hqdefault

Φαντάσου ένα παιδί που ξαφνικά αλλάζει σχολείο… Έρχεται από μια άλλη γειτονιά, όπου όλα εκεί είναι διαφορετικά!

Οι «παλιοί» τον περιεργάζονται… «Ποιος είναι αυτός ο πιτσιρικάς;», «από πού έρχεται;»… Και το παιδί όμως έχει τις απορίες του! Θέλει να γίνει αποδεκτός αλλά και διαφορετικός! Άλλωστε δεν μπορεί να τα βάλει με τους «παλιούς»…

Και ξέρεις γιατί; Γιατί είναι μικρούλης, δεν έχει σκίσει τα γόνατά του, δεν έχει κυλιστεί στις λάσπες, ούτε έχει τσακωθεί με τους φίλους του (από εκείνη την άλλη γειτονιά)! Ήταν πάντα το παιδί του 15μελούς, προστατευμένος από τον μπαμπά και τη μαμά…

Ωραίο παιδί, δε λέω… Με το μαλλάκι του, το μηχανάκι του, το ωραίο του χαμόγελο. Τίποτα δεν του έλειπε. Αυτό όμως που του έλειπε ήταν η «διαφορά»… Και αυτή τη διαφορά αποφάσισε να την κατακτήσει με κάθε τρόπο!

Και αν χρειαζόταν να πει ψέματα, θα το έκανε… Και αν χρειαζόταν να μεταμορφωθεί σαν τον χαμαιλέοντα, θα το έκανε… Ότι χρειαζόταν για να κερδίσει τη «διαφορά» θα το έκανε «και μετά βλέπουμε»!

Και σε μια εποχή που ο Κωνσταντίνος, ο Αντρέας, ο Χαρίλαος, ο Λεωνίδας και τα άλλα παιδιά κυριαρχούσαν, αφήνοντας το στίγμα τους στο σχολείο, ο Αλέξης διάλεξε το «απέναντι»!

Και ξέρεις πως το κατάφερε; Δεν πλησίασε τους παλιούς… Πλησίασε τα παιδιά, που ήταν λίγο στην «απ’ έξω», λίγο στο περιθώριο και τους έκανε φίλους! Έξυπνο, δε λέω… Και σιγά σιγά μάζεψε γύρω του, όχι τους έξυπνους αλλά τους στερημένους. Και τους έδωσε σκοπό και στόχο!

Και σιγά σιγά κατέκτησε το 15μελές, κατέκτησε την τάξη και μετά το σχολείο… Γιατί ήταν το «καινούργιο», ήταν η «διαφορά»… Γιατί ο Κωνσταντίνος, ο Αντρέας, ο Χαρίλαος, ο Λεωνίδας και τα άλλα παιδιά, είχαν βάλει για πολύ καιρό τους στερημένους στην άκρη και «έπαιζαν» σα να ήταν δικό τους το σχολείο…

Έτσι ο Αλέξης τους έδωσε σκοπό να βγούνε μπροστά και στόχο να κερδίσουν το σχολείο!

Σιγά το δύσκολο… Δώσε στον στερημένο αυτό που του λείπει και θα έρθει από πίσω σου όπως τα πρόβατα ακολουθούν το κριάρι ακόμα και στον γκρεμό. Δώστου και λίγη εξουσία και θα πιστέψει ότι μπορεί να κατακτήσει τον κόσμο!

Και η παρέα των… στερημένων μεγαλώνει με τα χρόνια και τα θυμωμένα παιδιά του σχολείου  «βλέπουν» στον Αλέξη και την παρέα του τη «διαφορά»… Αλήθεια όμως, την βλέπουν ή απλά έχουν ανάγκη από ένα διαφορετικό ψέμα, μία διαφορετική αυταπάτη;

Τι κι αν δεν καταλαβαίνουν το ψέμα, τι κι αν η αυταπάτη είναι «γλυκειά»;

Ο Αλέξης πέτυχε τον σκοπό του και τώρα έφτασε στο «και μετά βλέπουμε»… Έφτασε γρήγορα, τόσο γρήγορα που δεν το φανταζόταν!

«Μα καλά» αναρωτιόταν… «ήταν τόσο εύκολο;»… Ναι! ήταν, γιατί ο διψασμένος άνθρωπος στην έρημο, σκύβει και «πίνει» την άμμο, γιατί απλά δεν μπορεί να καταλάβει τη διαφορά από το νερό!

Και το ένα ψέμα, φέρνει το άλλο και ανακαλύπτει ότι η «διαφορά», δεν είναι απλά μία λέξη! Είναι μία δύσκολη, κουραστική, ηρωική και επικίνδυνη διαδικασία… Και ό μικρός Αλέξης δεν έχει μάθει να κουράζεται, δεν έχει μάθει να κάνει ηρωικά πράγματα, ούτε να σηκώνει το κόστος του «επικίνδυνου»!

Και έτσι ο Κωνσταντίνος, ο Αντρέας, ο Χαρίλαος, ο Λεωνίδας και τα άλλα παιδιά γίνονται μέρος της αυταπάτης, αλλά και της απάτης! Και εκμεταλλεύεται τους στερημένους, και εκμεταλλεύεται τους συμμαθητές του και την εμπιστοσύνη που του έδειξαν… Και εκμεταλλεύεται ότι στον δρόμο που τους οδήγησε δεν μπορούν να κάνουν κάτι άλλο…

Και ελπίζει ότι θα την σκαπουλάρει, όπως το έχει καταφέρει μέχρι τώρα.
Και μετά… βλέπουμε!

Το τέλος αυτής της ιστορίας μπορεί
να το γράψει ο καθένας όπως θέλει…

Advertisements