16744253-thumb-large

Ένιωσα ότι ήμουν θεατής σε ένα συζυγικό καυγά… Όπου οι δύο σύζυγοι αποφάσισαν να «αναμετρηθούν», όχι για να διορθώσουν τα λάθη τους, αλλά για να βγάλουν τα μάτια τους με «τρόπαιο» τα παιδιά, που -για μία ακόμη φορά- παρακολούθησαν έναν καυγά με μόνο αποτέλεσμα ο ένας να κοιμηθεί στο κρεβάτι και ο άλλος στον καναπέ…

Και τώρα που «έκατσε η σκόνη» δεν μπορείς να κάνεις απολογισμό πολιτικής γιατί απλά δεν υπάρχει πολιτική… Ίσως –και αυτό είναι τελικά το ουσιώδες- το μόνο που μπορείς να κάνεις είναι απολογισμός ανθρώπων, προθέσεων και χαρακτήρων…

Δύο νέοι άνθρωποι αποφάσισαν να αναμετρηθούν σαν υστερικό ζευγαράκι, σαν  ψευτόμαγκες που βρέθηκαν έξω από τα νερά τους αλλά έπρεπε κάτι να πουν για να αποδείξουν (δεν ξέρω σε ποιον) ότι ο ένας είναι καλύτερος από τον άλλο…

Με τα αναγκαία χτυπήματα κάτω από τη μέση, με προσβλητικές εκφράσεις τόσο ο ένας προς τον άλλο όσο και προς το χώρο στον οποίο βρέθηκαν (Θεός ξέρει πως) και με επιχειρήματα τα οποία ελάχιστα αφορούσαν τόσο στο θέμα όσο και στο «μεγαλύτερο» ακροατήριο (εξαιρουμένων των «300» χειροκροτητών)!

Οι σκελετοί βγήκαν για μία ακόμη φορά από τις ντουλάπες και άρχισαν να κόβουν βόλτες μέσα στο Κοινοβούλιο υπό των ήχο των επευφημιών των «θεατών», οι μονομάχοι επέδειξαν για μία ακόμη φορά τον χειρότερό τους εαυτό και επί της ουσίας  τίποτα δεν άλλαξε διότι η αλαζονεία περισσεύει, αλλά η ικανότητα απουσιάζει!

Και όταν ο ένας με απέραντο θράσος και αλαζονεία χρησιμοποιεί την έκφραση «εγώ δεν δίνω λογαριασμό σε κανέναν» με όποιον τρόπο και αν το λέει και ο άλλος δηλώνει ότι «είσαι ψεύτης και εδώ πέρα δεν θα περάσουν οι μαγκιές σου» τότε αποδεικνύεται ότι το επίπεδο της «αλάνας» είναι μακράν υψηλότερο…

Και για μία ακόμη φορά αυτοί οι νέοι άνθρωποι, που αυτοχαρακτηρίζονται «ελπίδα» με κάνουν να αναρωτιέμαι το λόγο ύπαρξης προσώπων, θεσμών, νόμων και κανόνων…

Θα ήθελα να ξεκινήσω το κείμενο αυτό (όπως πολλές φορές έχω κάνει) δηλώνοντας ότι «δεν έχω τίποτα προσωπικό με αυτούς τους ανθρώπους». Λυπάμαι… δεν μπορώ να το κάνω!

Γιατί έχω «προσωπικά», από τη στιγμή που με προσβάλουν, με θυμώνουν, με κοροϊδεύουν, με προδίδουν (ασχέτως αν δεν ψήφισα κανέναν από τους δύο) και έχουν την απαίτηση να τιμήσω όσα με υποχρέωσαν να υποστώ, τη στιγμή που εκείνοι είναι ανίκανοι να τιμήσουν αυτά που από μόνοι τους –μην το ξεχνάμε αυτό- υποσχέθηκαν…

Όχι! Δεν είναι θέμα πολιτικής… Είναι θέμα προσώπων, ανίκανων και κατώτερων των περιστάσεων. Δυστυχώς όμως «οι λαοί έχουν τους ηγέτες που τους αξίζουν»!

Advertisements