amor-beach-bw-couple-favim-com-1959602

Ξέρεις γιατί από παιδί θαύμαζα τον Μπάτμαν και δεν γύριζα ούτε να κοιτάξω τον Σούπερμαν; Να σου πω λοιπόν για να μπούμε σε κουβέντα…

Ήρθε από το πουθενά, με τη χωρίστρα του, τα γυαλάκια του, τον κρυπτονίτη του και μία απέραντη δειλία που από τη μία έλεγε «ναι σε όλα» αλλά από την άλλη, τον ανάγκαζε να βλέπει από μακριά την Λόις Λέην, να την ποθεί κρυφά και να την λιγουρεύεται… Για να την πλησιάσει ούτε κουβέντα!

Και έπρεπε να βγάλει τα γυαλιά, να βάλει το γελοίο κόκκινο βρακί πάνω από το μπλε κολάν (και την μπέρτα… μην ξεχνιόμαστε) για να της δείξει πόσο γαμάτος τύπος είναι, μπας και της κλέψει ένα βλέμμα -τύπου «ουαου»- χωρίς να σκεφτεί ότι αυτό το «ουαου», δεν ήταν τίποτα παραπάνω από «τι είναι αυτό το ωραίο πράμα που πετάει»!

Νομίζω ότι κατάλαβες σε ποιόν αναφέρομαι…
Όμως η αλήθεια είναι ότι όταν έβγαζε τα γελοία αποκριάτικα ήταν «καλό παιδί»! Ακίνδυνος και προβλέψιμος (μεταξύ μας καλύτερα να με πεις μαλάκα παρά «καλό» παιδί)…

Ο άλλος, είναι επιχειρηματίας, ορφανός, μοναχικός και πάμπλουτος… Λατρεύει τις γυναίκες, (τις οποίες πολιορκεί και φλερτάρει μέχρι θανάτου, έστω και αν «φάει πόρτα»), τα ωραία σπίτια και τα γρήγορα αυτοκίνητα!

Δεν είναι όμως για χόρταση και σίγουρα είναι για «περιορισμένες εμφανίσεις». Εμφανίζεται από το πουθενά, εξαφανίζεται με τον ίδιο τρόπο, και μπορεί το βράδυ να νομίζεις ότι κοιμάται δίπλα σου, αλλά το πρωί να τον δεις μελανιασμένο και μέσα στα αίματα…

Δεν θα σου πει που ήταν, γιατί δεν χρειάζεται το δικό σου «ουαου»… Και πάντα θα αναρωτιέσαι «μα τι είναι αυτός ο τύπος..;»!

Νομίζω ότι κατάλαβες σε ποιόν αναφέρομαι… Αυτό που δεν έχεις καταλάβει και αναρωτιέσαι ακόμα και τώρα είναι αν αυτός ο γοητευτικός τύπος ( wp.me/p2Gavq-bR εδώ μπορείς να διαβάσεις για τους γοητευτικούς ανθρώπους και να καταλάβεις τι εννοώ) είναι «κακό παιδί»…

Και κοιτάς το ταβάνι και περιμένεις να σου απαντήσει (το ταβάνι): «καλό παιδί ή κακό παιδί»; νομίζοντας ότι εσύ είσαι αμέτοχη σε όλη αυτή τη «συνωμοσία του σύμπαντος» που σου στέλνει τα «κακά» παιδιά, για να τα κάνεις «καλά» παιδιά (σύμφωνα με τα δεδομένα του… περιβάλλοντός σου) και μετά να το μετανιώσεις πικρά!
Και ξέρεις βλάκα μου, τι θα σου απαντούσα (αν ήμουνα το ταβάνι); «τα καλά παιδιά δεν πάνε ούτε στο παράδεισο, ενώ τα κακά (σε) πάνε παντού, αν όμως τα αφήσεις»!

Διάβασα πολύ προσεκτικά τη «διατριβή σου» και όσο διάβαζα τόσο χαμογελούσα… Ναι! τα λες πολύ ωραία και… δύο δίκια τα έχεις. Όμως βλάκα μου, έχεις παραβλέψει τα βασικά, τα θεμελιώδη…

Θα στα βάλω σε «μια μούντζα» τίτλους και μετά αν δεν βαριέσαι, διάβασε και την δική μου «διατριβή» για τις γυναίκες (που λατρεύω και θαυμάζω απεριόριστα)!

1. Οι σχέσεις σας είναι σαν δημοσκόπηση
2.Ψάχνετε το «άλλο μισό»
3.Το «καλό» παιδί είναι ντεκοράκι… το «κακό» είναι ολόκληρη η εικόνα!
4.Τα «καλά» παιδιά δεν είναι διαθέσιμα γιατί απλά είναι… βολικά!
            Τελευταίο και σημαντικότερο…
5.Η γυναίκα είναι έμπνευση… εσύ είσαι;
… ή για να στο πω αλλιώς «picture this…» αυτή είναι η καταστροφή σου!

