1

Έμεινα ώρα πολύ, με τα χέρια μου μαυρισμένα από τη μουτζούρα που αφήνουν τα «σκάρτα» της εφημερίδας στο πιεστήριο…

Και χαμογελούσα (εγώ ο σιχασιάρης που έχω ένα θέμα με την καθαριότητα) γιατί για πρώτη φορά είχα διαβάσει στην εφημερίδα -τότε πριν από πολλά πολλά χρόνια- «Ρεπορτάζ: Ίων Παπαδάκης»…

Είναι μια στιγμή που δεν ξέρεις πως νιώθεις… Κάτι σαν Σταυροφόρος, Μπάτμαν, Ιππότης της Αποκαλύψεως! Το βέβαιο είναι πως, ότι και αν επιλέξεις, σίγουρα θα νιώσεις (ρομαντικά) υπερήρωας, εξουθενωμένος μεν, αλλά ήσυχος γιατί για μια ακόμη φορά έσωσες τον κόσμο! Και όσα χρόνια και αν περάσουν, η αίσθηση παραμένει ίδια, στα δύσκολα και στα εύκολα, στα δυσάρεστα και τα ευχάριστα, στην επιτυχία και την αποτυχία…

Και πίστεψέ με, τα δύσκολα είναι περισσότερα από τα εύκολα!

Γιατί ο μαγικός κόσμος του υπερήρωα (αυτόν που έφτιαξες στα πρώτα σου βήματα), είναι μοναχικός και τις περισσότερες φορές πολύ διαφορετικός από τον πραγματικό κόσμο που ζεις μέσα στις εφημερίδες!

Και προσπαθείς αυτόν τον μαγικό κόσμο να τον διατηρήσεις με νύχια και με δόντια!

Η εφημερίδα σου γίνεται το φρούριο σου, οι συνάδελφοι σου συμπολεμιστές σου (κάτι σαν τους Σωματοφύλακες) ο διευθυντής σου αυτός στον οποίο ορκίζεσαι πίστη και αφοσίωση (τουλάχιστον αυτό συνέβαινε κάποτε), ο εκδότης σου μία αφηρημένη έννοια –κάτι σαν τον αυτοκράτορα που ζει απομονωμένος στην «απαγορευμένη πόλη»- και το μολύβι σου «υγρό πυρ» που θα απωθήσει τους εχθρούς και τους άπιστους…

Και έρχονται κάποιες στιγμές που ο αυτοκράτορας μπορεί να σε προδώσει, που το φρούριο μπορεί να πέσει, που κάποιοι από τους Σωματοφύλακες μπορεί να διωχθούν από τη φρουρά του «αυτοκράτορα» ή να πέσουν μαζί με το φρούριο…

«Μικροί οδυνηροί θάνατοι» και ας έμεινες εσύ ζωντανός και όρθιος, ίσως από τύχη, ή γιατί κάποιοι άλλοι «έπεσαν» για να σωθείς εσύ (σίγουρα θα έρθει και η σειρά σου να κάνεις και εσύ το ίδιο έστω και αν δεν τον μάθεις ποτέ)!

Και αν αναγκάστηκες να αφήσεις το «φρούριο» πάντα θα κοιτάς πίσω σου με νοσταλγία αλλά και χαρά που το κράτησες ζωντανό όσο περνούσε από το χέρι σου…

Όχι! Μην σου πει κάποιος ότι οι δημοσιογράφοι είναι «άγιοι Σταυροφόροι»! Καθάρματα είμαστε, με κακίες, πίκρες, αλαζονεία και εκδικητικότητα… Όμως κάτι γίνεται την τελευταία στιγμή (λες και κάτι έχει το νερό που πίνουμε) και αφήνουμε πίσω όλα αυτά τα άγρια συναισθήματα και απλά θυμόμαστε με νοσταλγία (και λίγη πίκρα) το «φρούριο» που αφήνουμε πίσω μας και θυμόμαστε μόνο τα καλά, τα δύσκολα, όσο και αν μας έχει πικράνει επειδή ο αυτοκράτορας μας «θυσίασε» σε έναν «πόλεμο» που –σίγουρα- δεν ήξερε πώς να κερδίσει…

Και να σου πω και κάτι… Όσο πιο γρήγορα καταλάβεις ότι «τα πάντα έχουν ημερομηνία λήξης» τόσο πιο γρήγορα θα ξανασηκωθείς όταν θα σε ρίξουν κάτω!

Γιατί η δόξα, η ένταση, η πίεση κρατάει όσο και το πρωτοσέλιδο… και από εκεί και μετά πρέπει να είσαι έτοιμος για την επόμενη «ένταση» και ίσως, για την επόμενη «καταστροφή»!

Και αυτή τη στιγμή της «έντασης» τα θυμάσαι όλα, τα συγχωρείς όλα, τα ωραιοποιείς όλα και είσαι έτοιμος να θυσιάσεις πολλά -μα πάρα πολλά, πίστεψέ με- για να της κάνεις τα χατίρια, για να γυρίζει η σκέψη σου γύρω της, γιατί η εφημερίδα είναι οικογένειά σου και θα την υπερασπιστείς όσα λάθη και αν κάνει, όσο και αν σε πληγώσει…

Αν ήξερα από ποδόσφαιρο (που δεν ξέρω) θα έλεγα ότι ο ποδοσφαιριστής δεν αγωνίζεται για τον πρόεδρο, αλλά για τη φανέλα! Το ίδιο κάνει και ο δημοσιογράφος… Δεν πολεμάει για τον εκδότη, αλλά για το πρωτοσέλιδο!

Ή τουλάχιστον έτσι θέλω να πιστεύω για να συγχωρώ λάθη και αχαριστίες, να αντέχω «ξαφνικούς θανάτους» και «συνειδητές προδοσίες» ώστε κάθε «τέλος εποχής» να είναι μία προετοιμασία για την επόμενη!

Ναι! Σε κάθε «τέλος εποχής», αφήνεις ένα κομμάτι της ψυχής σου, γιατί έτσι πρέπει να κάνεις… Γιατί η εφημερίδα είναι «ιδέα» και οι ιδέες θέλουν ψυχή, όχι μυαλό!

 

Advertisements