Πόσο βολικό άραγε; Πόση αλήθεια και πόση αυταπάτη κρύβουν αυτές οι δύο λέξεις κάθε φορά που «χάνεις» κάποιον (ή κάτι), κάθε φορά που «διαλέγεις» το καινούργιο από το παλιό, κάθε φορά που επιλέγεις το «βολικό» από το σταθερό και… δοκιμασμένο;

Πολύ αυταπάτη βλάκα μου!

Γιατί όσο και αν θες να μην το παραδεχτείς κάποιοι (ή κάποια) που εσύ θες να πιστεύεις ότι είναι αντικαταστάσιμα -και αγωνίζεσαι να πείσεις τον εαυτό σου γι’ αυτό- κάπου βαθειά μέσα σου «μεγαλώνουν» για να έρθει μια μέρα που βλέπεις και συγκρίνεις…

Ναι! Σου έκαναν δώρο ένα καινούργιο παιχνίδι, μοντέρνο, hitech και άφησες στο κουτί εκείνο που σε συντρόφεψε σε ονειρικές περιπέτειες, σε πήγε στην κορυφή της παρέας (γιατί τότε εκείνο το παιχνίδι ήταν το πιο καινούργιο και το πιο γυαλιστερό), σε οδήγησε στο δρόμο για μία καινούργια φιλιά, μια και δέχτηκες να το δανείσεις στον πιο ντροπαλό της αλάνας που πήγαινες κάθε απόγευμα μετά το διάβασμα!

Ναι! Πέταξες εκείνο το bic στυλό με το φαγωμένο καπάκι -που το είχες για γούρι-, γιατί ο θείος σου ο Νίκος σου έκανε δώρο στη γιορτή σου εκείνο το (μπλε με ασημί) Parker και ξέχασες ότι, με εκείνο το bic είχες γράψει το πρώτο σου σημείωμα με τις καρδούλες στον παιδικό σου έρωτα την Ευγενία και ότι με εκείνο το στυλό κέρδισες το πρώτο σου ποδήλατο γιατί στα διαγωνίσματα στην 4η Δημοτικού έσκισες!

Ναι! Έκρυψες εκείνο το αρκουδάκι (που είχες κερδίσει με την Μαρία στο Λούνα Παρκ), γιατί μπήκε στη ζωή σου η Σοφία… Και μαζί με το αρκουδάκι –με απέραντη ευκολία- έκρυψες και μετά ξέχασες και τη Μαρία!

Ναι! Εγκατέλειψες εκείνο το πρώτο αυτοκίνητο, (εκείνο το κόκκινο Fiat Uno) γιατί κατάφερες να αγοράσεις εκείνο το άλλο, το καλό με ABS, ESP, A/C και ηλεκτρικά παράθυρα και ξέχασες τι είχες κάνει με αυτό το Fiat και μέσα σε αυτό το Fiat… Χριστέ μου, ούτε στον εαυτό σου δεν ήθελες να τα ομολογήσεις αλλά όποτε τα σκεφτόσουν χαμογελούσες πονηρά!

Ναι! Άλλαξες δουλειά… Για λίγα φράγκα παραπάνω! Και ξέχασες πόσο σε στήριξαν στα πρώτα σου βήματα, ξέχασες εκείνα τα Πρωτοχρονιάτικα πάρτι, εκείνες τις μπύρες μετά από μία κουραστική μέρα στη δουλειά, ξέχασες συναδέλφους και προϊστάμενους που σε είχαν σαν οικογένεια!

Ναι! Ξέχασες τον παιδικό σου φίλο τον Φώτη και δεν τον έκανες παρέα πια… Βλέπεις ο Γιάννης ήταν πιο μάγκας, πιο κοινωνικός, πιο «σταρχιδιστής», είχε και πιο πολλές γκόμενες (που το πας αυτό;)!

Ξέχασες όμως ότι ο Φώτης ήταν αυτός που ήξερε για σένα περισσότερα από ότι η συνείδησή σου, που πάντα έμπαινε μπροστά όταν γινόταν η «στραβή» και που σε σκυλόβριζε αλλά ήταν δίπλα σου σε «πάσαν μαλακίαν» έκανες!

Ναι! Χώρισες με την Αλίκη… Βλέπεις η Στέλλα ήταν «πιο»… πιο νέα, πιο ξανθιά, πιο ωραία, «πιο» βρε παιδί μου, μην μπω τώρα σε λεπτομέρειες! Και ξέχασες την Αλίκη, ξέχασες τα όνειρα, ξέχασες πόσο σου στάθηκε όταν έχασες τη δουλειά σου, όταν έχασες τον πατέρα σου… Πόση υπομονή έκανε όταν εσύ ήσουν μαλάκας αντιπαθητικός και εγωίσταρος, ξέχασες πόσο ήξερε να σε ηρεμεί και να σε φροντίζει, ξέχασες πόσο ήταν πάντα εκεί!

Ναι! Σε χώρισε ο Γιάννης –μεταξύ μας τον είχες φέρει στο «αμήν»- και αντί να το πολεμήσεις (όλοι ξέραμε ότι σε αγαπούσε και τον αγαπούσες, βλάκα μου), πήγες κι έπεσες στον πρώτο μαλάκα που βρήκες μπροστά σου, έτσι, για να του μπεις στο μάτι και να του αποδείξεις ότι «μετράς» και ότι «ουδείς αναντικατάστατος»!

Και ναι! Κάθε φορά που όλα αυτά -με έναν μαγικό τρόπο- εμφανιζόντουσαν μπροστά σου, κλεινόσουνα στο «βασίλειο του εγωισμού» και έλεγες: Ουδείς αναντικατάστατος!

Ώσπου ήρθε η στιγμή που όλα αυτά τα «ουδείς αναντικατάστατος» έγιναν δαίμονες (μικροί ή μεγάλοι) και σε κατασπάραξαν!

Γιατί βλάκα μου, δεν κατάλαβες τη διαφορά του «αντικατάσταση» από το «αντικαταστάσιμο»… Ναι! Θα μου πεις τώρα, το ξεχαρβαλωμένο παιχνίδι, το στυλό, το παλιό αυτοκίνητο, η πρώτη σου δουλειά, η Μαρία, η Αλίκη, ο Γιάννης;

Φυσικά και με τα χρόνια όλα αλλάζουν και όλα τα αλλάζουμε… Όμως πόσο μαλάκας αχάριστος μπορείς να είσαι όταν όλα αυτά τα μικρά πραγματάκια και όλοι αυτοί οι άνθρωποι που σε συντρόφεψαν στη ζωή σου δεν ήταν για σένα τίποτα παραπάνω από «αντικαταστάσιμα» αντικείμενα και υποκείμενα;

Πολύ αυταπάτη βλάκα μου!

Το «ουδείς αναντικατάστατος» δεν είναι τίποτα παραπάνω από το άλλοθι του εγωιστή μαλάκα, που δεν έμαθε ποτέ του, να σέβεται, να θυμάται, να νοσταλγεί, να παραδέχεται και να τιμά όλα αυτά που κάποια στιγμή γέμισαν την ζωή του.

Και αν τα πράγματα άλλαξαν και τα χρόνια πέρασαν, η «διαδρομή» είναι αυτή που σε έκανε αυτό που είσαι σήμερα!

Σε ένα αγαπημένο μου πρόσωπο
που προσπάθησε να με πείσει
ότι «ουδείς αναντικατάστατος»

Advertisements