Αν λοιπόν προβληματίστηκες, πολύ χαίρομαι! Αν ξέρεις τις απαντήσεις, τότε μην μπεις στον κόπο να διαβάσεις. Αν πάλι όχι και έχεις όρεξη για διάβασμα πάμε παρακάτω…

Σχέση όχι δημοσκόπηση…

Ταλαιπωρήθηκες, οκ… Μάπα το καρπούζι, οκ! Σου βγήκε λίγο μαλάκας (μεταξύ μας όλοι οι άντρες είναι λίγο μαλάκες) κυλίστηκες στα πατώματα, έγινες λιώμα (για τον μαλάκα) με τις φίλες σου και έβαλες πρότυπα και στόχους… να αρέσει στο «περιβάλλον» σου και να πληροί τις προδιαγραφές… Μάλλον μπερδεύτηκες και αντί για σχέση κάνεις δημοσκόπηση! Και εκτός από δημοσκόπηση τον έχεις και για μέτρο σύγκρισης, δηλαδή «πόσο περισσότερο ή πόσο λιγότερο μαλάκας είναι από τον προηγούμενο»…

Και ο νέος μαλάκας γίνεται «καλό παιδί» κατά παραγγελία, μπας και σε πλησιάσει γιατί μετά τον τελευταίο μαλάκα έχεις γίνει «μπιτσάρα» και κάποια στιογμή τα καταφέρνει και κάποια στιγμή αγανακτεί (διότι τον έχεις ευνουχίσει) και πάμε πάλι από την αρχή, σε αναζήτηση του νέου «καλού μαλάκα»!

Μα τι να το κάνεις το άλλο μισό;

Και ψάχνεις με μανία το άλλο σου μισό… Μα είσαι με τα καλά σου; Τόσο χαμηλά είναι η αυτοεκτίμησή σου; Είσαι 50%; Και το άλλο 50 τι έγινε; Και άντε και χάθηκε; Θα το βρεις στον άντρα των ονείρων σου;

Να το, το λάθος βλάκα μου… «Των ονείρων σου» που σημαίνει καμία επαφή με την πραγματικότητα! Και επειδή το «όνειρο» το τραβάει ο οργανισμός σου παίρνεις το παιδί και το κάνεις «καλό παιδί» για να ταιριάζει στην τελειότητα (στο «7» οι απαντήσεις στις απορίες που –σίγουρα- έχεις)

Ντεκοράκι στο σαλόνι σου

Μανούλα έχει και ενδεχομένως του λέει «πάρε ζακέτα γιατί θα κρυώσεις…»! Τελικά θες έναν άντρα να ταιριάζει στη δημοσκόπηση (που λέγαμε) και στο «όνειρο», ή σε κάτι τις άλλο ανδροειδές!

Και αντί να βρεις -και να διατηρήσεις- αυτό με το οποίο θα περνάς καλά, θα σου σπάει τα νεύρα, θα κάνετε παρέα σαχλαμάρες, απρόβλεπτο σεξ και ομηρικούς καυγάδες, μόλις το βρείς προσπαθείς με μανία να το κάνεις «καλό παιδί» για να ταιριάζει στα πρότυπα, δηλαδή στο «ντεκοράκι» πολλαπλών χρήσεων, που έχεις εσύ στο μυαλό σου;

Το «βολικό» δεν είναι… διαθέσιμο!

Και ποιος σου είπε εσένα ότι τα «καλά» παιδιά είναι διαθέσιμα…
Λάθος, μέγα λάθος! Για να σε δώ να πας στο σουβλατζίδικο του «Γιώργου» και άμα βρεις τραπέζι να με φτύσεις! Τα φτηνά και τα γρήγορα έχουν πέραση και ευρεία κατανάλωση! Για πήγαινε, ας πούμε, στη «Σπονδή»… Αν το αντέχει η τσέπη σου θα βρεις τραπέζι! Στο τέλος θα το πληρώσεις πανάκριβα, αλλά χαλάλι… (Α! και εκεί δεν θα πεις στον σεφ «βάλε στη σως λίγο λεμόνι παραπάνω να ταιριάζει στη γεύση μου», γιατί έχασες την ουσία μανταμίτσα μου!)

Έτσι είναι… Ο «καλός» είναι πιασμένος, γιατί εξυπηρετεί ανάγκες. Είναι… εύπεπτος και γι’ αυτό δεν είναι διαθέσιμος… πρόλαβαν άλλες (αυτές που ψάχνουν το ντεκοράκι, ντε)! Και αν είναι διαθέσιμος, τότε έχεις μεγάλη πιθανότητα να μη σου αρέσει, γιατί άλλαξες τη συνταγή, με λίγο… λεμόνι παραπάνω!

