7b90fc95fe07f3c54736f6c67f1b1d15

Έχουν περάσει τόσα χρόνια από τότε… Όμως, όσο βουτηγμένος και αν είσαι στη «ζωή που περνά και χάνεται» (που λέει και το τραγούδι), κάποιες στιγμές δεν χάνονται ποτέ!

Ναι! είναι τα χρόνια της αθωότητας, είναι οι στιγμές της αθωότητας, που έζησες με φίλους, συμμαθητές, «συνένοχους» στα μικρά καθημερινά εγκλήματα μιας αθώας εποχής… Και έρχεται κάποια στιγμή που ακούς αυτό το «θυμάσαι τότε…» και σηκώνεται η αυλαία για να παρακολουθήσεις ένα έργο που έζησες και που κάποιες φίλες σου αποφάσισαν να σου θυμίσουν…

Και ανακαλύπτεις πόσα πράγματα είχες ξεχάσει που δεν έπρεπε, πόσο απλά πράγματα σε έκαναν χαρούμενο τότε, πόση αγνότητα έκρυβαν οι αλητείες σου, οι έρωτές σου, ακόμα και οι μικρές επαναστάσεις σου…

Μία ταπετσαρία που αποφάσισες να ξεκολλήσεις από τον τοίχο της φίλης σου το Σαββατοκύριακο που έλειπαν οι γονείς της, ένα φλερτ που έληξε άδοξα γιατί το «αντικείμενο του πόθου σου» σε κόλλησε ιλαρά κάπου εκεί στα 17, ένα Σαββατοκύριακο στη Χαλκίδα όπου το είδες σαν ευκαιρία για να βρεθείς κοντά στο κορίτσι που σου άρεσε, μία εκδρομή που δεν θυμάσαι που είχες πάει αλλά θυμάσαι ότι είχες περάσει υπέροχα…

Και μετά από άπειρα χρόνια, βλέπεις αυτές τις φίλες σου και νιώθεις τη σπρωξιά που σου έδωσαν για να «βουτήξεις» στην αθωότητα εκείνης της εποχής! Και όσο τις κοιτάς τόσο καταλαβαίνεις ότι τίποτα, μα τίποτα δεν έχει αλλάξει…

Και το «σα να μην πέρασε μια μέρα» είναι τόσο αληθινό, που σε κάνει να χαμογελάς θέλοντας να μιλήσεις, να μάθεις, να θυμηθείς και να ξαναζήσεις το χαμένο χρόνο επιστρέφοντας στα «χρόνια της αθωότητας» έστω και για λίγες ώρες…

Και κάθε τόσο ακούς και ψιθυρίζεις αυτό το «ήταν τόσο ωραία τότε…» και χαμογελάς πονηρά…

Χαμογελάς μνημονεύοντας, ανθρώπους, γεγονότα και μικρές επαναστάσεις που τότε φάνταζαν τεράστια επιτεύγματα απέναντι στο «αστικό» κατεστημένο το οποίο εκπροσωπούσες επάξια (έστω και αν τότε δεν ήθελες να το παραδεχτείς)…

Και προσπαθείς να διηγηθείς και να ακούσεις για μία ζωή ολόκληρη ζωή που πέρασε, με ανθρώπους που μπορεί να μην είδες για πολλές δεκαετίες αλλά πάντα έχουν μία ξεχωριστή θέση μέσα στην καρδιά σου… Και συζητάς για τα παιδιά σας, -που πάνω κάτω είναι στην ίδια ηλικία-, εξιστορείς ευχάριστες στιγμές, δυσάρεστες στιγμές, αστείες στιγμές, νιώθοντας ότι διηγείσαι και ακούς τι συνέβη στη ζωή σου την προηγούμενη εβδομάδα…

Ναι! Τα «χρόνια της αθωότητας» είναι ανεκτίμητα και είμαι τυχερός που τα έζησα και που κάποια πολυαγαπημένα μου πρόσωπα, μου τα θύμισαν…

Γι’ αυτό, αν αυτά τα χρόνια (όσο μακρινά και ανούσια και αν φαντάζουν) σου… χτυπήσουν την πόρτα, μην κάνεις πως δεν ακούς! Άνοιξέ την και θα με θυμηθείς…

Μερόπη και Ελένη, σας ευχαριστώ τόσο πολύ…

Advertisements