύτως προβλέψιμο:

9 στις 10 ο 6χρονος είναι νικητής και τροπαιούχος!

Α! Υπάρχει και μία άλλη φυλή… Αυτή των «προγόνων» κοινώς… παππουδογιαγιάδων! Εκεί ούτε συζήτηση! Ο 6χρονος/η τους τρώει για… πρωινό! Η επιθυμία του διαταγή χωρίς να κουνήσει το δαχτυλάκι του… Ένα βλέμμα αρκεί και η ματιά του διαταγή, με μία συμφωνία: «Μην το πούμε στη μαμά, γιατί θα μας σκοτώσει»! Και η διαπραγμάτευση λήγει με καθολική επικράτηση του 6χρονου…

Έπιασα τον εαυτό μου να χαμογελάει σαν βλάκας και στα μάτια μου να φαίνεται αυτό το «θέλω κι αυτό κι αυτό κι αυτό…»! Έπιασα τον εαυτό μου να ψάχνει όλα τα μονοπάτια, να πιάνει όλα τα πολύχρωμα προϊόντα, έστω και αν ήταν παντελώς άχρηστα!

Ναι δεν μπορούσα να αποφασίσω σε ποιά χώρα βρέθηκα… Το βέβαιο ήταν, ότι εξερευνούσα έναν «άλλο κόσμο» που τόσα χρόνια αρνιόμουν πεισματικά ότι υπήρχε! Και ευχαριστούσα την βαρεμάρα μου που τον ανακάλυψα έστω και αργά!

Πρέπει να είχαν περάσει δύο ώρες «πεζοπορία» σε δύσβατα μονοπάτια με άπειρα εμπόδια, μεγάλα, μικρά, αδύνατα, χοντρά, ψηλά κοντά αλλά τελικά τα κατάφερα! Είδα μακριά στον ορίζοντα να ξεπροβάλλουν τα… ταμεία!

Εκεί που οι επικές μάχες που ξέραμε μέχρι τώρα ωχριούσαν… Εκεί που οι ήρωες του Λεωνίδα δεν πιάνουν μπάζα μπροστά στα νεαρά κοριτσάκια-ταμίες που έχουν να αντιμετωπίσουν τα πάντα:

Γονείς αγενείς και κουρασμένους, άλλους που προσπαθούν να «κόψουν δρόμο» εισπράττοντας το βρίσιμο της ουράς, κάποιους που βρέθηκαν στα πρόθυρα εγκεφαλικού γιατί δεν φαντάστηκαν ότι μισό-μισό ευρώ σου κάνει έναν τριψήφιο λογαριασμό, παιδάκια που έκαναν «ντου από παντού» και που ξαμολιόντουσαν στους διαδρόμους λεηλατώντας ότι έβρισκαν κοντά τους και πετώντας τα στο καρότσι, λες και έβαζε τρίποντο ο Διαμαντίδης το τελευταίο δευτερόλεπτο του αγώνα, αναγκάζοντας τη μαμά και τον μπαμπά να το αγοράσουν γιατί… ότι μπαίνει (στο ταμείο) δεν ξεβγαίνει!

Και εντέλει βρέθηκα στην έξοδο, έξω στη ζέστη και τον μουντό ήλιο του Σεπτεμβρίου και σε μία πραγματικότητα που απέχει παρασάγγες από αυτό που έζησα τις δυόμισι  προηγούμενες ώρες! Άναψα ένα τσιγάρο κάθισα στο πεζοδρόμιο και δεν ήξερα τι να πρωτοθαυμάσω… Τον mr. Jumbo, τους εργαζόμενους, τους ταμίες, τους γονείς τους παππουδογιαγιάδες ή τα παιδιά;

Όλους! Από σήμερα έχουν τον απέραντο θαυμασμό μου και την τεράστια εκτίμησή μου! Γιατί δεν θα μπορούσα ποτέ να συμμετάσχω ενεργά σε αυτό που έζησα και γιατί μου έφτιαξαν τη διάθεση με μοναδική ευκολία και τζάμπα!

Μπορείς να με πεις ότι θέλεις αλλά ένα έχω να πω:
Θες ψυχοθεραπεία; Μια βόλτα στα Jumbo, είναι εγγύηση και δέσμευση!

 

 

 

 

 

 

Advertisements