«Picture this…»

Η καταστροφή σε ένα «picture»… (συνήθως όχι δικό σου, αλλά των άλλων!)

Έτσι είναι όσο και αν δεν θες να το παραδεχτείς… Η ζωή σου ολόκληρη ένα «κάδρο»! «Picture this…» και με λίγα λόγια έχεις φτιάξει ένα κάδρο και μέσα σε αυτό βάζεις ότι θές, όποτε το θες, όπως το έχεις φανταστεί…

Η Μπάρμπι είναι κουκλάρα, ξανθιά με ωραία ρούχα, ο Τζον μπόι (ή όπως τον λένε) θεληματικό πηγούνι και «six pack», σχολείο, μπαλέτο, ξένη γλώσσα, καριέρα, κοινωνική αποδοχή,γάμος, παιδιά, σωστό «tree of life»…

Και μέχρι εδώ κανένα πρόβλημα! Μακάρι να τα πετύχεις όλα… Αυτός όμως ο δύσμοιρος εν δυνάμει σύντροφος (δοκιμαστικός γκόμενος δηλαδή) γιατί πρέπει πρώτα να αποδείξει ότι «ταιριάζει» στο δικός σου «picture this…», στο δικό σου «κάδρο»;

Μήπως γιατί εσύ του επιβάλλεις να είναι το «καλό παιδί» για να ταιριάξει στην «εικόνα» αλλά κοιτάς και γύρω-γύρω για να βρεις όχι το «κακό παιδί» αλλά το «φυσιολογικό» παιδί που θα καλύψει τα άλλα «θέλω» σου και τη δεδομένη στιγμή θα σου επιτρέψει να βιώσεις το δράμα σου με μεγαλοπρέπεια;

Έλα τώρα… και εσύ και εγώ ξέρουμε ότι όλες οι γυναίκες κρύβεται μέσα σας μία «drama queen» και λιώνετε στην ανάγκη να το δείξετε!

Η γυναίκα είναι «έμπνευση» βλάκα μου και για το καλό και για το κακό! Εσύ είσαι «έμπνευση», ή μήπως είσαι λίγο ινστρούχτορας-ντεκορατέρ;

Λες ότι έχεις μαλακομαγνήτη (ή καλομαγνήτη, όπως θες πέστο)… Όπως τα λες θα συμφωνήσω και ξέρεις γιατί; Γιατί μπορεί και εσύ να είσαι «κακό παιδί» αλλά το φωνάζεις ότι το θες το «ντεκοράκι» για το «picture this…»! Γιατί έχεις ξεχάσει ότι είσαι «έμπνευση» και κυνηγάς και εσύ το «όνειρο», ίσως όχι το δικό σου αλλά του lifestyle που έχεις επιλέξει…

Και για πες μου κάτι: ποιος σου ζήτησε να γίνεις μαμά, μητέρα Τερέζα, ή Ρομπέν των ανδρών; Και γιατί να αλλάξεις αυτό που εσύ λες «κακό παιδί» (άσε που δεν κατάλαβα που βλέπεις το «κακό» σε όλα αυτά που έγραψες);

Και όχι μόνο αυτό… Η διατριβή σου έχει «καλό» και «κακό»! Αναρωτήθηκες ποτέ, τι είναι το καλό και το κακό; Μήπως έχεις μπερδέψει το «καλό» με το «βολικό» και το «κακό» με το «φυσιολογικό»;

Και ξέρεις από μια ηλικία και μετά δεν υπάρχει πια «καλό» και «κακό»… Υπάρχει «θέλω» και «δεν θέλω», «μ’ αρέσει» και «δεν μ’ αρέσει»!

Να κλείσω; Ναι! Ας κλείσω…
Στην κάτω-κάτω γραμμή, εσύ φταις βλάκα μου! Γιατί απλά μετατρέπεις το «όπως θέλεις» σε «βολικά καλό»… και «σκας στον τοίχο με 200»!
Όπου ο «τοίχος» δεν είναι τίποτα παραπάνω από αυτό το πραγματικά «κακό» που και δεν σου αξίζει και –στην τελική- δεν έχει καμία σχέση με αυτό που πραγματικά θέλεις!

Κοίτα να δεις, που για να σου πω
«εσείς φταίτε» έπρεπε να γράψω
περίπου 1.300 λέξεις! Φρίκη…

Υ.Γ.
Γράφω σε πρώτο πρόσωπο, αλλά -όπως και να το κάνουμε- το «εσύ» περιέχει μία στρατιά υπέροχων θηλυκών, που χάσανε το δρόμο ψάχνοντας «the picture» και χάνοντας «the big picture»!

Advertisements